ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਭਦ੍ਰਾ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਕismet ਨੂੰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਭੀ ਭਦ੍ਰਾ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇ," ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੋਮਜ ਨਾਮਕ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਵਿਚੋਂ ਦਰਦਨਾਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਗਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, رانਾਂ, ਪਿੱਠ, ਪਾਸਿਆਂ, ਚਿਹਰੇ, ਗਲੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ, ਟਖਣਿਆਂ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਗਰਦਨ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਭਦ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੋਹ ਅਤੇ ਰਸਤੇ, ਭਰ ਗਏ। ਹਰ ਇਕ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਹਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ; ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਕੁਟਾਰ, ਖੱਪਰ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਗੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰੇ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਅਜਿਹੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਅੰਤਕਾਲੀ ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਾਲਭੈਰਵ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਬੇਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਧਵਜ ਤੇ ਬੇਲ ਵਾਲੇ ਭਦ੍ਰਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਭਦ੍ਰਾ, ਸੁਆਹ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਬੇਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਚਮਰ ਸੀ। ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਰੰਗੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਭਦ੍ਰਾ ਵੀ ਚਿੱਟਾ ਚਮਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ। ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਨੁ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵ ਵਾਦ-ਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬਦਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੀ ਯੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਭਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਣਭੂਮੀ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋਣ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹ ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਧਵਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਚਾ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਮੌਸਮੀ ਭੋਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ 'ਚ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਵੀਣਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ ਗੱਜਣੀ ਚਲਾਈ। ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਵਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਗਈ। ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡਕੇ ਚਹੁੰਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਦੇਵਤਾ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਕੀ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਧਰਤੀ ਫੱਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਹਵਾ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਜਲਦੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਧਧਕਦੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਕ੍ਸ਼, ਫਿਰ ਵੀ ਢਿੱਠਾਈ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋ?" ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੌਲੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਫ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਜੇਕਰ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਬੋਲੇ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।" ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।