ଶିଵପୁରାଣମ୍

ଅଲଂ କ୍ରୋଧେନ ଭଗଵନ୍ନଷ୍ଟାଶ୍ଚୈତେ ଦିଵୌକସଃ ପ୍ରସୀଦ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଂ ରୋମଜୈସ୍ସହ ସୁଵ୍ରତ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି କ୍ରୋଧ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ! ଏହି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲେ। ଦୟା କରନ୍ତୁ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ରୋମଜମାନେ ସହିତ, କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ହେ ସୁବ୍ରତ।

ଏଵଂ ଵିଜ୍ଞାପିତସ୍ତେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମେଷ୍ଠିନା ଶମଂ ଜଗାମ ସଂପ୍ରୀତୋ ଗଣପସ୍ତସ୍ଯ ଗୌରଵାତ୍

ଏଭଳି ପରମେଷ୍ଠୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂଚିତ ହେବା ପରେ, ସେ ଗଣପତି ଗଭୀର ସମ୍ମାନରୁ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

ଦେଵାଶ୍ଚ ଲବ୍ଧାଵସରା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ମଂତ୍ରିଣଃ ଧାରଯନ୍ତୋ ଽଞ୍ଜଲୀନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ

ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଦେବଦେବଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ସହିତ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି ନାନା ପ୍ରକାର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।

ରୁଦ୍ରଭଦ୍ରାଯ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ରୁଦ୍ରଭୂତଯେ

ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ରୁଦ୍ର ତତ୍ତ୍ୱର ଅବତାରକୁ।

କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରରୂପାଯ କାଲକାମାଂଗହାରିଣେ ଦେଵତାନାଂ ଶିରୋହନ୍ତ୍ରେ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ଦୁରାତ୍ମନଃ

କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ରୂପ, କାଳ ଓ କାମଙ୍କ ଦେହ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦକ୍ଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଇଥିବା।

ସଂସର୍ଗାଦସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣଃ ଶାସିତାଃ ସମରେ ଵୀର ତ୍ଵଯା ଵଯମନିନ୍ଦିତା

ଦୁଷ୍ଟ ଦକ୍ଷଙ୍କ ପାପ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ, ଅମଳ କର୍ମ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶୂର, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଦଣ୍ଡିତ ହେଲୁ, ଆମେ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ।

ଦଗ୍ଧାଶ୍ଚାମୀ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଭୀତାଶ୍ଚ ଭୋ ପ୍ରଭୋ ତ୍ଵମେଵ ଗତିରସ୍ମାକଂ ତ୍ରାହି ନଶ୍ଶରଣାଗତାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛୁ ଏବଂ ଭୟଭୀତ, ତୁମେ ହେଉଛ ଆମର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଆମେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।

ତୁଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵେଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଦେଵାନ୍ ଵିସୃଜ୍ଯ ନିଗଡାତ୍ପ୍ରଭୁଃ ଆନଯଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସମୀପମମରାନିହ

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଏଠାରେ ଦେବଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଲେ।

ଦେଵୋପି ତତ୍ର ଭଗଵାନନ୍ତରିକ୍ଷେ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରଭୁଃ ସଗଣଃ ସର୍ଵଗଃ ଶର୍ଵସ୍ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରଃ

ସେଠାରେ, ଭଗବାନ୍ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମହେଶ୍ୱର, ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମେଶାନଂ ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ ପ୍ରୀତା ଅପି ଚ ଭୀତାଶ୍ଚ ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମହେଶ୍ଵରମ୍

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେବା ସହିତ ଭୟଭୀତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନମରାନ୍ଭୀତାନ୍ପ୍ରଣତାର୍ତିହରୋ ହରଃ ଇଦମାହ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍

ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖି, ନମିଥିବାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ହର, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ହସି ଏହି କଥା କହିଲେ।

ମାଭୈଷ୍ଟ ତ୍ରିଦଶାସ୍ସର୍ଵେ ଯୂଯଂ ଵୈ ମାମିକାଃ ପ୍ରଜାଃ ଅନୁଗ୍ରହାର୍ଥମେଵେହ ଧୃତୋ ଦଂଡଃ କୃପାଲୁନା

ତମେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟ କରନି, ତମେ ମୋର ନିଜ ଜନ। କେବଳ କୃପା ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଥିଲା।

ଭଵତାଂ ନିର୍ଜରାଣାଂ ହି କ୍ଷାନ୍ତୋ ଽସ୍ମାଭିର୍ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ କ୍ରୁଦ୍ଧେଷ୍ଵସ୍ମାସୁ ଯୁଷ୍ମାକଂ ନ ସ୍ଥିତିର୍ନ ଚ ଜୀଵିତମ୍

ହେ ଅମରମାନେ, ତୁମର ଅପରାଧ ଆମେ ଖ୍ଷମା କରିଛୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅଁ, ତୁମର ପଦବୀ କିମ୍ବା ଜୀବନ ରହିନଥାଏ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତ୍ରିଦଶାସ୍ସର୍ଵେ ଶର୍ଵେଣାମିତତେଜସା ସଦ୍ଯୋ ଵିଗତସନ୍ଦେହା ନନୃତୁର୍ଵିବୁଧା ମୁଦା

ଏଭଳି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ଶର୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ସନ୍ଦେହ ହୀନ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ପ୍ରସନ୍ନମନସୋ ଭୂତ୍ଵାନନ୍ଦଵିହ୍ଵଲମାନସାଃ ସ୍ତୁତିମାରେଭିରେ କର୍ତୁଂ ଶଂକରସ୍ଯ ଦିଵୌକସଃ

ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଯାଇ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତ୍ଵମେଵ ଦେଵାଖିଲଲୋକକର୍ତା ପାତା ଚ ହର୍ତା ପରମେଶ୍ଵରୋ ଽସି କଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରାଖ୍ଯସ୍ଵରୂପଭେଦୈ ରଜସ୍ତମସ୍ସତ୍ତ୍ଵଧୃତାତ୍ମମୂର୍ତେ

ତୁମେ ହେଉଛ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ; ତୁମେ ପରମେଶ୍ୱର, କବି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ, ରଜ, ତମସ୍ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମ ମୂର୍ତ୍ତି।

ସର୍ଵମୂର୍ତେ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ ପାଵନ ଅମୂର୍ତେ ଭକ୍ତହେତୋର୍ହି ଗୃହୀତାକୃତିସୌଖ୍ଯଦ

ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅରୂପୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।

ଚଂଦ୍ରୋ ଽଗଦୋ ହି ଦେଵେଶ କୃପାତସ୍ତଵ ଶଂକର ନିମଜ୍ଜନାନ୍ମୃତଃ ପ୍ରାପ ସୁଖଂ ମିହିରଜାଜଲିଃ

ହେ ଦେବେଶ, ହେ ଶଙ୍କର, ତୁମର କୃପାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଆରୋଗ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ; ଡୁବିଯିବା ପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣର ଅର୍ପଣରୁ ସେ ସୁଖ ପାଇଥିଲେ।

ସୀମନ୍ତିନୀ ହତଧଵା ତଵ ପୂଜନତଃ ପ୍ରଭୋ ସୌଭାଗ୍ଯମତୁଲଂ ପ୍ରାପ ସୋମଵାରଵ୍ରତାତ୍ସୁତାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯାହାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ, ସେ ସୀମନ୍ତିନୀ ତୁମ ପୂଜା କରି, ଅତୁଳ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ସୋମବାର ବ୍ରତରୁ ପୁଅମାନେ ପାଇଥିଲେ।

ଶ୍ରୀକରାଯ ଦଦୌ ଦେଵଃ ସ୍ଵୀଯଂ ପଦମନୁତ୍ତମମ୍ ସୁଦର୍ଶନମରକ୍ଷସ୍ତ୍ଵଂ ନୃପମଂଡଲଭୀତିତଃ

ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକରଙ୍କୁ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧାମ ଦାନ କଲେ; ହେ ସୁଦର୍ଶନ, ତୁମେ ରାଜାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଜୟ ଅଟୁଟ ଅଛ।

ମେଦୁରଂ ତାରଯାମାସ ସଦାରଂ ଚ ଘୃଣାନିଧିଃ ଶାରଦାଂ ଵିଧଵାଂ ଚକ୍ରେ ସଧଵାଂ କ୍ରିଯଯା ଭଵାନ୍

ଦୟାର ସାଗର ମେଦୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ତୁମ ଉପକାରରେ ଶାରଦା, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ବିଧବା ଥିଲେ, ସେ ପୁନି ସ୍ୱାମୀସହିତ ହେଲେ।

ଭଦ୍ରାଯୁଷୋ ଵିପତ୍ତିଂ ଚ ଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯ ତ୍ଵମଦାଃ ସୁଖମ୍ ସୌମିନୀ ଭଵବନ୍ଧାଦ୍ଵୈ ମୁକ୍ତା ଽଭୂତ୍ତଵ ସେଵନାତ୍

ତୁମେ ଭଦ୍ରାୟୁଷଙ୍କର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କାଟି ତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଲେ; ସୌମିନୀ ତୁମ ସେବାରେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋ କହରୀଶାଶ୍ଚ ରଜସ୍ସତ୍ତ୍ଵତମୋଗୁଣୈଃ କର୍ତା ପାତା ତଥା ହର୍ତା ଜନାନୁଗ୍ରହକାଂକ୍ଷଯା

ହେ ଶମ୍ଭୁ, ହେ ନଦୀର ନାଥ, ତୁମେ ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରୁଛ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅଭିଲାଷାରେ।

ସର୍ଵଗର୍ଵାପହାରୀ ଚ ସର୍ଵତେଜୋଵିଲାସକଃ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଦିଗୂଢଶ୍ଚ ସର୍ଵାନୁଗ୍ରହକାରକଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅହଂକାର ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ତେଜ ଉଜାଗର କର, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଉଛ।

ତ୍ଵତ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ଗିରୀଶ୍ଵର ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ପୁନସ୍ତ୍ରାହି କୃପାଂ କୁରୁ ମମୋପରି

ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମଠାରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ; ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପାହାଡ଼ର ନାଥ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ପୁନି ରକ୍ଷା କର—ମୋ ଉପରେ କୃପା କର।

ଅଥାସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଂଜଲିଃ ଏଵଂ ତ୍ଵଵସରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯତ ଶୂଲିନେ

ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ହାତ ଜୋଡି ଶିର ନମାଇ ଏହି ଅବସର ପାଇଁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଜଯ ଦେଵ ମହାଦେଵ ପ୍ରଣତାର୍ତିଵିଭଂଜନ ଈଦୃଶେଷ୍ଵପରାଧେଷୁ କୋ ଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତଃ ପ୍ରସୀଦତି

ଜୟ ହେ ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦୁଃଖିତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା; ଏପରି ଅପରାଧରେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ କୃପା କରିପାରିବେ?

ଲବ୍ଧମାନୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଯେ ପୁରା ନିହିତା ମୃଧେ ପ୍ରତ୍ଯାପତ୍ତିର୍ନ କସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରସନ୍ନେ ପରମେଶ୍ଵରେ

ଯେମାନେ ପୂର୍ବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଥିଲେ ଏବଂ ପୁନି ହେବେ, ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ କିଏ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତି ନ ପାଇବେ?

ଯଦିଦଂ ଦେଵଦେଵାନାଂ କୃତମନ୍ତୁଷୁ ଦୂଷଣମ୍ ତଦିଦଂ ଭୂଷଣଂ ମନ୍ଯେତ ଅଂଗୀକାରଗୌରଵାତ୍

ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ତୁମ ସ୍ୱୀକୃତିକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେଉଁଠି ଏହାକୁ ଭୂଷଣ ଭାବେ ମନାଯାଉ।