ଶିଵପୁରାଣମ୍

ଦ୍ଵାଦଶାସ୍ଯଂ ତୁ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଧାରଯେତ୍କେଶଦେଶକେ ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ତେ ସର୍ଵେଦ୍ଵାଦଶୈଵ ସ୍ଥିତାସ୍ତଥା

ବାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, ଏହାରେ ସମସ୍ତ ବାର ଅଦିତ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ।

ତ୍ରଯୋଦଶମୁଖୋ ଵିଶ୍ଵେଦେଵସ୍ତଦ୍ଧାରଣାନ୍ନରଃ ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ସୌଭାଗ୍ଯଂ ମଂଗଲଂଲଭେତ୍

ତେର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ୱଦେବ, ଏହାକୁ ପିନ୍ଧିଲେ ମନୋରଥ ପୂରଣ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ମିଳେ।

ଚତୁର୍ଦଶମୁଖୋ ଯୋ ହି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଃ ପରମଃଶିଵଃ ଧାରଯେନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯାସର୍ଵପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି

ଚଉଦ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପରମ ଶିବ, ଏହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିନ୍ଧିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ଇତିରୁଦ୍ରାକ୍ଷଭେଦା ହି ପ୍ରୋକ୍ତାଵୈମୁଖଭେଦତଃ

ଏଭଳି ମୁଣ୍ଡର ଭିନ୍ନତା ଅନୁଯାୟୀ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ପ୍ରକାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।

ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାଯୁତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷାନ୍ଧାରଯେନ୍ମଂତ୍ରୈର୍ଦେଵନାଲସ୍ଯ ଵର୍ଜିତଃ

ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଲସତା ଛାଡି, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ଵିନା ମଂତ୍ରେଣ ହୋ ଧତ୍ତେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଭୁଵିମାନଵଃ ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରଂ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ

ଯଦି କେହି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଏହି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧେ, ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ।

ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମାଲିନଂଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚକାଃ ଡାକିନୀଶାକିନୀ ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଦ୍ରୋହକାରକାଃ

ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, ଡାକିନୀ, ଶାକିନୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷତିକାରକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

କୃତ୍ରିମଂ ଚୈଵ ଯତ୍କିଂଚିଦଭିଚାରାଦିକଂଚଯାତ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂଦୂରତୋଯାତିଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଂକିତଵିଗ୍ରହମ୍

ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁସବୁ କୃତ୍ରିମ ବା ମାୟାବି କ୍ଷତି, ଅଭିଚାର ଇତ୍ୟାଦି, ସେସବୁ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ଭୟ କରି ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ।

ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମାଲିନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି ଦେଵୀଗଣପତିସ୍ସୂର୍ଯଃସୁରାଶ୍ଚାନ୍ଯେପିପାର୍ଵତି

ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବୀ, ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଏଵଂଜ୍ଞାତ୍ଵାତୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂରୁଦ୍ରାକ୍ଷସ୍ଯମହେଶ୍ଵରି ସମ୍ଯଗ୍ଧାର୍ଯାସ୍ସମଂତ୍ରାଶ୍ଚଭକ୍ତ୍ଯାଧର୍ମଵିଵୃଦ୍ଧଯେ

ଏଭଳି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣି, ହେ ମହାଦେବୀ, ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭଳି ମନ୍ତ୍ର ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂଗିରିଜାଗ୍ରେହିଶିଵେନପରମାତ୍ମନା ଭସ୍ମରୂଦ୍ରାକ୍ଷମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦମ୍

ଏହିପରି ଆରମ୍ଭରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କରୁ ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ମହତ୍ତ୍ୱ କୁହାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାଏ।

ଶିଵସ୍ଯାତିପ୍ରିଯୌଜ୍ଞେଯୌ ଭସ୍ମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରିଣୌ ତଦ୍ଧାରଣପ୍ରଭାଵଦ୍ଧି ଭୁକ୍ତିର୍ମୁକ୍ତିର୍ନ ସଂଶଯଃ

ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧୁଥିବା ଲୋକ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ, ଏହା ପିନ୍ଧିବା ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।

ଭସ୍ମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରୀ ଯଃ ଶିଵଭକ୍ତସ୍ସ ଉଚ୍ଯତେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଜପାସକ୍ତଃ ପରିପୂର୍ଣଶ୍ଚସନ୍ମୁଖେ

ଯିଏ ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧି, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୁଭ ମୁହଁରେ ଅଛନ୍ତି।

ଵିନାଭସ୍ମତ୍ରିପୁଂଡ୍ରେଣଵିନାରୁଦ୍ରାକ୍ଷମାଲଯା ପୂଜିତୋପିମହାଦେଵୋନାଭୀଷ୍ଟଫଲଦାଯକଃ

ଭସ୍ମର ତିନି ରେଖା ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ବିନା, ଯଦିଓ ପୂଜା କରାଯାଏ, ମହାଦେବ ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ଫଳ ଦେଇନାହାନ୍ତି।

ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚ ସମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟଂହିମୁନୀଶ୍ଵର ଭସ୍ମରୁଦ୍ରାକ୍ଷମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧିଦମ୍

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ସବୁକିଛି ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି; ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ମହତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।

ଏତଦ୍ଯଃଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂମାହାତ୍ମ୍ଯପରମଂଶୁଭମ୍ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଭସ୍ମନୋର୍ଭକ୍ତ୍ଯାସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ଏହି ପବିତ୍ର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଇହ ସର୍ଵସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦିସଂଯୁତଃ ଲଭେତ୍ପରତ୍ର ସନ୍ମୋକ୍ଷଂ ଶିଵସ୍ଯାତିପ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍

ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଅ-ନାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ରହି, ପରଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହୁଏ।

ଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରସଂହିତେଯଂ କଥିତା ଵୋ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦା ନିତ୍ଯଂମୁକ୍ତିଦା ଶିଵଶାସନାତ୍

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି କଥା ତୁମକୁ ବିଦ୍ୟେଶ୍ୱର ସଂହିତାରୁ କୁହାଯାଇଛି; ଏହା ସଦା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ।

ନମଶ୍ଶିଵାଯ ସୋମାଯ ସଗଣାଯ ସସୂନଵେ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷେଶାଯ ସର୍ଗସ୍ଥିତ୍ଯଂତହେତଵେ

ଶିବଙ୍କୁ, ସୋମଙ୍କୁ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସହଚର ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଶକ୍ତିରପ୍ରତିମା ଯସ୍ଯ ହ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଚାପି ସର୍ଵଗମ୍ ସ୍ଵାମିତ୍ଵଂ ଚ ଵିଭୁତ୍ଵଂ ଚ ସ୍ଵଭାଵଂ ସଂପ୍ରଚକ୍ଷତେ

ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶାସନ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ; ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ।

ତମଜଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଶିଵମଵ୍ଯଯମ୍ ମହାଦେଵଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଵ୍ରଜାମି ଶରଣଂ ଶିଵମ୍

ଯିଏ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଶୁଭ, ଅବିନାଶୀ, ମହାଦେବ, ମହାତ୍ମା, ସେଇ ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।

ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ରେ ମହାତୀର୍ଥେ ଗଂଗାକାଲିଂଦିସଂଗମେ ପ୍ରଯାଗେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ମନି

ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ, ମହାତୀର୍ଥରେ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଶିଥିବା ପ୍ରୟାଗରେ, ନୈମିଷ ଅରଣ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯିବା ପଥରେ—

ମୁନଯଶ୍ଶଂସିତାତ୍ମାନଃ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣାଃ ମହୌଜସୋ ମହାଭାଗା ମହାସତ୍ରଂ ଵିତେନିରେ

ସେଠାରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମୁନିମାନେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।

ତତ୍ର ସତ୍ରଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତେଷାମକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣାମ୍ ସାକ୍ଷାତ୍ସତ୍ଯଵତୀସୂନୋର୍ଵେଦଵ୍ଯାସସ୍ଯ ଧୀମତଃ

ସେଠାରେ, ସେମାନଙ୍କର ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ ବିଦ୍ୟାବ୍ୟାସଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶିଷ୍ୟ ସିଧାସଳଖ ଆସିଲେ।

ଶିଷ୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ମେଧାଵୀ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ ପଞ୍ଚାଵଯଵଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯସ୍ଯ ଗୁଣଦୋଷଵିତ୍

ସେଇ ମହାତ୍ମା, ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ ଶିଷ୍ୟ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପଞ୍ଚ ଅଂଶ ଥିବା ବାକ୍ୟର ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ଜାଣିଥିଲେ।

ଉତ୍ତରୋତ୍ତରଵକ୍ତା ଚ ବ୍ରୁଵତୋ ଽପି ବୃହସ୍ପତେଃ ମଧୁରଃ ଶ୍ରଵଣାନାଂ ଚ ମନୋଜ୍ଞପଦପର୍ଵଣାମ୍

ସେ ବୃହସ୍ପତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ବକ୍ତା, ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।

କଥାନାଂ ନିପୁଣୋ ଵକ୍ତା କାଲଵିନ୍ନଯଵିତ୍କଵିଃ ଆଜଗାମ ସ ତଂ ଦେଶଂ ସୂତଃ ପୌରାଣିକୋତ୍ତମଃ

ସେ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମୟ ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟତା ଜାଣିଥିବା କବି, ସେଇ ସୂତ, ପୁରାଣ କଥାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୂତମାଯାଂତଂ ମୁନଯୋ ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ ତସ୍ମୈ ସାମ ଚ ପୂଜାଂ ଚ ଯଥାଵତ୍ପ୍ରତ୍ଯପାଦଯନ୍

ସୂତଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ମୁନିମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଆଦର ଓ ପୂଜା କରିଲେ ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ସତାଂ ପୂଜାଂ ମୁନିଭିଃ ପ୍ରତିପାଦିତାମ୍ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟମାନସଂ ଭେଜେ ନିଯୁକ୍ତୋ ଯୁକ୍ତମାତ୍ମନଃ

ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ଆଦର ଦେଲେ, ସୂତ ସେଥିରେ ନିଜ ମନକୁ ନିୟମିତ ରଖି, ନିଜ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।