ଶିଵପୁରାଣମ୍

ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚ ପ୍ରସକ୍ତାନାଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଵିମୁଖୋ ଜପେତ୍ ଉଷ୍ଣୀଷୀ କୁଂଚୁକୀ ନମ୍ରୋ ମୁକ୍ତକେଶୋ ଗଲାଵୃତଃ

ଅନ୍ୟମାନେ ଥିବା ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବାବେଳେ ଅନାଗ୍ରହ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଣ୍ଡରେ ପଗଡ଼ି, ଉପରେ ଚାଦର, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଖୋଲା କେଶ କିମ୍ବା ଗଳା ଢାକି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଅପଵିତ୍ରକରୋ ଽଶୁଦ୍ଧୋ ଵିଲପନ୍ନ ଜପେତ୍କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ରୋଧଂ ମଦଂ କ୍ଷୁତଂ ତ୍ରୀଣି ନିଷ୍ଠୀଵନଵିଜୃଂଭଣେ

ଅପବିତ୍ର ହାତ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଦେହ କିମ୍ବା କନ୍ଦିବା ସମୟରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ରୋଧ, ମଦ, ଛିଁକ, ଥୁ ଫେଙ୍କିବା କିମ୍ବା ହେଉଁଚି କମ୍ବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଦର୍ଶନଂ ଚ ଶ୍ଵନୀଚାନାଂ ଵର୍ଜଯେଜ୍ଜପକର୍ମଣି ଆଚମେତ୍ସଂଭଵେ ତେଷାଂ ସ୍ମରେଦ୍ଵା ମାଂ ତ୍ଵଯା ସହ

ଜପ ସମୟରେ କୁକୁର କିମ୍ବା ଅନ୍ତ୍ୟଜଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ସଂସ୍ପର୍ଶ ହୁଏ, ତେବେ ଶୁଦ୍ଧି କରିବା କିମ୍ବା ତୁମ ସହିତ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଚ ପ୍ରପଶ୍ଯେଦ୍ଵା କୁର୍ଯାଦ୍ଵା ପ୍ରାଣସଂଯମମ୍ ଅନାସନଃ ଶଯାନେ ଵା ଗଚ୍ଛନ୍ନୁତ୍ଥିତ ଏଵ ଵା

ଜ୍ଵାଳାକୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ବସି, ଶୋଇ, ଚାଲିବା କିମ୍ବା ଉଠିଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହା କରିପାରିବେ।

ରଥ୍ଯାଯାମଶିଵେ ସ୍ଥାନେ ନ ଜପେତ୍ତିମିରାନ୍ତରେ ପ୍ରସାର୍ଯ ନ ଜପେତ୍ପାଦୌ କୁକ୍କୁଟାସନ ଏଵ ଵା

ରାସ୍ତା, ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ଧକାରରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଦ ଛାଡ଼ି ରଖି କିମ୍ବା କୁକୁଟ ଆସନରେ ମଧ୍ୟ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯାନଶଯ୍ଯାଧିରୂଢୋ ଵା ଚିଂତାଵ୍ଯାକୁଲିତୋ ଽଥ ଵା ଶକ୍ତଶ୍ଚେତ୍ସର୍ଵମେଵୈତଦଶକ୍ତଃ ଶକ୍ତିତୋ ଜପେତ୍

ଯାନ ଉପରେ ବସି, ଶୋଇ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ଭରା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ସମ୍ଭବ ତେବେ ସବୁ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଯେତେକି ସମ୍ଭବ ତେତେକି ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

କିମତ୍ର ବହୁନୋକ୍ତେନ ସମାସେନ ଵଚଃ ଶୃଣୁ ସଦାଚାରୋ ଜପଞ୍ଛୁଦ୍ଧଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ଭଦ୍ରଂ ସମଶ୍ନୁତେ

ଏଠାରେ ବେଶି କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ସାର କଥା ଶୁଣ: ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଭଲ ଆଚରଣ ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରି ଜପ କରାଯାଏ, ସେଠି ମଙ୍ଗଳ ମିଳେ।

ଆଚାରଃ ପରମୋ ଧର୍ମ ଆଚାରଃ ପରମଂ ଧନଂ ଆଚାରଃ ପରମା ଵିଦ୍ଯା ଆଚାରଃ ପରମା ଗତିଃ

ଆଚାର ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ, ଆଚାର ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ, ଆଚାର ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ, ଆଚାର ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି।

ଆଚାରହୀନଃ ପୁରୁଷୋ ଲୋକେ ଭଵତି ନିଂଦିତଃ ପରତ୍ର ଚ ସୁଖୀ ନ ସ୍ଯାତ୍ତସ୍ମାଦାଚାରଵାନ୍ଭଵେତ୍

ଯେଉଁ ଲୋକ ଠିକ୍ ଆଚାର ନଥାଏ, ସେ ଏହି ଜଗତରେ ଅପମାନିତ ହୁଏ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ପାଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସବୁବେଳେ ଭଲ ଆଚାର ରଖିବା ଉଚିତ।

ଯସ୍ଯ ଯଦ୍ଵିହିତଂ କର୍ମ ଵେଦେ ଶାସ୍ତ୍ରେ ଚ ଵୈଦିକୈଃ ତସ୍ଯ ତେନ ସମାଚାରଃ ସଦାଚାରୋ ନ ଚେତରଃ

ଯାହା ପାଇଁ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ହିଁ ଠିକ୍ ଆଚାର; ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଭଲ ଆଚାର ନୁହେଁ।

ସଦ୍ଭିରାଚରିତତ୍ଵାଚ୍ଚ ସଦାଚାରଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ ସଦାଚାରସ୍ଯ ତସ୍ଯାହୁରାସ୍ତିକ୍ଯଂ ମୂଲକାରଣମ୍

ଯେଉଁ ଆଚାର ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଥିରେ ଭଲ ଆଚାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଭଲ ଆଚାରର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଆସ୍ଥା।

ଆସ୍ତିକଶ୍ଚେତ୍ପ୍ରମାଦାଦ୍ଯୈଃ ସଦାଚାରାଦଵିଚ୍ଯୁତଃ ନ ଦୁଷ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାଦାସ୍ତିକତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ଯଦି ଜଣେ ଆସ୍ଥାବାନ୍ ଲୋକ ଅସାବଧାନତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ଭଲ ଆଚାର ଠାରୁ ଅଟଳ ରହେ, ସେ କେବେ ଦୁଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଆସ୍ଥାବାନ୍ ହେବା ଉଚିତ।

ଯଥେହାସ୍ତି ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ସୁକୃତୈର୍ଦୁଷ୍କୃତୈରପି ତଥା ପରତ୍ର ଚାସ୍ତୀତି ମତିରାସ୍ତିକ୍ଯମୁଚ୍ଯତେ

ଯେପରି ଏଠାରେ ଭଲ କାମରୁ ସୁଖ ଓ ଖରାପ କାମରୁ ଦୁଃଖ ମିଳେ, ସେପରି ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାବରେ ହୁଏ; ଏହି ବିଶ୍ୱାସକୁ ଆସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ରହସ୍ଯମନ୍ଯଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗୋପନୀଯମିଦଂ ପ୍ରିଯେ ନ ଵାଚ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯାପି ନାସ୍ତିକସ୍ଯାଥ ଵା ପଶୋଃ

ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି; ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ନ ଅନ୍ୟାସ୍ଥିକଙ୍କୁ, ନ କୌଣସି ପଶୁକୁ।

ସଦାଚାରଵିହୀନସ୍ଯ ପତିତସ୍ଯାନ୍ତ୍ଯଜସ୍ଯ ଚ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରାତ୍ପରଂ ନାସ୍ତି ପରିତ୍ରାଣଂ କଲୌ ଯୁଗେ

ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ଆଚାର ନାହିଁ, ପତିତ କିମ୍ବା ଅତି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକ, କଳିଯୁଗରେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଛଡ଼ା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନାହିଁ।

ଗଚ୍ଛତସ୍ତିଷ୍ଠତୋ ଵାପି ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା କର୍ମ କୁର୍ଵତଃ ଅଶୁଚେର୍ଵା ଶୁଚେର୍ଵାପି ମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯନ୍ନ ଚ ନିଷ୍ଫଲଃ

ଚାଲୁଥିବା ବେଳେ, ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାମତ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅଶୁଚି କିମ୍ବା ଶୁଚି ଯେହେଉଁଥିବି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଅନାଚାରଵତାଂ ପୁଂସାମଵିଶୁଦ୍ଧଷଡଧ୍ଵନାମ୍ ଅନାଦିଷ୍ଟୋ ଽପି ଗୁରୁଣା ମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯଂ ନ ଚ ନିଷ୍ଫଲଃ

ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଭଲ ଆଚାର ରହିତ, ଯାହାଙ୍କର ଛଅଟି ମାର୍ଗ ଅଶୁଦ୍ଧ, ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶିଖିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଅନ୍ତ୍ଯଜସ୍ଯାପି ମୂର୍ଖସ୍ଯ ମୂଢସ୍ଯ ପତିତସ୍ଯ ଚ ନିର୍ମର୍ଯାଦସ୍ଯ ନୀଚସ୍ଯ ମଂତ୍ରୋ ଽଯଂ ନ ଚ ନିଷ୍ଫଲଃ

ଅତି ନିମ୍ନ, ମୂର୍ଖ, ମୂଢ଼, ପତିତ, ନିୟମ ନଥିବା କିମ୍ବା ଅତି ନିଚ ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ସର୍ଵାଵସ୍ଥାଂ ଗତସ୍ଯାପି ମଯି ଭକ୍ତିମତଃ ପରମ୍ ସିଧ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ସଂଦେହୋ ନାପରସ୍ଯ ତୁ କସ୍ଯଚିତ୍

ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବେ, ଯଦି ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ରହିଛି, ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କାହା ପାଇଁ ଏହା ହୁଏ ନାହିଁ।

ନ ଲଗ୍ନତିଥିନକ୍ଷତ୍ରଵାରଯୋଗାଦଯଃ ପ୍ରିଯେ ଅସ୍ଯାତ୍ଯଂତମଵେକ୍ଷ୍ଯାଃ ସ୍ଯୁର୍ନୈଷ ସପ୍ତସ୍ସଦୋଦିତଃ

ପ୍ରିୟେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର, ବାର, ଯୋଗ ଆଦି ଦେଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଏହା ସପ୍ତଟି ନିୟମରେ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ନ କଦାଚିନ୍ନ କସ୍ଯାପି ରିପୁରେଷ ମହାମନୁଃ ସୁସିଦ୍ଧୋ ଵାପି ସିଦ୍ଧୋ ଵା ସାଧ୍ଯୋ ଵାପି ଭଵିଷ୍ଯତି

ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କେବେ କାହା ପାଇଁ, କେଉଁସି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁ ହୁଏ ନାହିଁ; ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି, ସିଦ୍ଧି କିମ୍ବା ସାଧନା ଯେପରି ହେଉ, ସେପରି ହେବ।

ସିଦ୍ଧେନ ଗୁରୁଣାଦିଷ୍ଟସ୍ସୁସିଦ୍ଧ ଇତି କଥ୍ଯତେ ଅସିଦ୍ଧେନାପି ଵା ଦତ୍ତସ୍ସିଦ୍ଧସାଧ୍ଯସ୍ତୁ କେଵଲଃ

ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏହାକୁ ସୁସିଦ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏହା କେବଳ ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧନା ଯୋଗ୍ୟ।

ଅସାଧିତସ୍ସାଧିତୋ ଵା ସିଧ୍ଯତ୍ଵେନ ନ ସଂଶଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାତିଶଯଯୁକ୍ତସ୍ଯ ମଯି ମଂତ୍ରେ ତଥା ଗୁରୌ

ସାଧିତ କିମ୍ବା ଅସାଧିତ ଯେପରି ହେଉ, ଯେଉଁଠି ମୋପ୍ରତି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁରୁପ୍ରତି ଅତିଶୟ ଆସ୍ଥା ରହିଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।

ଆଶ୍ରମେତ୍ପରମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀଂ ବୁଧଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଆଶ୍ରମରେ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ଶିଖିବା ଉଚିତ।

ମଂତ୍ରାନ୍ତରେଷୁ ସିଦ୍ଧେଷୁ ମଂତ୍ର ଏଷ ନ ସିଧ୍ଯତି ସିଦ୍ଧେ ତ୍ଵସ୍ମିନ୍ମହାମଂତ୍ରେ ତେ ଚ ସିଦ୍ଧା ଭଵଂତ୍ଯୁତ

ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସିଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଯଥା ଦେଵେଷ୍ଵଲବ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଲବ୍ଧେଷ୍ଵପି ମହେଶ୍ଵରି ମଯି ଲବ୍ଧେ ତୁ ତେ ଲବ୍ଧା ମଂତ୍ରେଷ୍ଵେଷୁ ସମୋ ଵିଧିଃ

ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଯେପରି ମୁଁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଲଭିଥାନ୍ତି ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଲଭିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଲଭିଯାଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଲଭିଯାଯିବ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ସମାନ।

ଯେ ଦୋଷାସ୍ସର୍ଵମଂତ୍ରାଣାଂ ନ ତେ ଽସ୍ମିନ୍ସଂଭଵଂତ୍ଯପି ଅସ୍ଯ ମଂତ୍ରସ୍ଯ ଜାତ୍ଯାଦୀନନପେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଵର୍ତନାତ୍

ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଦୋଷ ଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜାତି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନିୟମ ଦେଖି ନୁହେଁ, ସବୁଠି ଚାଲିଥାଏ।

ତଥାପି ନୈଵ କ୍ଷୁଦ୍ରେଷୁ ଫଲେଷୁ ପ୍ରତି ଯୋଗିଷୁ ସହସା ଵିନିଯୁଂଜୀତ ତସ୍ମାଦେଷ ମହାବଲଃ

ତଥାପି, ନିମ୍ନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବା ତୁଚ୍ଛ କାମନା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚାଲୁ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଏଵଂ ସାକ୍ଷାନ୍ମହାଦେଵ୍ଯୈ ମହାଦେଵେନ ଶୂଲିନା ହିତା ଯ ଜଗତାମୁକ୍ତଃ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଵିଧିର୍ଯଥା

ଏଭଳି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ବିଧିକୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବେ ନିଜେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସାକ୍ଷାତ୍ କହିଛନ୍ତି।