ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਉਪਾਏਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਹੋਣ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸੌ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਦੂਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਘੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੈਰਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਯਜ੍ਯ ਹਰ ਸਾਲ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਭੈਰਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡਾ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜ ਨਮਸਕਾਰ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; "ਮੈਂ" ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਨ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅਕਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਰੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਪ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਓਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਵੇਦੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜ੍ਯ-ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਕਦਮ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਣ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਕਰਮ—ਵਿਧੀ, ਤਪ, ਜਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ—ਨਿਯਮਿਤ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਰਾਜ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਨਾਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਫਲ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਵਰਤ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ, ਵੱਸੇ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਿਖਿਆ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭਿਖਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਦੀ ਭਿਖਿਆ, "ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਾਗਾ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ। ਪਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰੇ ਵੱਸੇ; ਅਡੋਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਅਟਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—"ਤੂੰ ਚਿਰੰ ਜੀਵੀ ਹੋਵੀਂ! ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।