ଶିଵପୁରାଣମ୍

ମେଦୁରଂ ତାରଯାମାସ ସଦାରଂ ଚ ଘୃଣାନିଧିଃ ଶାରଦାଂ ଵିଧଵାଂ ଚକ୍ରେ ସଧଵାଂ କ୍ରିଯଯା ଭଵାନ୍

ଦୟାର ସାଗର ମେଦୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ତୁମ ଉପକାରରେ ଶାରଦା, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ବିଧବା ଥିଲେ, ସେ ପୁନି ସ୍ୱାମୀସହିତ ହେଲେ।

ଭଦ୍ରାଯୁଷୋ ଵିପତ୍ତିଂ ଚ ଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯ ତ୍ଵମଦାଃ ସୁଖମ୍ ସୌମିନୀ ଭଵବନ୍ଧାଦ୍ଵୈ ମୁକ୍ତା ଽଭୂତ୍ତଵ ସେଵନାତ୍

ତୁମେ ଭଦ୍ରାୟୁଷଙ୍କର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କାଟି ତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଲେ; ସୌମିନୀ ତୁମ ସେବାରେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋ କହରୀଶାଶ୍ଚ ରଜସ୍ସତ୍ତ୍ଵତମୋଗୁଣୈଃ କର୍ତା ପାତା ତଥା ହର୍ତା ଜନାନୁଗ୍ରହକାଂକ୍ଷଯା

ହେ ଶମ୍ଭୁ, ହେ ନଦୀର ନାଥ, ତୁମେ ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରୁଛ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅଭିଲାଷାରେ।

ସର୍ଵଗର୍ଵାପହାରୀ ଚ ସର୍ଵତେଜୋଵିଲାସକଃ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଦିଗୂଢଶ୍ଚ ସର୍ଵାନୁଗ୍ରହକାରକଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅହଂକାର ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ତେଜ ଉଜାଗର କର, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଉଛ।

ତ୍ଵତ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ଗିରୀଶ୍ଵର ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ପୁନସ୍ତ୍ରାହି କୃପାଂ କୁରୁ ମମୋପରି

ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମଠାରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ; ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପାହାଡ଼ର ନାଥ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ପୁନି ରକ୍ଷା କର—ମୋ ଉପରେ କୃପା କର।

ଅଥାସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଂଜଲିଃ ଏଵଂ ତ୍ଵଵସରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯତ ଶୂଲିନେ

ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ହାତ ଜୋଡି ଶିର ନମାଇ ଏହି ଅବସର ପାଇଁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଜଯ ଦେଵ ମହାଦେଵ ପ୍ରଣତାର୍ତିଵିଭଂଜନ ଈଦୃଶେଷ୍ଵପରାଧେଷୁ କୋ ଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତଃ ପ୍ରସୀଦତି

ଜୟ ହେ ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦୁଃଖିତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା; ଏପରି ଅପରାଧରେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ କୃପା କରିପାରିବେ?

ଲବ୍ଧମାନୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଯେ ପୁରା ନିହିତା ମୃଧେ ପ୍ରତ୍ଯାପତ୍ତିର୍ନ କସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରସନ୍ନେ ପରମେଶ୍ଵରେ

ଯେମାନେ ପୂର୍ବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଥିଲେ ଏବଂ ପୁନି ହେବେ, ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ କିଏ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତି ନ ପାଇବେ?

ଯଦିଦଂ ଦେଵଦେଵାନାଂ କୃତମନ୍ତୁଷୁ ଦୂଷଣମ୍ ତଦିଦଂ ଭୂଷଣଂ ମନ୍ଯେତ ଅଂଗୀକାରଗୌରଵାତ୍

ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ତୁମ ସ୍ୱୀକୃତିକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେଉଁଠି ଏହାକୁ ଭୂଷଣ ଭାବେ ମନାଯାଉ।

ଇତି ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯମାନସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମେଷ୍ଠିନା ଵିଲୋକ୍ଯ ଵଦନଂ ଦେଵ୍ଯା ଦେଵଦେଵସ୍ସ୍ମଯନ୍ନିଵ

ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ମୃଦୁ ହସିଲେ।

ପୁତ୍ରଭୂତସ୍ଯ ଵାତ୍ସଲ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦ୍ମଜନ୍ମନଃ ଦେଵାଦୀନାଂ ଯଥାପୂର୍ଵମଂଗାନି ପ୍ରଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ

ପୁତ୍ରସମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ, ପ୍ରଭୁ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଫେରାଇ ଦେଲେ।

ପ୍ରଥମାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଯା ଦେଵ୍ଯୋ ଦଂଡିତା ଦେଵମାତରଃ ତାସାମପି ଯଥାପୂର୍ଵାଣ୍ଯଂଗାନି ଗିରିଶୋ ଦଦୌ

ଏବଂ ଯେଉଁ ଦେବୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଇ ଦେବମାତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ନାଥ ପୂର୍ବବତ୍ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଫେରାଇ ଦେଲେ।

ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଭଗଵାନେଵ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ପିତାମହଃ ତତ୍ପାପାନୁଗୁଣଂ ଚକ୍ରେ ଜରଚ୍ଛାଗମୁଖଂ ମୁଖମ୍

କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ, ପିତାମହ, ତାଙ୍କର ପାପ ଅନୁଯାୟୀ ବୃଦ୍ଧ ଛାଗର ମୁହଁ ଦେଲେ।

ସୋ ଽପି ସଂଜ୍ଞାଂ ତତୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜୀଵିତଃ ସୁଧୀ ଭୀତଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଶଂଭୁଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଲପନ୍ବହୁ

ସେ ଚେତନା ଫେରି, ଜୀବନ ଦେଖି, ଭୟଭିତ ହେଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବହୁ କଥା କହି କ୍ଷମା ଚାହିଲେ।

ଜଯ ଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାରକ କୃପାଂ କୁରୁ ମହେଶାନାପରାଧଂ ମେ କ୍ଷମସ୍ଵ ହ

ଜୟ ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌କୁ କୃପା କରୁଥିବା; ମହେଶ୍ୱର, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର, ମୋ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର।

କର୍ତା ଭର୍ତା ଚ ହର୍ତା ଚ ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୋ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଵିଶେଷେଣ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦିସକଲେଶ୍ଵରଃ

ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ, ହେ ପ୍ରଭୁ; ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବେ ବୁଝିଲି ଯେ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ।

ତ୍ଵଯୈଵ ଵିତତଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସୃଷ୍ଟଂ ନ ନାଶିତମ୍ ନ ହି ତ୍ଵଦଧିକାଃ କେଚିଦୀଶାସ୍ତେ ଽଚ୍ଯୁତକାଦଯଃ

ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଭରି ରଖ, ସୃଷ୍ଟି କର, ନାଶ କରନାହାଁ; ଏଇ ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କେହି ତୁମଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ନୁହଁନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ତଂ ତଥା ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଭୀତଂ ପ୍ରଲପଂତଂ କୃତାଗସମ୍

ସେ ଏପରି ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କଥା କହୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଏକ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ।

ତଥୋକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତସ୍ଯ ପିତୁଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା ଗାଣପତ୍ଯଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଦକ୍ଷାଯାକ୍ଷଯମୀଶ୍ଵରଃ

ଏପରି କହି, ତାଙ୍କର ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଗଣମାନ୍ୟତା ଓ ଅବିନାଶୀ ଗଣପତି ପଦବୀ ଦେଲେ।

ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରଶ୍ରଯା ଵାଚା ଶଂକରଂ ଗିରିଜାଧିପମ୍

ସେମାନେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଶବ୍ଦ କରି, ଗିରିଜାପତି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜଯ ଶଂକର ଦେଵେଶ ଦୀନାନାଥ ମହାପ୍ରଭୋ କୃପାଂ କୁରୁ ମହେଶାନାପରାଧଂ ନୋ କ୍ଷମସ୍ଵ ଵୈ

ଜୟ ହେଉ, ଶଙ୍କର, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମହାପ୍ରଭୁ! ମହେଶ୍ୱର, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ମା କର।

ମଖପାଲ ମଖାଧୀଶ ମଖଵିଧ୍ଵଂସକାରକ କୃପାଂ କୁରୁ ମଶାନାପରାଧଂ ନଃ କ୍ଷମସ୍ଵ ଵୈ

ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିବାରୁ, ଶ୍ମଶାନର ନାଥ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ମା କର।

ଦେଵଦେଵ ପରେଶାନ ଭକ୍ତପ୍ରାଣପ୍ରପୋଷକ ଦୁଷ୍ଟଦଣ୍ଡପ୍ରଦ ସ୍ଵାମିନ୍କୃପାଂ କୁରୁ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ଜୀବନକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ଦେଇଥିବା ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୋ ଗର୍ଵହର୍ତା ଵୈ ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ତ୍ଵାମଜାନତାମ୍ ରକ୍ଷକୋ ହି ଵିଶେଷେଣ ସତାଂ ତ୍ଵତ୍ସକ୍ତଚେତସାମ୍

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ନ ଜାଣିଥିବାମାନେଙ୍କର ଅହଂକାର ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଯେଉଁ ଭଲମନ୍ଦିର ମନ ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଗିଥାଏ, ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଅଦ୍ଭୁତଂ ଚରିତଂ ତେ ହି ନିଶ୍ଚିତଂ କୃପଯା ତଵ ସର୍ଵାପରାଧଃ କ୍ଷଂତଵ୍ଯୋ ଵିଭଵୋ ଦୀନଵତ୍ସଲାଃ

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ, ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଖ୍ମା ହେବା ଉଚିତ, ଆପଣଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା।

ଇତି ସ୍ତୁତୋ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈରମରୈଃ ପ୍ରଭୁଃ ସ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲସ୍ସ୍ଵାମୀ ତୁତୋଷ କରୁଣୋଦଧିଃ

ଏପରି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ, କରୁଣାର ସାଗର, ସେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

ଚକାରାନୁଗ୍ରହଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ଦିଵୌକସାମ୍ ଦଦୌ ନରାଂଶ୍ଚ ସୁପ୍ରୀତ୍ଯା ଶଂକରୋ ଦୀନଵତ୍ସଲଃ

ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କ ସ୍ନେହୀ ଶଙ୍କର ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

ସ ଚ ତତସ୍ତ୍ରିଦଶାଞ୍ଛରଣାଗତାନ୍ ପରମକାରୁଣିକଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଅନୁଗତସ୍ମିତଲକ୍ଷଣଯା ଗିରା ଶମିତସର୍ଵଭଯଃ ସମଭାଷତ

ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରୁଣାମୟ ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର କରି ହସି, ଶରଣ ନେଇଥିବା ଦେବମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଯଦିଦମାଗ ଇହାଚରିତଂ ସୁରୈର୍ଵିଧିନିଯୋଗଵଶାଦିଵ ଯନ୍ତ୍ରିତୈଃ ଶରଣମେଵ ଗତାନଵଲୋକ୍ଯ ଵସ୍ତଦଖିଲଂ କିଲ ଵିସ୍ମୃତମେଵ ନଃ

ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଘଟିଛି, ଦେବମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଆଜ୍ଞାରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ କରିଛନ୍ତି, ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।