ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਅਨੋਖੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾਂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਆਲਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਠਿਨ ਹਾਨੀ ਵੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਦੇਵੀ, ਗਣਪਤੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇਸਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਵਧੇ। ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ—ਭਸਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਸਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਮਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਭਸਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਭਸਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ਵਰ ਸੰਹਿਤਾ ਤੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਹੇ ਸੋਮ, ਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰਵਤ੍ਰਤਾ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚੀਤਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹਾਂਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ—ਉੱਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਯਮਿਤ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਹਾਂ ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਧਨੀ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਯਜਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਵਿਦ੍ਯਾ-ਵਿਆਸ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਧਾ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣ-ਅਵਗੁਣ ਜਾਣਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠੀ, ਮਨਮੋਹਣ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵਰਨਨਕਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਕਵੀ ਸੀ; ਉਹ ਸੁਤ, ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੁਤ ਨੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਸ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾ-ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਨੋਖੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹੋ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਾਣ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ। ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕੀਤੇ ਨਾ ਜਾਓ; ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਓ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਾਣਾ, ਉੱਚੀ ਕਥਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਓ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੁਤ ਨੇ ਨਰਮ, ਤਰਕਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸੁਣਾਵਾਂ?" ਫਿਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵੀ, ਸਕੰਦ, ਵਿਨਾਇਕ, ਨੰਦੀਨ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ-ਵਿਆਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।