ଶିଵପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରିଯା ଚ ଵପୁଷା ଚୈଵ ତ୍ରିଭିଶ୍ଚାପି ଵିଲୋଚନୈଃ ପ୍ରାକାରୈରଭିକୃତ୍ଯାନାଂ ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାପକଂ ପ୍ରଭୋଃ

ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ଓ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପରିଚୟ ସୂଚକ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।

ଅଵିଲଂଘ୍ଯ ଜଗତ୍କର୍ତୁରାଜ୍ଞାପନମିଵାଗତମ୍ ସର୍ଵାନୁଗ୍ରହଣଂ ଶଂଭୋଃ ସାକ୍ଷାଦିଵ ପୁରଃସ୍ଥିତମ୍

ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଅଟୁଟ ଆଜ୍ଞା ଉପସ୍ଥିତ, ଶିବଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦୟା ସାକ୍ଷାତ୍ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଯାଉଛି।

ଶିଲାଦତନଯଂ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରୀମଚ୍ଛୂଲଵରାଯୁଧମ୍ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମିଵାପରମ୍

ଶିଳାଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ସ୍ୱୟଂ, ଶ୍ରୀମତ୍ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବରାହ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କ ଗଣପତିମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଗନ୍ନାଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାପି ଵିଧାତ୍ଃଣାଂ ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହକ୍ଷମମ୍ ଚତୁର୍ବାହୁମୁଦାରାଂଗଂ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖାଵିଭୂଷିତମ୍

ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କିମ୍ବା କୃପା କରିପାରିବା ଶକ୍ତି, ଚାରିଟି ହାତ, ଉଦାର ଦେହ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଭୂଷିତ।

କଂଠେ ନାଗେନ ମୌଲୌ ଚ ଶଶାଂକେନାପ୍ଯଲଂକୃତମ୍ ସଵିଗ୍ରହମିଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସାମର୍ଥ୍ଯମିଵ ସକ୍ରିଯମ୍

ଗଳାରେ ସର୍ପ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଅଳଙ୍କାର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଓ କ୍ରିୟାଶୀଳ ଶକ୍ତି ସହିତ।

ସମାପ୍ତମିଵ ନିର୍ଵାଣଂ ସର୍ଵଜ୍ଞମିଵ ସଂଗତମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ସହର୍ଷିଭିଃ

ମୁକ୍ତି ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତଜ୍ଞାନ ଯେପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ତସ୍ଥୌ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରୁତ୍ଥାଯ ତସ୍ଯାତ୍ମାନମିଵାର୍ପଯନ୍ ଅଥ ତତ୍ରାଂତରେ ତସ୍ମିନ୍ଵିମାନେ ଚାଵନିଂ ଗତେ

ସେ ଉଠି ହାତ ଯୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ନିଜକୁ ନିଜେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହିପରି, ବିମାନଟି ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲା।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଦେଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯନ୍ମୁନୀମ୍ ଷଟ୍କୁଲୀଯା ଇମେ ଦୀର୍ଘଂ ନୈମିଷେ ସତ୍ରମାସ୍ଥିତାଃ ଆଗତା ବ୍ରହ୍ମଣାଦିଷ୍ଟାଃ ପୂର୍ଵମେଵାଭିକାଂକ୍ଷଯା

ଦେବଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ମୁନିମାନୋଁକୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଛଅ ଗୋତ୍ର ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଥିଲା।'

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରସ୍ଯ ନଂଦୀଛିତ୍ତ୍ଵା ପାଶାନ୍ଦୃଷ୍ଟିପାତେନ ସଦ୍ଯଃ ଶୈଵଂ ଧର୍ମଂ ଚୈଶ୍ଵରଂ ଜ୍ଞାନଯୋଗଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭୂଯୋ ଦେଵପାର୍ଶ୍ଵଂ ଜଗାମ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦି ଦୃଷ୍ଟିପାତରେ ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ, ତୁରନ୍ତ ଶିବ ଧର୍ମ, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଦେଇ, ପୁନି ଦେବମାନୋଁ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ସନତ୍କୁମାରେଣ ଚ ତତ୍ସମସ୍ତଂ ଵ୍ଯାସାଯ ସାକ୍ଷାଦ୍ଗୁରଵେ ମମୋକ୍ତମ୍ ଵ୍ଯାସେନ ଚୋକ୍ତଂ ମହିତେନ ମହ୍ଯଂ ମଯା ଚ ତଦ୍ଵଃ କଥିତଂ ସମାସାତ୍

ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସନତ୍କୁମାର ସ୍ୱୟଂ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହା ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କହିଛି।

ନାଵେଦଵିଦ୍ଭ୍ଯଃ କଥନୀଯମେତତ୍ପୁରାଣରତ୍ନଂ ପୁରଶାସନସ୍ଯ ନାଭକ୍ତଶିଷ୍ଯାଯ ଚ ନାସ୍ତିକେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତଂ ହି ମୋହାନ୍ନିରଯଂ ଦଦାତି

ଏହି ପୁରାଣ ମଣି, ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟମ, ବେଦ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଭକ୍ତ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିକଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୂଢ଼ତାରେ ଦେଲେ ନରକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।

ମାର୍ଗେଣ ସେଵାନୁଗତେନ ଯୈସ୍ତଦ୍ଦତ୍ତଂ ଗୃହୀତଂ ପଠିତଂ ଶ୍ରୁତଂ ଵା ତେଭ୍ଯଃ ସୁଖଂ ଧର୍ମମୁଖଂ ତ୍ରିଵର୍ଗଂ ନିର୍ଵାଣମଂତେ ନିଯତଂ ଦଦାତି

ଯେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ପଥରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ପଢିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୁଖ, ଧର୍ମର ଦ୍ୱାର, ତିନି ପ୍ରକାରର ଜୀବନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିବେ ।

ପରସ୍ପରସ୍ଯୋପକୃତଂ ଭଵଦ୍ଭିର୍ମଯା ଚ ପୌରାଣିକମାର୍ଗଯୋଗାତ୍ ଅତୋ ଗମିଷ୍ଯେ ଽହମଵାପ୍ତକାମଃ ସମସ୍ତମେଵାସ୍ତୁ ଶିଵଂ ସଦା ନଃ

ପୁରାଣ ପଥରେ ଆପଣମାନେ ଓ ମୁଁ ପରସ୍ପର ସହଯୋଗରେ ଉପକୃତ ହେଲୁ । ଏବେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା, ମୁଁ ଯାଉଛି । ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଶିବ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ ।

ସୂତେ କୃତାଶିଷି ଗତେ ମୁନଯଃ ସୁଵୃତ୍ତା ଯାଗେ ଚ ପର୍ଯଵସିତେ ମହତି ପ୍ରଯୋଗେ କାଲେ କଲୌ ଚ ଵିଷଯୈଃ କଲୁଷାଯମାଣେ ଵାରାଣସୀପରିସରେ ଵସତିଂ ଵିନେତୁଃ

ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ମୁନିମାନେ ନିଜ ନିୟମ ପୂରଣ କରି, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞର ଶେଷରେ, କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଭୋଗବସ୍ତୁରେ ଦୂଷିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ବାରାଣସୀ ଆସପାସରେ ନିବାସ କରିଥିଲେ ।

ଅଥ ଚ ତେ ପଶୁପାଶମୁମୁକ୍ଷଯାଖିଲତଯା କୃତପାଶୁପତଵ୍ରତାଃ ଅଧିକୃତାଖିଲବୋଧସମାଧଯଃ ପରମନିର୍ଵୃତିମାପୁରନିଂଦିତାଃ

ତାପରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପଶୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ପଶୁପତି ଭକ୍ତିର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନ ରଖି, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଯାହା କୌଣସି ଦୋଷରୁ ଦୂର ।

ଏତଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ସମାପ୍ତଂ ହିତମାଦରାତ୍ ପଠିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ଚ ତଥୈଵ ହି

ଏହି ଶିବ ପୁରାଣ ଏବେ ସମାପ୍ତ ହେଲା; ଏହା ଉପକୃତିକର ଏବଂ ଏହାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ପଢିବା ଓ ସମାନ ଭାବରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ ।

ନାସ୍ତିକାଯ ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯମଶ୍ରଦ୍ଧାଯ ଶଠାଯ ଚ ଅଭକ୍ତାଯ ମହେଶସ୍ଯ ତଥା ଧର୍ମଧ୍ଵଜାଯ ଚ

ଏହାକୁ ଅନାସ୍ତିକ, ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ଚତୁର, ମହେଶଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା, କିମ୍ବା କେବଳ ବାହ୍ୟ ଧର୍ମ ଦେଖାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।

ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଯା ହ୍ଯେକଵାରଂ ଭଵେତ୍ପାପଂ ହି ଭସ୍ମସାତ୍ ଅଭକ୍ତୋ ଭକ୍ତିମାପ୍ନୋତି ଭକ୍ତୋ ଭକ୍ତିସମୃଦ୍ଧିଭାକ୍

ଏହି ପୁରାଣକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଅଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକ ଭକ୍ତି ପାଇଥାଏ, ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକ ଭକ୍ତିର ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ ।

ପୁନଃ ଶ୍ରୁତେ ଚ ସଦ୍ଭକ୍ତିର୍ମୁକ୍ତିସ୍ସ୍ଯାଚ୍ଚ ଶ୍ରୁତେଃ ପୁନଃ ତସ୍ମାତ୍ପୁନଃପୁନଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ହି ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ

ପୁନଃ ପୁନଃ ଶୁଣିଲେ ଏହି ପୁରାଣରେ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଆଉ ଶୁଣିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ; ଏହିପରି ମୁକ୍ତି ଚାହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏହାକୁ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିବା ଉଚିତ ।

ପଞ୍ଚାଵୃତ୍ତିଃ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯା ପୁରାଣସ୍ଯାସ୍ଯ ସଦ୍ଧିଯା ପରଂ ଫଲଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନ ସଂଶଯଃ

ଏହି ପୁରାଣକୁ ପାଞ୍ଚଥର ସତ୍ୟ ମନରେ ପଢିବା ଉଚିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି; ଏହା କରିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ ।

ପୁରାତନାଶ୍ଚ ରାଜାନୋ ଵିପ୍ରା ଵୈଶ୍ଯାଶ୍ଚ ସତ୍ତମାଃ ସପ୍ତକୃତ୍ଵସ୍ତଦାଵୃତ୍ତ୍ଯାଲଭନ୍ତ ଶିଵଦର୍ଶନମ୍

ପୁରାତନ ସମୟରେ, ରାଜା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଶ୍ୟମାନେ ସାତଥର ପଢିବା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଥିଲେ ।

ଶ୍ରୋଷ୍ଯତ୍ଯଥାପି ଯଶ୍ଚେଦଂ ମାନଵୋ ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ ଇହ ଭୁକ୍ତ୍ଵାଖିଲାନ୍ଭୋଗାନଂତେ ମୁକ୍ତିଂ ଲଭେଚ୍ଚ ସଃ

ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଏହି ପୁରାଣ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ଏହି ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ ।

ଏତଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ଶିଵସ୍ଯାତିପ୍ରିଯଂ ପରମ୍ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ବ୍ରହ୍ମସଂମିତଂ ଭକ୍ତିଵର୍ଧନମ୍

ଏହି ଶିବ ପୁରାଣ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ବେଦ ସମାନ ଏବଂ ଭକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରେ ।

ଏତଚ୍ଛିଵପୁରାଣସ୍ଯ ଵକ୍ତୁଃ ଶ୍ରୋତୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଦା ସଗଣସ୍ସସୁତସ୍ସାଂବଶ୍ଶଂ କରୋତୁ ସ ଶଂକରଃ

ଏହି ଶିବ ପୁରାଣ ପଢିବା ଓ ଶୁଣିବା ଲୋକମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର, ସହାୟକ, ପୁଅ ଓ ମାଆ ସହିତ ସଦା ଶଂକର ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ ।