ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਉੱਚੇ ਭਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਰੁਦਰ, ਹਰੀ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕ੍ਰਿਪਾ ਫਿਰ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੀਜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੌਦਾ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਯਗਯ ਕਰੋ। ਇਸ ਯਗਯ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਅਸਥਾਈ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਅਭਿਆਸਕ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਫਲ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਧਾਰਤ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧੇ ਸਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਨਾ ਹੈ, ਬੋਲਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗੁਣ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਸੁਣਨ, ਬੋਲਣਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਨਾ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਮਾਧਿਅਮ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਉਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਾਲੋਕਿਆ ਆਦਿ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਵਿਯਾਸ, ਜੋ ਪਰਾਸਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ 'ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਬ ਹੀ ਸੰਤਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਵਰਗਿਕ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਵਿਯਾਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਗਹਿਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸਾਧਕ, ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ?" ਵਿਯਾਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੱਸੇ: "ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਕਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਹੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਕਿ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੁਣਨਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਮਾਧਿਅਮ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਦੇ ਰਹੋ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾਈ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਤਿੰਨ ਮਾਧਿਅਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਾਲ ਅਜੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।