ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਆਚਾਰਯਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਆਚਾਰਯ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਯਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਘੜੇ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਮ ਕਰਣ। ਇਹ ਹੋਮ ਇੱਕ ਕਰੋੜ, ਲੱਖ, ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਜਾਂ 108 ਵਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਨੌ ਦਿਨ ਜਾਂ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੀ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆਈ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜੀ। ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਸਮੀਦ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲਾਚਰਨ ਪਾਠ ਕੇ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਯਜਨ ਭੋਜਨ ਦਾ ਭਾਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਰਤਨ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦਸ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵੀ: ਇਹ ਦਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ, ਗ੍ਰਿਹਸਤਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਣਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਉੱਥੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਯਮ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ 'ਕਾਲਦਾਨ' ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਆਕਾਰ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਸੌ ਜਾਂ ਦਸ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਘੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੌ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਿਲਕੁਲ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੈਰਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਯਜਨ ਹਰ ਸਾਲ ਫਾਗਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੈਰਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੱਡਾ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਨਵਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਹੀ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਨਮਸਕਾਰ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਲੀਪਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਸਾਡਾ 'ਮੈਂ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਵੀ, ਤੇਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਸਰੂਪ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੁਆਰਾ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਵੀ ਕਰਵਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਰੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਪ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਧਰਮ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਓਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਪ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੁੰਦ (ਜੋੜਾ) ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਯਜਨ ਦਾ ਵੇਦੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਦੀ ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪੈਰ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਾ-ਭਾਵ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੁੰਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਦੁੰਦ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੋਖਸ਼ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਉਹ ਦੁੰਦ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੁੰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਜੋ ਚੁੱਪ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਾਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਰਾਜ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਫਲ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਥੋਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।