ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਜਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭੇਟ ਵੰਡ ਕੇ ਖਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਜਿਆਦਾ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਵ-ਦੀਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਦੀਖਿਆ ਵਾਲਾ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਦੀਖਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਹਨ। ਜੇ ਲਿੰਗਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤਰਲ ਲਿੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੱਥਰ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋਤਿ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ—ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਵੇ ਤੇ ਘਿਉ ਖਾ ਲਵੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਾਧਿਕਾਰੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਭਗਤ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਾਣਾ-ਲਿੰਗ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਲਿੰਗ, ਸਿੱਧ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਸਵੈਭੂ ਲਿੰਗ ਤੇ ਸਾਰੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਾਧਿਕਾਰੀ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ, ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਦੇ ਛੂਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਬਿਲਵ ਪੜ੍ਹ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨਵਾਨ ਆਤਮਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚੰਗਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਕਤਾਰ ਲਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਿਲਵ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਲਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ—ਇੱਕ ਘ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਦੂਜੀ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ। ਘ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੀਠਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੂਹ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਮਗਰੋਂ, ਚਾਵਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਸ਼ਮ ਲਿੰਗ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਸਮ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਮਗਰੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਅਸ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੱਸਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੰਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਹੋ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਧੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਦਾ “ਸ਼ਿਵ”, “ਸਦਾਸ਼ਿਵ”, “ਸ਼ਿਵ” ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਇਲਾ ਖਦੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਸ਼ਿਵ-ਆਯਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।