ଶିଵପୁରାଣମ୍

ନ କଦାଚିନ୍ନ କସ୍ଯାପି ରିପୁରେଷ ମହାମନୁଃ ସୁସିଦ୍ଧୋ ଵାପି ସିଦ୍ଧୋ ଵା ସାଧ୍ଯୋ ଵାପି ଭଵିଷ୍ଯତି

ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କେବେ କାହା ପାଇଁ, କେଉଁସି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁ ହୁଏ ନାହିଁ; ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି, ସିଦ୍ଧି କିମ୍ବା ସାଧନା ଯେପରି ହେଉ, ସେପରି ହେବ।

ସିଦ୍ଧେନ ଗୁରୁଣାଦିଷ୍ଟସ୍ସୁସିଦ୍ଧ ଇତି କଥ୍ଯତେ ଅସିଦ୍ଧେନାପି ଵା ଦତ୍ତସ୍ସିଦ୍ଧସାଧ୍ଯସ୍ତୁ କେଵଲଃ

ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏହାକୁ ସୁସିଦ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏହା କେବଳ ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧନା ଯୋଗ୍ୟ।

ଅସାଧିତସ୍ସାଧିତୋ ଵା ସିଧ୍ଯତ୍ଵେନ ନ ସଂଶଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାତିଶଯଯୁକ୍ତସ୍ଯ ମଯି ମଂତ୍ରେ ତଥା ଗୁରୌ

ସାଧିତ କିମ୍ବା ଅସାଧିତ ଯେପରି ହେଉ, ଯେଉଁଠି ମୋପ୍ରତି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁରୁପ୍ରତି ଅତିଶୟ ଆସ୍ଥା ରହିଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।

ଆଶ୍ରମେତ୍ପରମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀଂ ବୁଧଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଆଶ୍ରମରେ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ଶିଖିବା ଉଚିତ।

ମଂତ୍ରାନ୍ତରେଷୁ ସିଦ୍ଧେଷୁ ମଂତ୍ର ଏଷ ନ ସିଧ୍ଯତି ସିଦ୍ଧେ ତ୍ଵସ୍ମିନ୍ମହାମଂତ୍ରେ ତେ ଚ ସିଦ୍ଧା ଭଵଂତ୍ଯୁତ

ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସିଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଯଥା ଦେଵେଷ୍ଵଲବ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଲବ୍ଧେଷ୍ଵପି ମହେଶ୍ଵରି ମଯି ଲବ୍ଧେ ତୁ ତେ ଲବ୍ଧା ମଂତ୍ରେଷ୍ଵେଷୁ ସମୋ ଵିଧିଃ

ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଯେପରି ମୁଁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଲଭିଥାନ୍ତି ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଲଭିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଲଭିଯାଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଲଭିଯାଯିବ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ସମାନ।

ଯେ ଦୋଷାସ୍ସର୍ଵମଂତ୍ରାଣାଂ ନ ତେ ଽସ୍ମିନ୍ସଂଭଵଂତ୍ଯପି ଅସ୍ଯ ମଂତ୍ରସ୍ଯ ଜାତ୍ଯାଦୀନନପେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଵର୍ତନାତ୍

ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଦୋଷ ଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜାତି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନିୟମ ଦେଖି ନୁହେଁ, ସବୁଠି ଚାଲିଥାଏ।

ତଥାପି ନୈଵ କ୍ଷୁଦ୍ରେଷୁ ଫଲେଷୁ ପ୍ରତି ଯୋଗିଷୁ ସହସା ଵିନିଯୁଂଜୀତ ତସ୍ମାଦେଷ ମହାବଲଃ

ତଥାପି, ନିମ୍ନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବା ତୁଚ୍ଛ କାମନା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚାଲୁ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଏଵଂ ସାକ୍ଷାନ୍ମହାଦେଵ୍ଯୈ ମହାଦେଵେନ ଶୂଲିନା ହିତା ଯ ଜଗତାମୁକ୍ତଃ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଵିଧିର୍ଯଥା

ଏଭଳି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ବିଧିକୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବେ ନିଜେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସାକ୍ଷାତ୍ କହିଛନ୍ତି।

ଯ ଇଦଂ କୀର୍ତଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵା ସମାହିତଃ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନସହିତ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଭଗଵାନ୍ମଂତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭଵତା କଥିତଂ ପ୍ରଭୋ ତତ୍ପ୍ରଯୋଗଵିଧାନଂ ଚ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରୁତିସମଂ ଯଥା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ଓ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବେଦ ସମାନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଏଠାରେ କହିଦେଇଛନ୍ତି।

ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଶିଵସଂସ୍କାରମୁତ୍ତମମ୍ ମଂତ୍ରସଂଗ୍ରହଣେ କିଂଚିତ୍ସୂଚିତନ୍ନ ତୁ ଵିସ୍ମୃତମ୍

ଏବେ ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି। ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସଂଗ୍ରହ ବିଷୟରେ କିଛି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଭୁଲିଯାଇ ନାହିଁ।

ହନ୍ତ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵପାପଵିଶୋଧନମ୍ ସଂସ୍କାରଂ ପରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶିଵେନ ପତିଭାଷିତମ୍

ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁଭ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହାକି ନିଜେ ଶିବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।

ସମ୍ଯକ୍ କୃତାଧିକାରଃ ସ୍ଯାତ୍ପୂଜାଦିଷୁ ନରୋ ଯତଃ ସଂସ୍କାରଃ କଥ୍ଯତେ ତେନ ଷଡଧ୍ଵପରିଶୋଧନମ୍

ଏହି ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ ଆଚାରରେ ସଠିକ୍ ଅଧିକାରୀ ହୁଏ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ ଛଅଟି ମାର୍ଗର ଶୁଦ୍ଧି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଦୀଯତେ ଯେନ ଵିଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷୀଯତେ ପାଶବଂଧନମ୍ ତସ୍ମାତ୍ସଂସ୍କାର ଏଵାଯଂ ଦୀକ୍ଷେତ୍ଯପି ଚ କଥ୍ଯତେ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଅଭିଷେକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଶାଂଭଵୀ ଚୈଵ ଶାକ୍ତୀ ଚ ମାଂତ୍ରୀ ଚୈଵ ଶିଵାଗମେ ଦୀକ୍ଷୋପଦିଶ୍ଯତେ ତ୍ରେଧା ଶିଵେନ ପରମାତ୍ମନା

ଶିବ ଆଗମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦୀକ୍ଷାକୁ ତିନି ପ୍ରକାରରେ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ନିଜେ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି — ଶାମ୍ଭବୀ, ଶାକ୍ତୀ ଓ ମାନ୍ତ୍ରୀ।

ଗୁରୋରାଲୋକମାତ୍ରେଣ ସ୍ପର୍ଶାତ୍ସଂଭାଷଣାଦପି ସଦ୍ଯସ୍ସଂଜ୍ଞା ଭଵେଜ୍ଜଂତୋଃ ପାଶୋପକ୍ଷଯକାରିଣୀ

ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର, ଜୀବରେ ସହଜରେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ବନ୍ଧନ ନାଶ ହୁଏ।

ସା ଦୀକ୍ଷା ଶାଂଭଵୀ ପ୍ରୋକ୍ତା ସା ପୁନର୍ଭିଦ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଧା ତୀଵ୍ରା ତୀଵ୍ରତରା ଚେତି ପାଶୋ ପକ୍ଷଯଭେଦତଃ

ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ ଶାମ୍ଭବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର — ତୀବ୍ର ଓ ଅତି ତୀବ୍ର, ବନ୍ଧନ ନାଶ ଅନୁସାରେ।

ଯଯା ସ୍ଯାନ୍ନିର୍ଵୃତିଃ ସଦ୍ଯସ୍ସୈଵ ତୀଵ୍ରତରା ମତା ତୀଵ୍ରା ତୁ ଜୀଵତୋତ୍ଯଂତଂ ପୁଂସଃ ପାପଵିଶୋଧିକା

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସହସ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏହାକୁ ଅତି ତୀବ୍ର ବୋଲି ମନାଯାଏ; ତୀବ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।

ଶକ୍ତୀ ଜ୍ଞାନଵତୀ ଦୀକ୍ଷା ଶିଷ୍ଯଦେହଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତୁ ଗୁରୁଣା ଯୋଗମାର୍ଗେଣ କ୍ରିଯତେ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା

ଶାକ୍ତୀ ଦୀକ୍ଷା, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଥାଏ, ଗୁରୁ ଯୋଗ ମାର୍ଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି କରନ୍ତି।

ମାଂତ୍ରୀ କ୍ରିଯାଵତୀ ଦୀକ୍ଷା କୁଂଡମଂଡଲପୂର୍ଵିକା ମଂଦମଂଦତରୋଦ୍ଦେଶାତ୍କର୍ତଵ୍ଯା ଗୁରୁଣା ବହିଃ

ମାନ୍ତ୍ରୀ ଦୀକ୍ଷା, ଯାହା କ୍ରିୟାସହିତ ଥାଏ, କୁଣ୍ଡ ଓ ମଣ୍ଡଳ ସଜାଇବା ପରେ ଗୁରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହ୍ୟ ଭାବରେ କରିଥାନ୍ତି।

ଶକ୍ତିପାତାନୁସାରେଣ ଶିଷ୍ଯୋ ଽନୁଗ୍ରହମର୍ହତି ଶୈଵଧର୍ମାନୁସାରସ୍ଯ ତନ୍ମୂଲତ୍ଵାତ୍ସମାସତଃ

ଶକ୍ତିର ଅବତରଣ ଅନୁଯାୟୀ ଶିଷ୍ୟ ଦୟା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ଶୈବ ଧର୍ମ ପାଳନ ଏହାରେ ଭିତ୍ତିକର।

ଯତ୍ର ଶକ୍ତିର୍ନ ପତିତା ତତ୍ର ଶୁଦ୍ଧିର୍ନ ଜାଯତେ ନ ଵିଦ୍ଯା ନ ଶିଵାଚାରୋ ନ ମୁକ୍ତିର୍ନ ଚ ସିଦ୍ଧଯଃ

ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଅବତରିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଠି ଶୁଦ୍ଧି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଶୈବ ଆଚାର ନାହିଁ, ମୁକ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ସିଦ୍ଧି ମିଳେ ନାହିଁ।

ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗାନି ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶକ୍ତିପାତସ୍ଯ ଭୂଯସଃ ଜ୍ଞାନେନ କ୍ରିଯଯା ଵାଥ ଗୁରୁଶ୍ଶିଷ୍ଯଂ ଵିଶୋଧଯେତ୍

ଏହିପରି, ଶକ୍ତିର ଭାରି ଅବତରଣର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଗୁରୁ ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଯୋ ଽନ୍ଯଥା କୁରୁତେ ମୋହାତ୍ସ ଵିନଶ୍ଯତି ଦୁର୍ମତିଃ ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରକାରେଣ ଗୁରୁଃ ଶିଷ୍ଯଂ ପରୀକ୍ଷଯେତ୍

ଯେଉଁଠି ମୂଢତାରେ ଅନ୍ୟଭାବେ କାମ କରେ, ସେ ଅବିବେକୀ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର।

ଲକ୍ଷଣଂ ଶକ୍ତିପାତସ୍ଯ ପ୍ରବୋଧାନଂଦସଂଭଵଃ ସା ଯସ୍ମାତ୍ପରମା ଶକ୍ତିଃ ପ୍ରବୋଧାନଂଦରୂପିଣୀ

ଶକ୍ତିର ଅବତରଣର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଉଦୟ; କାରଣ, ସେଇ ପରମ ଶକ୍ତି ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦର ରୂପ।

ଆନଂଦବୋଧଯୋର୍ଲିଂଗମଂତଃକରଣଵିକ୍ରିଯାଃ ଯଥା ସ୍ଯାତ୍କଂପରୋମାଂଚସ୍ଵରନେତ୍ରାଂଗଵିକ୍ରିଯାଃ

ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ମନର ଅସ୍ଥିରତା, ଯେପରି ଦେହ କମ୍ପିବା, ଚମଡ଼ିରେ କୁଞ୍ଚି, ସ୍ୱର, ଆଖି ଓ ଅଙ୍ଗର ରୂପାନ୍ତର।

ଶିଷ୍ଯୋପି ଲକ୍ଷଣୈରେଭିଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଗୁରୁପରୀକ୍ଷଣମ୍ ତତ୍ସଂପର୍କୈଃ ଶିଵାର୍ଚାଦୌ ସଂଗତୈର୍ଵାଥ ତଦ୍ଗତୈଃ

ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ।

ଶିଷ୍ଯସ୍ତୁ ଶିକ୍ଷଣୀଯତ୍ଵାଦ୍ଗୁରୋର୍ଗୌରଵକାରଣାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗୁରୋର୍ଗୌରଵମାଚରେତ୍

ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ପାଇବା ଦରକାର ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ଗରିମା ଦ୍ୱାରା, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।