ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਦ੍ਰ, ਬੜੀ ਜਲਾਲੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ। ਜਦ ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਸੁਆਹ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਬਲਦ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਚੱਜੀ ਚਿੱਟੀ ਚਵਰੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ, ਸੁਆਹ ਰੰਗੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ। ਭਦ੍ਰ ਵੀ ਚਿੱਟੀ ਚਵਰੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਦ੍ਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਨੁ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਚੱਜਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਸਮਾਨ ਰਸ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਹਵਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਹ ਚੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਚੱਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਜੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ, ਭਦ੍ਰ, ਭਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਆਪ ਭਦ੍ਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਯਗ ਸ਼ਾਲਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਾਨਯੋਗ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਯਗ ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਗ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੋ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਸੁੱਚੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਮੌਸਮੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਯਗ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਗ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੈਦਿਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀ-ਕਨਿਆਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵਾਜਾ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਏਸੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਚਹੁੰ-ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਕੀ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫੱਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕੁਝ ਨੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਹਵਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੜੀ, ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ, ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ—ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਯਗ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੱਖਸ਼ ਨੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਦਰੋਂ ਕਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਡਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਉਸ ਵੱਲ ਹੌਲੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਮੂਲ-ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ। "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਜੇਕਰ ਇਸ ਯਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਮਰ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਠੀਕ ਸਨ, ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖ, ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਮੇਤ, ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਯਗ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਫੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਗ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਥੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਮੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਉਪਜਿਆ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਸੁਗੰਧਤ ਭੋਜਨ, ਰਸਦਾਰ ਪਾਨੀ, ਚਟਣਾਂ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਸਭ ਉਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ, ਲੁੱਟਦੇ, ਵੰਡਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਜਰ, ਚਕਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਸ਼ੂਲ, ਪਾਸ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।