ପ୍ରଜାପାଲନସଦ୍ଧର୍ମଵିହୀନା ଭୋଗତତ୍ପରାଃ ପ୍ରଜାସଂହାରକା ଦୁଷ୍ଟା ଜୀଵହିଂସାକରା ମୁଦା
ସେମାନେ ନ ନୀତିରେ ନ ଧର୍ମରେ, ଭୋଗରେ ଲିନ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଲୋକମାନେ ନାଶ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ଜୀବକୁ ହିଂସା କରନ୍ତି।
ଵୈଶ୍ଯାଃ ସଂସ୍କାରହୀନାସ୍ତେ ସ୍ଵଧର୍ମତ୍ଯାଗଶୀଲିନଃ କୁପଥାଃ ସ୍ଵାର୍ଜନରତାସ୍ତୁଲାକର୍ମକୁଵୃତ୍ତଯଃ
ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ନିୟମ ଅନୁସରନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିଦେବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ଭ୍ରଷ୍ଟ ପଥ ଅନୁସରନ କରନ୍ତି, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଓ ତୁଳା ଓ ବ୍ୟବହାରରେ ଚାଲାକି କରନ୍ତି।
ଗୁରୁଦେଵଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ଭକ୍ତିହୀନାଃ କୁବୁଦ୍ଧଯଃ ଅଭୋଜିତଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାଯଃ କୃପଣା ବଦ୍ଧମୁଷ୍ଟଯଃ
ଗୁରୁ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ମନ ଭ୍ରଷ୍ଟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ କଞ୍ଜୁସ ଓ ମୁଠି ଟିଏ ଧରିଥାନ୍ତି।
କାମିନୀଜାରଭାଵେଷୁ ସୁରତା ମଲିନାଶଯାଃ ଲୋଭମୋହଵିଚେତସ୍କାଃ ପୂର୍ତାଦିସୁଵୃଷୋଜ୍ଝିତାଃ
ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ସtri ସହ ଅସତ କାମନାରେ ଲିନ, ମନ ଅପବିତ୍ର, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଭ୍ରମିତ, ଦାନ ଓ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି।
ତଦ୍ଵଚ୍ଛୂଦ୍ରାଶ୍ଚ ଯେ କେଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଚାରତତ୍ପରାଃ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲାକୃତଯୋ ମୂଢାଃ ସ୍ଵଧର୍ମତ୍ଯାଗଶୀଲିନଃ
ଏହିପରି ଯେଉଁ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରନ କରନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିବାରେ ଆଗ୍ରହୀ।
କର୍ତାରସ୍ତପସାଂ ଭୂଯୋ ଦ୍ଵିଜତେଜୋପହାରକାଃ ଶିଶ୍ଵଲ୍ପମୃତ୍ଯୁକାରାଶ୍ଚ ମଂତ୍ରୋଚ୍ଚାରପରାଯଣାଃ
ସେମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତେଜ କମାଇଦିଅନ୍ତି, ଶିଶୁମାନେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଲିନ।
ଶୀଲିଗ୍ରାମଶିଲାଦୀନାଂ ପୂଜକାହୋମତତ୍ପରାଃ ପ୍ରତିକୂଲଵିଚାରାଶ୍ଚ କୁଟିଲା ଦ୍ଵିଜଦୂଷକାଃ
ପାହାଡ଼ ପଥର, ଗ୍ରାମ ଦେବତା ଓ ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହୋମ ଓ ଦାନରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ମନ ଟେଢ଼ା, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି।
ଧନଵଂତଃ କୁକର୍ମାଣୋ ଵିଦ୍ଯାଵନ୍ତୋ ଵିଵାଦିନଃ ଆଖ୍ଯାଯୋପାସନା ଧର୍ମଵକ୍ତାରୋ ଧର୍ମଲୋପକାଃ
ଧନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରନ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିବାଦ କରନ୍ତି, ଧର୍ମ କଥା କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ସୁଭୂପାକୃତଯୋ ଦଂଭାଃ ସୁଦାତାରୋ ମହାମଦାଃ ଵିପ୍ରାଦୀନ୍ସେଵକାନ୍ମତ୍ଵା ମନ୍ଯମାନା ନିଜଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଭଳି, ଗର୍ବିତ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଅତି ଅହଂକାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସେବାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ସ୍ଵଧର୍ମରହିତା ମୂଡାଃ ସଂକରାଃ କ୍ରୂରବୁଦ୍ଧଯଃ ମହାଭିମାନିନୋ ନିତ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଣଵିଲୋପକାଃ
ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ମୂର୍ଖ, ମିଶ୍ର ଜନ୍ମ, କ୍ରୂର ମନ, ସଦା ଅହଂକାରରେ ଲିନ, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ସୁକୁଲୀନାନ୍ନିଜାନ୍ମତ୍ଵା ଚତୁର୍ଵର୍ଣୈର୍ଵିଵର୍ତନାଃ ସର୍ଵଵର୍ଣଭ୍ରଷ୍ଟକରା ମୂଢାସ୍ସତ୍କର୍ମକାରିଣଃ
ସୁସଂସ୍କାର ଘରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ନିଜକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବି, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଅସ୍ଥିରତା ଆଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ମୂର୍ଖ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ପ୍ରାଯଶୋ ଭ୍ରଷ୍ଟା ଭର୍ତ୍ରଵଜ୍ଞାନକାରିକାଃ ଶ୍ଵଶୁରଦ୍ରୋହକାରିଣ୍ଯୋ ନିର୍ଭଯା ମଲିନାଶନାଃ
ଅଧିକାଂଶ ଜନନୀମାନେ ଭ୍ରଷ୍ଟ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ଅନର୍ଥ କରନ୍ତି, ଭୟ ନାହିଁ, ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି।
କୁହାଵଭାଵନିରତାଃ କୁଶୀଲାସ୍ସ୍ମରଵିହ୍ଵଲାଃ ଜାରସଂଗରତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵସ୍ଵାମିଵିମୁଖାସ୍ତଥା
ଠକେଇ ଓ ମିଥ୍ୟା ଚେଷ୍ଟାରେ ଲିନ, ଚତୁର ଚାଳି, କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ, ସଦା ପରପୁରୁଷ ସହ ମିଶିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ଦୂର।
ତନଯା ମାତୃପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ଭକ୍ତିହୀନା ଦୁରାଶଯାଃ ଅଵିଦ୍ଯାପାଠକା ନିତ୍ଯଂ ରୋଗଗ୍ରସିତଦେହକାଃ
ପିଲାମାନେ ମା ବାପାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତିନାହିଁ, ମନ ଦୁଷ୍ଟ, ଶିକ୍ଷା ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସଦା ରୋଗରେ ଦେହ ଦୁଃଖିତ।
ଏତେଷାଂ ନଷ୍ଟବୁଦ୍ଧୀନାଂ ସ୍ଵଧର୍ମତ୍ଯାଗଶୀଲିନାମ୍ ପରଲୋକେପୀହ ଲୋକେ କଥଂ ସୂତ ଗତିର୍ଭଵେତ୍
ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମନ ହରାଇ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କେମିତି ମାର୍ଗ ମିଳିବ, ବତା ସୂତ।
ଇତି ଚିଂତାକୁଲଂ ଚିତ୍ତଂ ଜାଯତେ ସତତଂ ହି ନଃ ପରୋପକାରସଦୃଶୋ ନାସ୍ତି ଧର୍ମୋ ପରଃ ଖଲୁ
ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଆମର ମନ ସଦା ଅଶାନ୍ତ, ପର ଉପକାର ଭଳି ଧର୍ମ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ଲଘୂପାଯେନ ଯେନୈଷାଂ ଭଵେତ୍ସଦ୍ଯୋଘନାଶନମ୍ ସର୍ଵସିଦ୍ଧାନ୍ତଵିତ୍ତ୍ଵଂ ହି କୃପଯା ତଦ୍ଵଦାଧୁନା
କେଉଁ ସହଜ ଉପାୟରେ ଏହାଙ୍କର ଭାରୀ ଦୁଃଖ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର ହେବ? ଦୟାକରି, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିବା, ସେଠିକି ଏବେ କହନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତେଷାଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ ମନସା ଶଂକରଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ସୂତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାନ୍ମୁନୀନ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୂତ ମନରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାଧୁପୃଷ୍ଟଂ ସାଧଵୋ ଵସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯହିତକାରକମ୍ ଗୁରୁଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଭଵତ୍ସ୍ନେହାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତଚ୍ଛୃଣୁତାଦରାତ୍
ହେ ସଜ୍ଜନମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତୁମ ପ୍ରେମ ପାଇଁ ମୁଁ କହିବି—ମନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ଵେଦାଂତସାରସର୍ଵସ୍ଵଂ ପୁରାଣଂ ଶୈଵମୁତ୍ତମମ୍ ସର୍ଵାଘୌଘୋଦ୍ଧାରକରଂ ପରତ୍ର ପରମାର୍ଥଦମ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୈବ ପୁରାଣ ହେଉଛି ବେଦାନ୍ତର ସାର ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତତ୍ତ୍ୱ; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
କଲିକଲ୍ମଷଵିଧ୍ଵଂସି ଯସ୍ମିଞ୍ଚ୍ଛିଵଯଶଃ ପରମ୍ ଵିଜୃମ୍ଭତେ ସଦା ଵିପ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଵର୍ଗଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏଥିରେ ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ସଦା ବିସ୍ତାର ପାଏ, କଳିଯୁଗର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଧ୍ଯଯନମାତ୍ରେଣ ପୁରାଣସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ସର୍ଵୋତ୍ତମସ୍ଯ ଶୈଵସ୍ଯ ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ସୁସଦ୍ଗତିମ୍
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି ଉତ୍ତମ ଶୈବ ପୁରାଣକୁ କେବଳ ପଢିଲେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଶୁଭ ଗତିକୁ ପାଇଥାଏ।
ତାଵଦ୍ଵିଜୃଂଭତେ ପାପଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାପୁରସ୍ସରମ୍ ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଆଦି ପାପ ସବୁ ବଢ଼ିବ।
ତାଵତ୍କଲିମହୋତ୍ପାତାଃ ସଂଚରିଷ୍ଯଂତି ନିର୍ଭଯାଃ ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିଯୁଗର ବଡ଼ ବିପଦଗୁଡ଼ିକ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଘୁରିବ।
ତାଵତ୍ସର୍ଵାଣି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵଦଂତି ପରସ୍ପରମ୍ ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଏକାପରେ ଏକା ଝଗଡ଼ିବ।
ତାଵତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ଦୁର୍ବୋଧଂ ଶିଵସ୍ଯ ମହତାମପି ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋ ଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତାଵଦ୍ଯମଭଟାଃ କ୍ରୂରାଃ ସଂଚରିଷ୍ଯଂତି ନିର୍ଭଯାଃ ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯମର କ୍ରୁର ଦୂତମାନେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଘୁରିବ।
ତାଵତ୍ସର୍ଵପୁରାଣାନି ପ୍ରଗର୍ଜଂତି ମହୀତଲେ ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଭୂମିରେ ଗଜଗଜି କରିବ।
ତାଵତ୍ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ଵିଵଦଂତି ମହୀତଲେ ଯାଵଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ଯହୋ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏକାପରେ ଏକା ଝଗଡ଼ିବ।
ତାଵତ୍ସର୍ଵାଣି ମଂତ୍ରାଣି ଵିଵଦଂତି ମହୀତଲେ ଯାଵଚ୍ଛିଵପୁରାଣଂ ହି ନୋଦେଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବପୁରାଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଏକାପରେ ଏକା ଝଗଡ଼ିବ।