ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅਸ਼ੁਭ ਜੀਵ ਰਚੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਰਾ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ—ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਅਤੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਚਦੇ; ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ, ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਰਚੇ ਜੀਵ ਵਧੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰੰਤੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਨਾਰੀ ਜਾਤਿ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਜੀਵ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਆਰੰਭਿਆ। ਤਦ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਅਨੰਤ, ਸਰਬ-ਸੂਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਹਕ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ, ਅਵਿਭਾਜ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ ਸਦਾ-ਵਿਅਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੀਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਰਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਰਨਣਯ, ਅਤੇ ਅਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਲੱਖ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਸਰਬ-ਅਪਾਰ, ਰੂਪ-ਰਹਿਤ, ਅਣਮਾਪ, ਅਜਰ, ਅਚਲ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਅਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਰਣਾਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਨਿੱਤ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੂਰੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਠੇ, ਅਤੇ ਭਾਵ ਭਰੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥ, ਪੂਰਨ ਭਾਵ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਚੌੜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਸੁਖਮ ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ— "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ! ਵੱਡੇ ਦੇਵ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ! ਵਿਜੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਆਗੂ! ਵਿਜੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ! ਵਿਜੈ, ਅਚੂਕ ਮਹਾ ਮਾਇਆ! ਵਿਜੈ, ਅਚੂਕ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਵਿਜੈ, ਅਚੂਕ ਮਹਾ ਲੀਲਾ! ਵਿਜੈ, ਅਚੂਕ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ! ਵਿਜੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ! ਵਿਜੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈਂ! ਵਿਜੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਵਿਜੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰ! ਵਿਜੈ, ਸਦੀਵੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਵਾਲੀ! ਵਿਜੈ, ਸਦੀਵੀ ਸਮਾਂ! ਵਿਜੈ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ! ਵਿਜੈ, ਸਦੀਵੀ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ-ਅਤਮਾ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ-ਅਤਮਾ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ-ਅਤਮਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ-ਅਤਮਾ ਦੇ ਆਗੂ! ਵਿਜੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਜਿਸਦੀ ਉਦਾਸੀਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ! ਵਿਜੈ, ਹੇ ਦੇਵ! ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਲੱਖ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਸੁਖਮ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਹੇ ਓਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਥੂਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਜਿਸਦੇ ਇਕ ਨਾਮ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇਕੱਠੇ ਹਨ! ਵਿਜੈ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ! ਵਿਜੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਸ਼-ਵ੍ਰਿਖ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉਖਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ! ਵਿਜੈ, ਜੋ ਖੇਤਰਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਜੋ ਸਭ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਪੰਜ-ਅਰਥ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦੇ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ! ਵਿਜੈ, ਪੰਜ-ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ! ਵਿਜੈ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀ ਲਈ ਪਰਮ ਚਿਕਿਤਸਕ! ਵਿਜੈ, ਹੇ ਚੰਦਨੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ! ਵਿਜੈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਭੈਰਵੀ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ! ਵਿਜੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਵਿਜੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ, ਅਨੇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ! ਵਿਜੈ, ਇੱਛਤ ਦਾਤਾ! ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਆਸਨ ਕਿੱਥੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਿਕੰਮੇ ਸ਼ਬਦ ਕਿੱਥੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਬਕਬਕ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਜਨਮ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਤੇ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਬਾਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ, ਮਿੱਠੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬੋਲ ਪਏ।