ଶିଵପୁରାଣମ୍

ଜଯ ଶଂକର ଦେଵେଶ ଦୀନାନାଥ ମହାପ୍ରଭୋ କୃପାଂ କୁରୁ ମହେଶାନାପରାଧଂ ନୋ କ୍ଷମସ୍ଵ ଵୈ

ଜୟ ହେଉ, ଶଙ୍କର, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମହାପ୍ରଭୁ! ମହେଶ୍ୱର, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ମା କର।

ମଖପାଲ ମଖାଧୀଶ ମଖଵିଧ୍ଵଂସକାରକ କୃପାଂ କୁରୁ ମଶାନାପରାଧଂ ନଃ କ୍ଷମସ୍ଵ ଵୈ

ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିବାରୁ, ଶ୍ମଶାନର ନାଥ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ମା କର।

ଦେଵଦେଵ ପରେଶାନ ଭକ୍ତପ୍ରାଣପ୍ରପୋଷକ ଦୁଷ୍ଟଦଣ୍ଡପ୍ରଦ ସ୍ଵାମିନ୍କୃପାଂ କୁରୁ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ଜୀବନକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ଦେଇଥିବା ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୋ ଗର୍ଵହର୍ତା ଵୈ ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ତ୍ଵାମଜାନତାମ୍ ରକ୍ଷକୋ ହି ଵିଶେଷେଣ ସତାଂ ତ୍ଵତ୍ସକ୍ତଚେତସାମ୍

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ନ ଜାଣିଥିବାମାନେଙ୍କର ଅହଂକାର ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଯେଉଁ ଭଲମନ୍ଦିର ମନ ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଗିଥାଏ, ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଅଦ୍ଭୁତଂ ଚରିତଂ ତେ ହି ନିଶ୍ଚିତଂ କୃପଯା ତଵ ସର୍ଵାପରାଧଃ କ୍ଷଂତଵ୍ଯୋ ଵିଭଵୋ ଦୀନଵତ୍ସଲାଃ

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ, ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଖ୍ମା ହେବା ଉଚିତ, ଆପଣଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା।

ଇତି ସ୍ତୁତୋ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈରମରୈଃ ପ୍ରଭୁଃ ସ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲସ୍ସ୍ଵାମୀ ତୁତୋଷ କରୁଣୋଦଧିଃ

ଏପରି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ, କରୁଣାର ସାଗର, ସେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

ଚକାରାନୁଗ୍ରହଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ଦିଵୌକସାମ୍ ଦଦୌ ନରାଂଶ୍ଚ ସୁପ୍ରୀତ୍ଯା ଶଂକରୋ ଦୀନଵତ୍ସଲଃ

ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କ ସ୍ନେହୀ ଶଙ୍କର ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

ସ ଚ ତତସ୍ତ୍ରିଦଶାଞ୍ଛରଣାଗତାନ୍ ପରମକାରୁଣିକଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଅନୁଗତସ୍ମିତଲକ୍ଷଣଯା ଗିରା ଶମିତସର୍ଵଭଯଃ ସମଭାଷତ

ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରୁଣାମୟ ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର କରି ହସି, ଶରଣ ନେଇଥିବା ଦେବମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଯଦିଦମାଗ ଇହାଚରିତଂ ସୁରୈର୍ଵିଧିନିଯୋଗଵଶାଦିଵ ଯନ୍ତ୍ରିତୈଃ ଶରଣମେଵ ଗତାନଵଲୋକ୍ଯ ଵସ୍ତଦଖିଲଂ କିଲ ଵିସ୍ମୃତମେଵ ନଃ

ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଘଟିଛି, ଦେବମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଆଜ୍ଞାରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ କରିଛନ୍ତି, ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।

ତଦିହ ଯୂଯମପି ପ୍ରକୃତଂ ମନସ୍ଯଵିଗଣଯ୍ଯ ଵିମର୍ଦମପତ୍ରପାଃ ହରିଵିରିଂଚିସୁରେନ୍ଦ୍ରମୁଖାସ୍ସୁଖଂ ଵ୍ରଜତ ଦେଵପୁରଂ ପ୍ରତି ସଂପ୍ରତି

ଏହିପରି, ତମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ଭୁଲି, ମନରେ କିଛି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ବା ଲଜ୍ଜା ନ ରଖି, ହରି, ବିରିଞ୍ଚି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଖୁସି ହୋଇ ଦେବପୁରକୁ ଯାଅ।

ଇତି ସୁରାନଭିଧାଯ ସୁରେଶ୍ଵରୋ ନିକୃତଦକ୍ଷକୃତକ୍ରତୁରକ୍ରତୁଃ ସଗିରିଜାନୁଚରସ୍ସପରିଚ୍ଛଦଃ ସ୍ଥିତ ଇଵାମ୍ବରତୋନ୍ତରଧାଦ୍ଧରଃ

ଏପରି ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହି, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ଗିରିଜା ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ପରେ ଆକାଶରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଅଥ ସୁରା ଅପି ତେ ଵିଗତଵ୍ଯଥାଃ କଥିତଭଦ୍ରସୁଭଦ୍ରପରାକ୍ରମାଃ ସପଦି ଖେନ ସୁଖେନ ଯଥାସୁଖଂ ଯଯୁରନେକମୁଖାଃ ମଘଵନ୍ମୁଖାଃ

ତାପରେ, ସେଇ ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାବ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ମଘବନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେବପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଅନ୍ତର୍ଧାନଗତୋ ଦେଵ୍ଯା ସହ ସାନୁଚରୋ ହରଃ କ୍ଵ ଯାତଃ କୁତ୍ର ଵାସଃ କିଂ କୃତ୍ଵା ଵିରରାମ ହ

ଦେବୀ ଓ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ହର କେଉଁଠି ଗଲେ, କେଉଁଠି ରହିଲେ, କଣ କରିଲେ?

ମହୀଧରଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ମଂଦରଶ୍ଚିତ୍ରକଂଦରଃ ଦଯିତୋ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ନିଵାସସ୍ତପସୋ ଽଭଵତ୍

ମହାନ ପାହାଡ଼, ଶ୍ରୀମାନ୍ଦର, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଲା।

ତପୋ ମହତ୍କୃତଂ ତେନ ଵୋଢୁଂ ସ୍ଵଶିରସା ଶିଵୌ ଚିରେଣ ଲବ୍ଧଂ ତତ୍ପାଦପଂକଜସ୍ପର୍ଶଜଂ ସୁଖମ୍

ସେଠାରେ ସେ ମହାତପସ୍ୟା କଲେ, ଶିବଙ୍କୁ ନିଜ ଶିର ଉପରେ ଧରି ରହିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ସ୍ପର୍ଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସୁଖ ପାଇଲେ।

ତସ୍ଯ ଶୈଲସ୍ଯ ସୌନ୍ଦର୍ଯଂ ସହସ୍ରଵଦନୈରପି ନ ଶକ୍ଯଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ଵର୍ଷକୋଟିଶତୈରପି

ସେଇ ପାହାଡ଼ର ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ହଜାରଟି ମୁହଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିହେବ ନାହିଁ।

ଶକ୍ଯମପ୍ଯସ୍ଯ ସୌନ୍ଦର୍ଯଂ ନ ଵର୍ଣଯିତୁମୁତ୍ସହେ ପର୍ଵତାନ୍ତରସୌନ୍ଦର୍ଯଂ ସାଧାରଣଵିଧାରଣାତ୍

ଯଦି ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହି ପାହାଡ଼ର ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ସାଧାରଣ ଏବଂ ତୁଳନାଯୋଗ୍ୟ।

ଇଦନ୍ତୁ ଶକ୍ଯତେ ଵକ୍ତୁମସ୍ମିନ୍ପର୍ଵତସୁନ୍ଦରେ ଋଦ୍ଧ୍ଯା କଯାପି ସୌନ୍ଦର୍ଯମୀଶ୍ଵରାଵାସଯୋଗ୍ଯତା

ତଥାପି ଏତେକୁ କହିପାରିବି: ଏହି ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ଏମିତି ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ରୂପ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ବାସ ଯୋଗ୍ୟ।

ଅତ ଏଵ ହି ଦେଵେନ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା ଅତୀଵ ରମଣୀଯୋଯଂ ଗିରିରନ୍ତଃପୁରୀକୃତଃ

ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତା, ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ରମଣୀୟ ପାହାଡ଼କୁ ନିଜର ଅନ୍ତଃପୁର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।

ମେଖଲାଭୂମଯସ୍ତସ୍ଯ ଵିମଲୋପଲପାଦପାଃ ଶିଵଯୋର୍ନିତ୍ଯସାନ୍ନିଧ୍ଯାନ୍ନ୍ଯକ୍କୁର୍ଵଂତ୍ଯଖିଲଂଜଗତ୍

ଏହି ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶ ନିର୍ମଳ ପଥର ଓ ଗଛରେ ଶୋଭିତ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ନିତ୍ୟ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।

ପିତୃଭ୍ଯାଂ ଜଗତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାନପାନୋପଯୋଗତଃ ଅଵାପ୍ତପୁଣ୍ଯସଂସ୍କାରଃ ପ୍ରସରଦ୍ଭିରିତସ୍ତତଃ

ବିଶ୍ୱର ପିତାମାତା ନିତ୍ୟ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ ଓ ପାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଏହା ପବିତ୍ରତା ଅର୍ଜନ କରିଛି ଏବଂ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି।

ଲଘୁଶୀତଲସଂସ୍ପର୍ଶୈରଚ୍ଛାଚ୍ଛୈର୍ନିର୍ଝରାମ୍ବୁଭିଃ ଅଧିରାଜ୍ଯେନ ଚାଦ୍ରୀଣାମଦ୍ରୀରେଷୋ ଽଭିଷିଚ୍ଯତେ

ଏହି ପାହାଡ଼ର ସ୍ପଷ୍ଟ ଝରଣାର ଶୀତଳ ଓ ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଘିଅ ପରି ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜା ଭାବେ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯାଉଛି।

ନିଶାସୁ ଶିଖରପ୍ରାନ୍ତର୍ଵର୍ତିନା ସ ଶିଲୋଚ୍ଚଯଃ ଚଂଦ୍ରେଣାଚଲ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଚ୍ଛତ୍ରେଣେଵ ଵିରାଜତେ

ରାତିରେ, ଶିଖରର ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ରହି, ଏହି ପାହାଡ଼ ରାଜାସନ୍ତାନ ପରି ରାଜଚାମର ଛତା ତଳେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଏ।

ସ ଶୈଲଶ୍ଚଂଚଲୀଭୂତୈର୍ବାଲୈଶ୍ଚାମରଯୋଷିତାମ୍ ସର୍ଵପର୍ଵତସାମ୍ରାଜ୍ଯଚାମରୈରିଵ ଵୀଜ୍ଯତେ

ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଛୁଆଁ ଝଲା ହାତରେ ଯୁବତୀମାନେ ଚାମର ଝାଲି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରିକି ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ର ରାଜତ୍ୱର ଚାମର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।

ପ୍ରାତରଭ୍ଯୁଦିତେ ଭାନୌ ଭୂଧରୋ ରତ୍ନଭୂଷିତଃ ଦର୍ପଣେ ଦେହସୌଭାଗ୍ଯଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ

ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏହି ପାହାଡ଼ ନିଜ ରୂପକୁ ଦର୍ପଣରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।

କୂଜଦ୍ଵିହଂଗଵାଚାଲୈର୍ଵାତୋଦ୍ଧୃତଲତାଭୁଜୈଃ ଵିମୁକ୍ତପୁଷ୍ପୈଃ ସତତଂ ଵ୍ଯାଲମ୍ବିମୃଦୁପଲ୍ଲଵୈଃ

ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକାର, ପବନରେ ଦୋଳିଥିବା ଲତାମାନଙ୍କର ଡାଲି, ଅବିରତ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଫୁଲ ଓ ଲଟକିଥିବା କୋମଳ ପତ୍ର—

ଲତାପ୍ରତାନଜଟିଲୈସ୍ତରୁଭିସ୍ତପସୈରିଵ ଜଯାଶିଷା ସହାଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ନିଷେଵ୍ଯତ ଇଵାଦ୍ରିରାଟ୍

ଲତାରେ ଜଟିଳ ହୋଇଥିବା ଗଛମାନେ ଯେପରିକି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଏକାସাথে ବିଜୟାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଏହି ପାହାଡ଼ରାଜକୁ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।

ଅଧୋମୁଖୈରୂର୍ଧ୍ଵମୁଖୈଶ୍ଶୃଂଗୈସ୍ତିର୍ଯଙ୍ମୁଖୈସ୍ତଥା ପ୍ରପତନ୍ନିଵ ପାତାଲେ ଭୂପୃଷ୍ଠାଦୁତ୍ପତନ୍ନିଵ

ତଳକୁ, ଉପରକୁ ଓ ପାଖକୁ ଦେଖୁଥିବା ଶିଖରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାହାଡ଼ ମଣେ ହୁଏ ଯେପରିକି ପୃଥିବୀରୁ ଉଡ଼ିଯାଉଛି କିମ୍ବା ପାତାଳକୁ ପଡ଼ିଯାଉଛି।

ପରୀତଃ ସର୍ଵତୋ ଦିକ୍ଷୁ ଭ୍ରମନ୍ନିଵ ଵିହାଯସି ପଶ୍ଯନ୍ନିଵ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ନୃତ୍ଯନ୍ନିଵ ନିରନ୍ତରମ୍

ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘେରାଯାଇ, ଏହି ପାହାଡ଼ ମଣେ ହୁଏ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଛି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖୁଛି, ଏବଂ ଅବିରତ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।