ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ — ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਉੱਤਮਤਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਭੂਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਭੂਤੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਦਾ ਵਰਤਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨੀ, ਭੂਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ — ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਖੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਲਗਾ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾਇਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ, ਤਾਂ ‘ਮਾਨਸਤੋਕੇਨਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ‘ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ’ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ‘ਪੰਚਾਖਸ਼ਰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ; ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ; ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ’ ਦੀ ਉੱਤਮ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਵੀ, ਉਹ Īśāna ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲਗਾਉਣ। ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਭੂਤੀ ਦੇ ਕਣ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਭੂਤੀ ਵਾਲੇ ਇਨਸਾਨ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਨੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੀ-ਜਾਤੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਤਿਤਾਂ — ਸਾਰੇ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜਾਂ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ — ਜਿਹੜੇ ਭੂਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਭੂਤੀ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਭੂਤੀ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਲਗਾਏ ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਕਰ ਲੈ — ਚਾਹੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ, ਰਾਜਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜਾਤੀ — ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਯਤਰੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮੱਥੇ ਤੇ ਭੂਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੇ ਲਾਜ; ਜਿਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੇ ਲਾਜ; ਜਿਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਚੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੇ ਲਾਜ; ਅਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੇ ਵੀ ਲਾਜ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਵਿਨਾਸ਼ਕ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁਤ, ਸੂਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗਧਾ, ਕੁੱਤਾ, ਗਿੱਧ, ਕੀੜੇ ਆਦਿ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ, ਨਰਕ ਲਈ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਐਸੇ ਲੋਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਣ, ਤੁਰੰਤ ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪਰ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਜਾਂ ਗਰਮ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਦਜਾਬਾਲਾ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਭੂਤੀ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਜੇ ਭੂਤੀ ਚੰਦਨ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਲੇਪ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੂਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇ ਵਿਵੇਕ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਕੇਸਾਂ ਤੱਕ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੂਤੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਦਾ ਸਾਫ਼ ਵਿਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਉਲੰਘਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ; ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤ — ਜੇ ਉਹ ਭੂਤੀ ਦੀ ਛਿੜਕ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਭੂਤੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਔਰਤ ਜਾਂ ਗਊ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਵੀਰ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਾਲ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ। ਫਸਲ ਜਾਂ ਬਾਗ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਘਰ ਸਾੜਨਾ, ਗਊ, ਸੋਨਾ, ਭੈਂਸ, ਤਿਲ, ਕੰਬਲ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ। ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ, ਅਨਾਜ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਲੈਣਾ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਹਾਥਣ-ਮਹਿਲਾ, ਪਤਿਤ-ਮਹਿਲਾ, ਨਾਚਣੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ। ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ, ਮਾਸ, ਚਮੜਾ, ਮਝ, ਜਾਂ ਲੂਣ ਦੀ ਵਿਕਰੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ। ਨਿੰਦਾ, ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਅਕਸ਼ ਤੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਲਗਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਲਈ ਖੁਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।