ਮਹਾਨ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮਾਨਸਤੋਕੇਨ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭਸਮ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਪੰਚਾਕਸ਼ਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਣਵਾਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਘੋਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਿਰਫ ਓਂਕਾਰ (ਪ੍ਰਣਵ) ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤਿ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ 'ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ' ਇਸ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ। ਉੱਚਤਮ ਭਸਮ-ਧਾਰਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤਿ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਹੇ, ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੰਨੀ ਭਸਮ ਦੀਆਂ ਰੇੜਕਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨੇ ਓਨੀ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਾਸਤਕ ਲੋਕਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਣ, ਗ੍ਰਹਸਥ, ਵਣਵਾਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਿੰਨਾ ਨੇ ਭਸਮ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਈਂਧਨ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਸਮ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਜਦ ਤੱਕ ਭਸਮ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਨਾ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਸਥ, ਵਣਵਾਸੀ, ਰਾਜਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲਾ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਲੈਣ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੱਥਾ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ; ਜੋ ਪਿੰਡ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖੋਟ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸੰਹਾਰਕ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਧਾਰਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਸੂਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗਧੇ, ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਨਰਕ ਦੇ ਹੀ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਰੁਦ੍ਰ-ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਮਰ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਭਸਮ-ਧਾਰਣ ਆਦਿਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਲਟ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਜਾਂ ਤਪਤ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਯਾਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਦਜਾਬਾਲ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਕਈ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਜੋ ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਭਸਮ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਲੇਪ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਵਾਂਗ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਕਪਾਲ ਤਕ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਵਿਭੂਤੀ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਹਸਥ, ਵਣਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਚੁਟੜੀ ਜਾਤਿ ਦਾ ਹੋਵੇ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਸਮ ਦੀ ਛਿੜਕਾਵਟ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੋ ਭਸਮ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਵੀਰ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕਣਾ, ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਣੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫ਼ਸਲ ਜਾਂ ਬਾਗ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ, ਘਰ ਸਾੜਨਾ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਭੈਸ, ਤਿਲ, ਕੰਬਲ ਜਾਂ ਕੱਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ, ਅਨਾਜ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਲੈਣਾ, ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ, ਹਾਥਣੀਆਂ, ਚੰਡਾਲਣਾਂ ਜਾਂ ਨਚਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਵੀ ਭਸਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਚਮੜੀ, ਗੂਦ ਜਾਂ ਲੂਣ ਵੇਚਣਾ, ਨਿੰਦਾ, ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਪ ਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਧਾਰਣ ਨਾਲ ਛਿਨ-ਭੰਗ ਵਿਚ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਟ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰਾਖ਼ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਗਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਚਾਕਸ਼ਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਜੋ ਸ਼ੈਵ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਧਾਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਧਾਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਮਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ-ਦੇਹ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੌ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਪਾਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।