ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਅਤਿ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੀ ਰੂਪ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨੀ ਹਵਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਤਿ ਚਿੰਤਤ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੰਭਾਲ, ਵਿਨਾਸ਼, ਓਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ, ਇਤਫਾਕ ਨਾਲ ਵੀ, ਘਾਸ ਦੀ ਪਤੀ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਗਏ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਨੰਦਤ ਅਮਰ ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਸਲ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਓਮ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮੂਡ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਗਤ-ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੇਦ ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਮਹਾਨ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਣੀ, ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਬੋਲਿਆ। "ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ? ਕੀ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਿੰਤਤ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਲੜਕੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸੌ ਟੋਲੀ-ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ-ਸੰਬਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਟੋਲੀ-ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਭਦ੍ਰਾਂਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਜ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਓਮ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਟੋਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਰਮ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੋਹਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਸਾਜ-ਸੰਬਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਉਸ ਮਧਿਅਤ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਖੰਭ-ਰੂਪ, ਡਰਾਉਣਾ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਪੈ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਉੱਭਰ ਆਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਅਸਚਰਜ, ਵਧੀਆ, ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਅਸਚਰਜ ਰੂਪ ਵਾਲੀ?" "ਇਹ ਖੰਭ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ—ਇਹ ਕੀ ਉੱਭਰ ਆਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਏ। "ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੂਰ (ਵਾਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਧਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੰਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ; ਹਰੀ, ਪਾਤਾਲ-ਲੋਕ ਦੀ ਵਸਦੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਸ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਖੰਭ ਦੀ ਰੂਪ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਥੱਕ ਕੇ, ਹਰੀ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਚਰਜ। ਉਹ ਫੁੱਲ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ, ਮੁਰਝਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਿਲਿਆ, ਵਧੀਆ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਥੱਲੇ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਥੱਲੇ ਪਿਆ, ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜਿਆ? ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਅਣਗਣਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਖੰਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਦੇ ਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।" "ਖੰਭ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕੇਤਕੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਿਖਲਾਈ ਹੈ।" "ਉਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਕਹੀ ਗਈ ਬਾਣੀ ਸੀ।