ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਕਿਸੇ ਜਾਤਿ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬੰਧੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਲਟ ਨਤੀਜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨਿ-ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਦ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾ ਕੇ ਹੀ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਭੂਤੀ (ਭਸਮ) ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਦਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਯਗ ਜਗ੍ਹਾ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜੀਵ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭਸਮ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਤੇ ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲਾਉਣ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨੀ, ਭੂਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਭਸਮ ਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਸਮ ਧਾਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ بيان ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤਿ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਜਾਤਿ ਦੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਸਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਭਸਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਖੱਤਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ 'ਮਾਨਸਤੋਕੇਨ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ; ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਪੰਚਾਖਸ਼ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਨਵਾਸੀ ਲਈ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਸਿਰਫ ਓਂਕਾਰ (ਪ੍ਰਣਵ) ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਣ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਜਾਤਿ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ' ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਣ। ਇਹ ਭਸਮ ਧਾਰਨ ਦੀ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿੰਨਾ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਭਸਮ ਦੇ ਕਣ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਲਈ ਵੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ—ਜੇ ਭਸਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਸਮ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਸਮ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਜਰਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਖਾਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ, ਰਾਜਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੱਥਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਨਿਕੰਮੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵੀ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਸੂਰ, ਡੈਮਨ, ਗਧਾ, ਕੁੱਤਾ, ਗਿਦੜ, ਕੀੜੇ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਭਸਮ ਧਾਰਨ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਜਾਂ ਤਪਾਏ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਯਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਦਜਾਬਾਲਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਭਸਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭਸਮ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਹੋਵੇ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਸਮ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾਫ਼ ਵਿਭੂਤੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।