ଶିଵପୁରାଣମ୍

କର୍ମାଯୋଗ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ମର୍ତ୍ଯଃ ପତିତୋ ଯଦି ସର୍ଵଥା କର୍ମାଯୋଗେନ ଯତ୍କର୍ମ କୃତଂ ଚ ନରକାଯ ହି ତତଃ କଥଂ ଵିମୁଚ୍ଯେତ ପତିତୋ ଵିଦ୍ଯଯା ଽନଯା

ଯଦି କୌଣସି ମଣିଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଖସିଯାଏ, ତେବେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଯୋଗ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଯେ କାମ କରାଯିବ, ସେହି କାରଣରେ ନରକକୁ ଯିବ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଖସିଯାଇଥିବା ଜଣେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ?

ତଥ୍ଯମେତତ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତଥା ହି ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି ରହସ୍ଯମିତି ମତ୍ଵୈତଦ୍ଗୋପିତଂ ଯନ୍ମଯା ପୁରା

ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ସତ୍ୟ; ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଶୁଣ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ରଖିଥିଲି।

ସମଂତ୍ରକଂ ମାଂ ପତିତଃ ପୂଜଯେଦ୍ଯଦି ମୋହିତଃ ନାରକୀ ସ୍ଯାନ୍ନ ସନ୍ଦେହୋ ମମ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଂ ଵିନା

ଯଦି କୌଣସି ଭ୍ରମିତ ଜଣେ ମୋତେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, କିନ୍ତୁ ମୋର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ବିନା, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନରକରେ ପଡ଼ିବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅବ୍ଭକ୍ଷା ଵାଯୁଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵ୍ରତକର୍ଶିତାଃ ତେଷାମେତୈର୍ଵ୍ରତୈର୍ନାସ୍ତି ମମ ଲୋକସମାଗମଃ

ଯେମାନେ ପାଣି କିମ୍ବା ପବନ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କଠିନ ବ୍ରତରେ ଦେହ ଶୋଷିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଏହି ବ୍ରତମାନେ ମାତ୍ର ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଭକ୍ତ୍ଯା ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେଣୈଵ ଯୋ ହି ମାଂ ସକୃଦର୍ଚଯେତ୍ ସୋ ଽପି ଗଚ୍ଛେନ୍ମମ ସ୍ଥାନଂ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯୈଵ ଗୌରଵାତ୍

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ମହିମାରୁ ମୋର ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।

ତସ୍ମାତ୍ତପାଂସି ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଵ୍ରତାନି ନିଯମାସ୍ତଥା ପଞ୍ଚାକ୍ଷରାର୍ଚନସ୍ଯୈତେ କୋଟ୍ଯଂଶେନାପି ନୋ ସମଃ

ସେହିପାଇଁ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ନିୟମଗୁଡିକ, କୋଟି ଅଂଶ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ପୂଜା ସମାନ ହୁଏନି।

ବଦ୍ଧୋ ଵାପ୍ଯଥ ମୁକ୍ତୋ ଵା ପାଶାତ୍ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେଣ ଯଃ ପୂଜଯେନ୍ମାଂ ସ ମୁଚ୍ଯେତ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ଯେ କିଏ ବନ୍ଧନରେ ଅଛି କିମ୍ବା ମୁକ୍ତ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ପାଏ—ଏଥିରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ।

ଅରୁଦ୍ରୋ ଵା ସରୁଦ୍ରୋ ଵା ସକୃତ୍ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେଣ ଯଃ ପୂଜଯେତ୍ପତିତୋ ଵାପି ମୂଢୋ ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ନରଃ

ଯେ କିଏ କ୍ରୋଧ ରହିତ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧସହିତ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଖସିଯାଇଥିଲେ କିମ୍ବା ମୂଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଷଡକ୍ଷରେଣ ଵା ଦେଵି ତଥା ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେଣ ଵା ସ ବ୍ରହ୍ମାଂଗେନ ମାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯେଦ୍ଯଦି ମୁଚ୍ଯତେ

ହେ ଦେବୀ, ଷଡ଼କ୍ଷରୀ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିସହିତ ଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋତେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ପତିତୋ ଽପତିତୋ ଵାପି ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ପୂଜଯେତ୍ ମମ ଭକ୍ତୋ ଜିତକ୍ରୋଧୋ ସଲବ୍ଧୋ ଽଲବ୍ଧ ଏଵ ଵା

ଯେ କିଏ ଖସିଯାଇଛି କିମ୍ବା ଖସିନାହିଁ, ମୋର ଭକ୍ତ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ କ୍ରୋଧ ଜିତ କରିଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, ଲାଭ କରିଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ।

ଅଲବ୍ଧାଲବ୍ଧ ଏଵେହ କୋଟିକୋଟିଗୁଣାଧିକଃ ତସ୍ମାଲ୍ଲବ୍ଧ୍ଵୈଵ ମାଂ ଦେଵି ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ପୂଜଯେତ୍

ଏଠାରେ ଲାଭ କରିଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସେ ଅନେକ କୋଟି ଗୁଣ ଅଧିକ; ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଲବ୍ଧ୍ଵା ସଂପୂଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମୈତ୍ର୍ଯାଦିଗୁଣସଂଯୁତଃ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯରତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ମତ୍ସାଦୃଶ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ମୈତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ରତ ଏବଂ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋ ପରି ଦେଖାଯାଏ।

କିମତ୍ର ବହୁନୋକ୍ତେନ ଭକ୍ତାସ୍ସର୍ଵେଧିକାରିଣଃ ମମ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେ ମଂତ୍ରେ ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠତରୋ ହି ସଃ

ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ମୋର ସମସ୍ତ ଭକ୍ତ ସବୁ କିଛି କରିପାରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଭକ୍ତି ଥିବା ଭକ୍ତ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ପଞ୍ଚାକ୍ଷରପ୍ରଭାଵେଣ ଲୋକଵେଦମହର୍ଷଯଃ ତିଷ୍ଠଂତି ଶାଶ୍ଵତା ଧର୍ମା ଦେଵାସ୍ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍

ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ବେଦ, ମହାର୍ଷି, ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ, ଦେବତା ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।

ପ୍ରଲଯେ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଂଗମେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରକୃତିମାପନ୍ନଂ ତତ୍ର ସଂଲଯମେଷ୍ଯତି

ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ସବୁ କିଛି ପ୍ରକୃତିକୁ ଫେରିଯାଏ ଏବଂ ସେଠି ଲୟ ହୁଏ।

ଏକୋ ଽହଂ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଵି ନ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽସ୍ତି କୁତ୍ରଚିତ୍ ତଦା ଵେଦାଶ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେ ସ୍ଥିତାଃ

ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଏକା ଅଛି, ହେ ଦେବୀ; କୌଣସି ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ। ସେ ସମୟରେ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।

ତେ ନାଶଂ ନୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ହ୍ଯନୁପାଲିତାଃ ତତସ୍ସୃଷ୍ଟିରଭୂନ୍ମତ୍ତଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯାତ୍ମପ୍ରଭେଦତଃ

ସେମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ; ତାପରେ, ପ୍ରକୃତି ଓ ଆତ୍ମାର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ସୃଷ୍ଟି ମୋଠାରୁ ହୁଏ।

ଗୁଣମୂର୍ତ୍ଯାତ୍ମନାଂ ଚୈଵ ତତୋଵାଂତରସଂହୃତିଃ ତଦା ନାରାଯଣଶ୍ଶେତେ ଦେଵୋ ମାଯାମଯୀଂ ତନୁମ୍

ସେତେବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ଗୁଣମୟ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୁଣମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ନାରାୟଣ ଦେବ, ଯିଏ ଗୁଣମୟ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ମାୟାର ଦେହ ଧାରଣ କରି ଶୟନ କରନ୍ତି।

ଆସ୍ଥାଯ ଭୋଗିପର୍ଯଂକଶଯନେ ତୋଯମଧ୍ଯଗଃ ତନ୍ନାଭିପଂକଜାଜ୍ଜାତଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଃ ପିତାମହଃ

ସେ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ନାଗର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ ଉଦ୍ଭିତ ପଦ୍ମରୁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ପିତାମହ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ସିସୃକ୍ଷମାଣୋ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ନ ସକ୍ତୋ ହ୍ଯସହାଯଵାନ୍ ମୁନୀନ୍ଦଶ ସସର୍ଜାଦୌ ମାନସାନମିତୌଜସଃ

ତିନି ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଅସକ୍ତ ଓ ସହାୟ ବିନା, ସେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ମନରୁ ଦଶ ମହାମୁନିଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ତେଷାଂ ସିଦ୍ଧିଵିଵୃଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ମାଂ ପ୍ରୋଵାଚ ପିତାମହଃ ମତ୍ପୁତ୍ରାଣାଂ ମହାଦେଵ ଶକ୍ତିଂ ଦେହି ମହେଶ୍ଵର

ସେମାନଙ୍କର ସିଦ୍ଧି ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ପିତାମହ ମୋତେ କହିଲେ: 'ମହାଦେବ, ମୋ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ମହେଶ୍ୱର।'

ଇତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରାର୍ଥିତସ୍ତେନ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଧରୋ ହ୍ଯହମ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରାଣି କ୍ରମଶଃ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନ୍ପଦ୍ମଯୋନଯେ

ତାଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ମୁଁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଭାବେ ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ପଞ୍ଚଟି ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷର କହିଲି।

ସ ପଞ୍ଚଵଦନୈସ୍ତାନି ଗୃହ୍ଣଂଲ୍ଲୋକପିତାମହଃ ଵାଚ୍ଯଵାଚକଭାଵେନ ଜ୍ଞାତଵାନ୍ମାଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ଲୋକପିତାମହ ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚମୁଖରେ ସେଠିଏଠିଏ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଜାଣିଲେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରଯୋଗଂ ଵିଵିଧଂ ସିଦ୍ଧମଂତ୍ରଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ମଂତ୍ରଂ ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଚ ଯଥାତଥମ୍

ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୟୋଗ ବୁଝି, ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ପ୍ରଜାପତି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପାଖରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦେଲେ।

ତେ ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ମଂତ୍ରରତ୍ନଂ ସାକ୍ଷାଲ୍ଲୋକପିତାମହାତ୍ ତଦାଜ୍ଞପ୍ତେନ ମାର୍ଗେଣ ମଦାରାଧନକାଂକ୍ଷିଣଃ

ସେମାନେ, ଲୋକପିତାମହଙ୍କଠାରୁ ସିଧାସଳଖ ମନ୍ତ୍ରର ରତ୍ନ ପାଇ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥରେ ଚାଲି, ମୋର ଉପାସନା କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ।

ମେରୋସ୍ତୁ ଶିଖରେ ରମ୍ଯେ ମୁଂଜଵାନ୍ନାମ ପର୍ଵତଃ ମତ୍ପ୍ରିଯଃ ସତତଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ମଦ୍ଭକ୍ତୈ ରକ୍ଷିତସ୍ସଦା

ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ମୁଞ୍ଜବତ। ଏହା ସଦା ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରୀମୟ ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ସେଠାକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ତସ୍ଯାଭ୍ଯାଶେ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ଲୋକଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମୁତ୍ସୁକାଃ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଵାଯୁଭକ୍ଷାସ୍ସମାଚରନ୍

ସେଠାରେ, ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାୟୁ ଖାଇ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ।

ତେଷାଂ ଭକ୍ତିମହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମିଯାମ୍ ଋଷିଂ ଛଂଦଶ୍ଚ କୀଲଂ ଚ ବୀଜଶକ୍ତିଂ ଚ ଦୈଵତମ୍

ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି, ମୁଁ ସତ୍ୱରେ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲି, ଋଷି, ଛନ୍ଦ, କୀଳ, ବୀଜଶକ୍ତି ଓ ଦେବତା ସହିତ।

ନ୍ଯାସଂ ଷଡଂଗଂ ଦିଗ୍ବଂଧଂ ଵିନିଯୋଗମଶେଷତଃ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନହମାର୍ଯାଣାଂ ଜଗତ୍ସୃଷ୍ଟିଵିଵୃଦ୍ଧଯେ

ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଷଡଂଗ ନ୍ୟାସ, ଦିଗ୍ବନ୍ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟୋଗ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିଖାଇଲି।