ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਦੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਥਾਂਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਾਲੀ, ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਬਤੀ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇਕ ਸੌ ਅਠ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਛੇ-ਛੇ, ਹਥਾਂ 'ਤੇ ਸੋਲ੍ਹ-ਸੋਲ੍ਹ ਅਤੇ ਹਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਨਣ ਸਮੇਂ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ, ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਅਘੋਰਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਥਾਂ 'ਤੇ ਅਘੋਰਾ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੇਟ 'ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੀਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਜਾਂ ਵਾਮ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ, ਲਸਣ, ਪਿਆਜ਼, ਘੋੜਾ ਦਾਲ, ਕਫ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਮਲ ਅਤੇ ਸੂਅਰ ਦਾ ਮਾਸ ਵਰਗੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਖਤਰੀਆਂ ਲਈ ਲਾਲ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਆਨੰਦਦਾਇਕ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਕਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਚਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ; ਇਹ ਉੱਚਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਆਮਲਾ ਤੋਂ ਹਲਕਾ, ਫਿਰ ਤੀਕ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚੁਭਿਆ, ਕੀੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਇਆ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ 'ਚ ਛੇਦ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਣੇ ਵਰਗਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਜਾਂ ਵਿਅੰਗਤਾ-ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ, ਵਰਗਾਂ, ਸਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਦੇ ਨਾਲ। ਜੋ ਦਿਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਦਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰਾ ਲਗਾਇਆ, ਜਟਾ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਿਆ, ਉਹੀ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਤਕਾਰੀਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨਹੀਂ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਭਸਮ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰੀਯੋਗ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਹਥ, ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਭੇਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਦਾ ਫਲ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਦ ਤਕ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਗਤ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਾਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੈ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਇਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗਾਊ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਗਿਆਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਚਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਾਪ—ਜਿਵੇਂ ਅਵਾਂਛਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸੇਵਨ, ਗਲਤ ਕੰਮ—ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ, ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੱਤ-ਮੁਖੀ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ, ਅਨੰਗ ਨਾਮ, ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ, ਗਰੀਬ ਵੀ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਵਾਸੂ ਤੇ ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ, ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਆਯੁ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੈਰਵ ਨੌ-ਮੁਖੀ ਹੈ, ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੁರ್ಗਾ ਇਸ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਨੌ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਖੱਬੀ ਹਥ 'ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦਸ-ਮੁਖੀ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਆਪ ਹੈ; ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਨਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।