ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਉਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਲੂਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਹੋਠ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਜਣ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਗੋਲ ਗੋਲ ਸਨ, ਜੋ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰੀ ਗਹਿਣੇ ਸਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਘੰਘਰੂਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਰਤਨ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਰਭ, ਬਾਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਸ਼ੰਖ, ਚਾਮਰ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਡੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਵਿਰਭਦਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ! ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਤਦ ਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਯਜ੍ਯ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ। ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਮੈਂ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਰੈਭਯ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਨਖਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਯਜ੍ਯ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਯਜ੍ਯ ਵਿਗਾੜ ਦੇ।" ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪੂਤਰੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਭਦਰਾ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਚੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਹੇ ਭਦਰਾ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।" "ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਯਜ੍ਯਪਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯੋਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਦਾ ਯਜ੍ਯ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਕismet ਨੂੰ ਵਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇ।" ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਦਭੁਤ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰਭਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਵਾਸ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੋਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰੋਮਜਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਗਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ران, ਪਿੱਠ, ਪਾਸੇ, ਚਿਹਰਾ, ਗਲਾ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਗਟੇ, ਸਿਰ, ਗਰਦਨ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਭਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਹਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਤੇ ਉਸੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਕੁਟਾਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਾਲਾਗਨਿ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਗੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਭਦਰੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਜਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭਦਰਾ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਭੈਰਵ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਕਈ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਵਜ ਉੱਤੇ ਬਲਦ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਭਦਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਭਦਰਾ, ਭਸਮ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਤਨ ਚੰਮਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ, ਭਸਮ-ਰੰਗੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਭਦਰਾ ਵੀ ਚੰਮਰ ਫੜ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ। ਭਦਰਾ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਨੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਉਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਕਾਸ਼ ਰੌਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਹਵਾ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਜੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਦਰਾ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਰਭਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।