ଶିଵପୁରାଣମ୍

ସଦ୍ଭିରାଚରିତତ୍ଵାଚ୍ଚ ସଦାଚାରଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ ସଦାଚାରସ୍ଯ ତସ୍ଯାହୁରାସ୍ତିକ୍ଯଂ ମୂଲକାରଣମ୍

ଯେଉଁ ଆଚାର ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଥିରେ ଭଲ ଆଚାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଭଲ ଆଚାରର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଆସ୍ଥା।

ଆସ୍ତିକଶ୍ଚେତ୍ପ୍ରମାଦାଦ୍ଯୈଃ ସଦାଚାରାଦଵିଚ୍ଯୁତଃ ନ ଦୁଷ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାଦାସ୍ତିକତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ଯଦି ଜଣେ ଆସ୍ଥାବାନ୍ ଲୋକ ଅସାବଧାନତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ଭଲ ଆଚାର ଠାରୁ ଅଟଳ ରହେ, ସେ କେବେ ଦୁଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଆସ୍ଥାବାନ୍ ହେବା ଉଚିତ।

ଯଥେହାସ୍ତି ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ସୁକୃତୈର୍ଦୁଷ୍କୃତୈରପି ତଥା ପରତ୍ର ଚାସ୍ତୀତି ମତିରାସ୍ତିକ୍ଯମୁଚ୍ଯତେ

ଯେପରି ଏଠାରେ ଭଲ କାମରୁ ସୁଖ ଓ ଖରାପ କାମରୁ ଦୁଃଖ ମିଳେ, ସେପରି ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାବରେ ହୁଏ; ଏହି ବିଶ୍ୱାସକୁ ଆସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ରହସ୍ଯମନ୍ଯଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗୋପନୀଯମିଦଂ ପ୍ରିଯେ ନ ଵାଚ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯାପି ନାସ୍ତିକସ୍ଯାଥ ଵା ପଶୋଃ

ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି; ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ନ ଅନ୍ୟାସ୍ଥିକଙ୍କୁ, ନ କୌଣସି ପଶୁକୁ।

ସଦାଚାରଵିହୀନସ୍ଯ ପତିତସ୍ଯାନ୍ତ୍ଯଜସ୍ଯ ଚ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରାତ୍ପରଂ ନାସ୍ତି ପରିତ୍ରାଣଂ କଲୌ ଯୁଗେ

ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ଆଚାର ନାହିଁ, ପତିତ କିମ୍ବା ଅତି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକ, କଳିଯୁଗରେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଛଡ଼ା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନାହିଁ।

ଗଚ୍ଛତସ୍ତିଷ୍ଠତୋ ଵାପି ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା କର୍ମ କୁର୍ଵତଃ ଅଶୁଚେର୍ଵା ଶୁଚେର୍ଵାପି ମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯନ୍ନ ଚ ନିଷ୍ଫଲଃ

ଚାଲୁଥିବା ବେଳେ, ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାମତ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅଶୁଚି କିମ୍ବା ଶୁଚି ଯେହେଉଁଥିବି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଅନାଚାରଵତାଂ ପୁଂସାମଵିଶୁଦ୍ଧଷଡଧ୍ଵନାମ୍ ଅନାଦିଷ୍ଟୋ ଽପି ଗୁରୁଣା ମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯଂ ନ ଚ ନିଷ୍ଫଲଃ

ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଭଲ ଆଚାର ରହିତ, ଯାହାଙ୍କର ଛଅଟି ମାର୍ଗ ଅଶୁଦ୍ଧ, ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶିଖିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଅନ୍ତ୍ଯଜସ୍ଯାପି ମୂର୍ଖସ୍ଯ ମୂଢସ୍ଯ ପତିତସ୍ଯ ଚ ନିର୍ମର୍ଯାଦସ୍ଯ ନୀଚସ୍ଯ ମଂତ୍ରୋ ଽଯଂ ନ ଚ ନିଷ୍ଫଲଃ

ଅତି ନିମ୍ନ, ମୂର୍ଖ, ମୂଢ଼, ପତିତ, ନିୟମ ନଥିବା କିମ୍ବା ଅତି ନିଚ ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ସର୍ଵାଵସ୍ଥାଂ ଗତସ୍ଯାପି ମଯି ଭକ୍ତିମତଃ ପରମ୍ ସିଧ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ସଂଦେହୋ ନାପରସ୍ଯ ତୁ କସ୍ଯଚିତ୍

ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବେ, ଯଦି ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ରହିଛି, ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କାହା ପାଇଁ ଏହା ହୁଏ ନାହିଁ।

ନ ଲଗ୍ନତିଥିନକ୍ଷତ୍ରଵାରଯୋଗାଦଯଃ ପ୍ରିଯେ ଅସ୍ଯାତ୍ଯଂତମଵେକ୍ଷ୍ଯାଃ ସ୍ଯୁର୍ନୈଷ ସପ୍ତସ୍ସଦୋଦିତଃ

ପ୍ରିୟେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର, ବାର, ଯୋଗ ଆଦି ଦେଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଏହା ସପ୍ତଟି ନିୟମରେ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ନ କଦାଚିନ୍ନ କସ୍ଯାପି ରିପୁରେଷ ମହାମନୁଃ ସୁସିଦ୍ଧୋ ଵାପି ସିଦ୍ଧୋ ଵା ସାଧ୍ଯୋ ଵାପି ଭଵିଷ୍ଯତି

ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କେବେ କାହା ପାଇଁ, କେଉଁସି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁ ହୁଏ ନାହିଁ; ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି, ସିଦ୍ଧି କିମ୍ବା ସାଧନା ଯେପରି ହେଉ, ସେପରି ହେବ।

ସିଦ୍ଧେନ ଗୁରୁଣାଦିଷ୍ଟସ୍ସୁସିଦ୍ଧ ଇତି କଥ୍ଯତେ ଅସିଦ୍ଧେନାପି ଵା ଦତ୍ତସ୍ସିଦ୍ଧସାଧ୍ଯସ୍ତୁ କେଵଲଃ

ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏହାକୁ ସୁସିଦ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏହା କେବଳ ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧନା ଯୋଗ୍ୟ।

ଅସାଧିତସ୍ସାଧିତୋ ଵା ସିଧ୍ଯତ୍ଵେନ ନ ସଂଶଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାତିଶଯଯୁକ୍ତସ୍ଯ ମଯି ମଂତ୍ରେ ତଥା ଗୁରୌ

ସାଧିତ କିମ୍ବା ଅସାଧିତ ଯେପରି ହେଉ, ଯେଉଁଠି ମୋପ୍ରତି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁରୁପ୍ରତି ଅତିଶୟ ଆସ୍ଥା ରହିଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।

ଆଶ୍ରମେତ୍ପରମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀଂ ବୁଧଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଆଶ୍ରମରେ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ଶିଖିବା ଉଚିତ।

ମଂତ୍ରାନ୍ତରେଷୁ ସିଦ୍ଧେଷୁ ମଂତ୍ର ଏଷ ନ ସିଧ୍ଯତି ସିଦ୍ଧେ ତ୍ଵସ୍ମିନ୍ମହାମଂତ୍ରେ ତେ ଚ ସିଦ୍ଧା ଭଵଂତ୍ଯୁତ

ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସିଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଯଥା ଦେଵେଷ୍ଵଲବ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଲବ୍ଧେଷ୍ଵପି ମହେଶ୍ଵରି ମଯି ଲବ୍ଧେ ତୁ ତେ ଲବ୍ଧା ମଂତ୍ରେଷ୍ଵେଷୁ ସମୋ ଵିଧିଃ

ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଯେପରି ମୁଁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଲଭିଥାନ୍ତି ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଲଭିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଲଭିଯାଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଲଭିଯାଯିବ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ସମାନ।

ଯେ ଦୋଷାସ୍ସର୍ଵମଂତ୍ରାଣାଂ ନ ତେ ଽସ୍ମିନ୍ସଂଭଵଂତ୍ଯପି ଅସ୍ଯ ମଂତ୍ରସ୍ଯ ଜାତ୍ଯାଦୀନନପେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଵର୍ତନାତ୍

ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଦୋଷ ଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜାତି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନିୟମ ଦେଖି ନୁହେଁ, ସବୁଠି ଚାଲିଥାଏ।

ତଥାପି ନୈଵ କ୍ଷୁଦ୍ରେଷୁ ଫଲେଷୁ ପ୍ରତି ଯୋଗିଷୁ ସହସା ଵିନିଯୁଂଜୀତ ତସ୍ମାଦେଷ ମହାବଲଃ

ତଥାପି, ନିମ୍ନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବା ତୁଚ୍ଛ କାମନା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚାଲୁ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଏଵଂ ସାକ୍ଷାନ୍ମହାଦେଵ୍ଯୈ ମହାଦେଵେନ ଶୂଲିନା ହିତା ଯ ଜଗତାମୁକ୍ତଃ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଵିଧିର୍ଯଥା

ଏଭଳି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ବିଧିକୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବେ ନିଜେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସାକ୍ଷାତ୍ କହିଛନ୍ତି।

ଯ ଇଦଂ କୀର୍ତଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵା ସମାହିତଃ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନସହିତ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଭଗଵାନ୍ମଂତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭଵତା କଥିତଂ ପ୍ରଭୋ ତତ୍ପ୍ରଯୋଗଵିଧାନଂ ଚ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରୁତିସମଂ ଯଥା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ଓ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବେଦ ସମାନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଏଠାରେ କହିଦେଇଛନ୍ତି।

ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଶିଵସଂସ୍କାରମୁତ୍ତମମ୍ ମଂତ୍ରସଂଗ୍ରହଣେ କିଂଚିତ୍ସୂଚିତନ୍ନ ତୁ ଵିସ୍ମୃତମ୍

ଏବେ ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି। ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସଂଗ୍ରହ ବିଷୟରେ କିଛି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଭୁଲିଯାଇ ନାହିଁ।

ହନ୍ତ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵପାପଵିଶୋଧନମ୍ ସଂସ୍କାରଂ ପରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶିଵେନ ପତିଭାଷିତମ୍

ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁଭ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହାକି ନିଜେ ଶିବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।

ସମ୍ଯକ୍ କୃତାଧିକାରଃ ସ୍ଯାତ୍ପୂଜାଦିଷୁ ନରୋ ଯତଃ ସଂସ୍କାରଃ କଥ୍ଯତେ ତେନ ଷଡଧ୍ଵପରିଶୋଧନମ୍

ଏହି ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ ଆଚାରରେ ସଠିକ୍ ଅଧିକାରୀ ହୁଏ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ ଛଅଟି ମାର୍ଗର ଶୁଦ୍ଧି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଦୀଯତେ ଯେନ ଵିଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷୀଯତେ ପାଶବଂଧନମ୍ ତସ୍ମାତ୍ସଂସ୍କାର ଏଵାଯଂ ଦୀକ୍ଷେତ୍ଯପି ଚ କଥ୍ଯତେ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଅଭିଷେକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଶାଂଭଵୀ ଚୈଵ ଶାକ୍ତୀ ଚ ମାଂତ୍ରୀ ଚୈଵ ଶିଵାଗମେ ଦୀକ୍ଷୋପଦିଶ୍ଯତେ ତ୍ରେଧା ଶିଵେନ ପରମାତ୍ମନା

ଶିବ ଆଗମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦୀକ୍ଷାକୁ ତିନି ପ୍ରକାରରେ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ନିଜେ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି — ଶାମ୍ଭବୀ, ଶାକ୍ତୀ ଓ ମାନ୍ତ୍ରୀ।

ଗୁରୋରାଲୋକମାତ୍ରେଣ ସ୍ପର୍ଶାତ୍ସଂଭାଷଣାଦପି ସଦ୍ଯସ୍ସଂଜ୍ଞା ଭଵେଜ୍ଜଂତୋଃ ପାଶୋପକ୍ଷଯକାରିଣୀ

ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର, ଜୀବରେ ସହଜରେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ବନ୍ଧନ ନାଶ ହୁଏ।

ସା ଦୀକ୍ଷା ଶାଂଭଵୀ ପ୍ରୋକ୍ତା ସା ପୁନର୍ଭିଦ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଧା ତୀଵ୍ରା ତୀଵ୍ରତରା ଚେତି ପାଶୋ ପକ୍ଷଯଭେଦତଃ

ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ ଶାମ୍ଭବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର — ତୀବ୍ର ଓ ଅତି ତୀବ୍ର, ବନ୍ଧନ ନାଶ ଅନୁସାରେ।

ଯଯା ସ୍ଯାନ୍ନିର୍ଵୃତିଃ ସଦ୍ଯସ୍ସୈଵ ତୀଵ୍ରତରା ମତା ତୀଵ୍ରା ତୁ ଜୀଵତୋତ୍ଯଂତଂ ପୁଂସଃ ପାପଵିଶୋଧିକା

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସହସ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏହାକୁ ଅତି ତୀବ୍ର ବୋଲି ମନାଯାଏ; ତୀବ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।