ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੰਮੇਲਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਯਾਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ, ਸੁਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਸੁਤਾ ਦੇ ਆਉਣ ਵੇਲੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੁਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਯਾਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਅਨਮੋਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਨਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਿਲਣ ਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਮਿਲਣ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ, ਸੁਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈਏ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਿਰਵਾਦ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਲੋਚੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪ ਦਾ ਅਸਲੀਅਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਥੇਇਸਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਦੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਲਾਸ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬੇਅਗਾਹ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਰਸਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵਹਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਾਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਹੂਦਾ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਚੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬੇਅਗਾਹ ਹਨ, ਗੋਹਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਯਾ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖੁਦ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬੁਰੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ dishonest weighing and conduct ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਝੂਠੇ ਅਤੇ ਮਿਥਿਆਵਾਦੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰitable deeds ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਪਾਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਅਤੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮਨ ਸਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਹੜੇ ਸਧਾਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਰੀ ਭਾਰਾ ਬੋਝ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਸੁਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੋਲਾਂਗਾ—ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ੈਵ ਪੁਰਾਣਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਤਾ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦ ਰਹੀ।