ଏକ ପ୍ରବିଣ ଶିବଭକ୍ତ ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ଅନୁସାରେ କପିଳା ଘୃତରେ ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଶିବଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକଶ ଆଠ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ହୋମ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଗାଁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଈଶାନ ଆଦି ରୂପରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶିବଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ନାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ଷଣରେ ଶତ କୋଟି ତୀର୍ଥସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ। ଗୁରୁ ଓ ତାଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଈଶାନ ଆଦି ଅନୁକ୍ରମରେ ଦଶ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ୍। ତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, କପଡ଼ା, ଏବଂ ମିଠା ଓ ପିଠା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଏକ ବଡ଼ ଭୋଜ ଆୟୋଜନ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଏବଂ ଜପ ଶେଷ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ, ଜଣେ ପୁରୁଷ ଏକ ସତ୍ୟ ସାଧକ ହେବେ; ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଜପ ପୁନଃ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଅଟଳା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସତ୍ୟଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଜପ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକର ଅଧିପତ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଯଦି ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ଭୋଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଏହି ପୁରୁଷ ପୃଥିବୀରେ ମନ୍ତ୍ରଜପୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଏବଂ ପୁନଃ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଜପ ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥାଏ। ପୁନଃ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଜପ ପରେ, ସାଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଧିପତ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ; ଏବଂ କୋଟି ଜପ ପରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ ହୋଇଯାଏ। ଏଭଳି କ୍ରିୟାତ୍ମକ ବ୍ରହ୍ମା ସହ ବିଶ୍ୱ ଏକତା ବା ଏକାଗ୍ରତା ଲାଭ କରି, ବ୍ରହ୍ମାର ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ନୂତନ କଳ୍ପ ଆସିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଉଜ୍ୱଳତା ସହ ପ୍ରକ୍ରମେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ। ପାତଳ ଠାରୁ ସତ୍ୟଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚୌଦ ଲୋକ ପୃଥିବୀ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି। ସତ୍ୟ ଉପରେ ଓ ପୃଥିବୀ ତଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚୌଦ ଲୋକ ଅଛି; ଏଠି ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରିୟାତ୍ମକ ରୂପରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ନଗରରେ ବସିଥାନ୍ତି। ମହାଭୋଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ବସି, ସେଠାରେ ରକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି; ଏଠି ଉପରେ ଅଶୁଚି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟ୍ଟାଇଶ ଲୋକ ଅଛି। ଶୁଚି ଲୋକରେ କୈଳାସ ଉପରେ ରୁଦ୍ର ମହାମହିମା ସହ ବସିଥାନ୍ତି; ଏଠି ଉପରେ ଛପନ ଶାନ୍ତ ଓ ଅହିଂସା ଲୋକ ଅଛି। ଅହିଂସା ଲୋକରେ ଜ୍ଞାନ କୈଳାସ ନଗରରେ କ୍ରିୟାତ୍ମକ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ କୁ ଲୁଚାଇ ରହିଥାନ୍ତି। ଏହାର ଶେଷରେ କାଳଚକ୍ର ଅଛି; କାଳ ପରେ ଅଧିକ ଯାଉଥିବା ଏକ ଅଞ୍ଜଳି ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ସ୍ଥିତି କରିଥାନ୍ତି, ଏଠି କାଳକୁ 'ଚକ୍ରନାଥ' କୁହାଯାଏ। ମହିଷ ଧର୍ମ ଧାରଣ କରି, ସେ କାଳ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥାନ୍ତି; ଏଠି ମିଥ୍ୟା, ଅଶୁଚି, ହିଂସା, ଏବଂ କ୍ରୂରତା ଅଛି। ମିଥ୍ୟା ଓ ଚତୁର୍ବିଧ ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣ, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଧାରଣ କରାଯାଇଥିବା ରୂପ, ନାସ୍ତିକ୍ୟ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗ ଏବଂ ବେଦ ବାହାର ଶବ୍ଦ ସଦା ଅଛି। କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ସଙ୍ଗ, କଳା ଚର୍ମ, ମହାମହିଷ ରୂପ—ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହେଶ୍ୱର ଲୁଚାଇ ରହିଥାନ୍ତି। ଏଠି ତଳେ କ୍ରିୟାର ଭୋଗ; ଉପରେ ଜ୍ଞାନର ଭୋଗ। ତଳେ କ୍ରିୟାର ମୋହ; ଉପରେ ଜ୍ଞାନର ମୋହ। ତଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ କ୍ରିୟାର ଭୋଗ ଭାବରେ ମାୟାର ମାପ; ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଜ୍ଞାନର ଭୋଗ ଭାବରେ ମାୟାର ମାପ। ଉପରେ ନିତ୍ୟ ଭୋଗ ଅଛି; ତଳେ ନଶ୍ୱର ଭୋଗ। ତଳେ ଲୁଚାଇ ରହିଥାଏ; ଉପରେ କିଛି ଲୁଚାଇ ନାହିଁ। ତଳେ ବନ୍ଧନ ଅଛି; ଉପରେ କିଛି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ। ତଳେ ଇଚ୍ଛା ଓ କର୍ମାନୁସାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ। ଉପରେ ଇଚ୍ଛା ବିନା କ୍ରିୟାର ଭୋଗ; ତଳେ ବିନ୍ଦୁ ଉପାସନାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ। ଉପରେ ନିରାକାର ଉପାସନା କରୁଥିବା ନିର୍ଇଚ୍ଛା ପୁରୁଷ ଯାଉଥିବା; ଶିବ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା କରୁଥିବା ତଳେ ଘୁଞ୍ଚିବା। ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାରେ ଏକାଗ୍ର ଲୋକ ଉପରେ ଯାଉଥିବା; ତଳେ ଅସଂଖ୍ୟ ଜୀବ, ଉପରେ ପରମ ମଣ୍ଡଳ। ତଳେ ଲୋକ ଜନ୍ମ ବନ୍ଧନରେ ଅଛନ୍ତି, ଉପରେ ମୁକ୍ତ। ତଳେ ପ୍ରକୃତି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା। ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ମିତ ଉପାହାର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଉପରେ ଯାଉଥିବା; ତଳେ ଶକ୍ତି ଲିଙ୍ଗ, ଉପରେ ଶିବ ଲିଙ୍ଗ। ତଳେ ଲିଙ୍ଗ ଆବୃତ; ଉପରେ ଅନାବୃତ। ତଳେ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ମିତ; ଉପରେ ଅନିର୍ମିତ। ତଳେ ଶକ୍ତି ଲୋକ ଏକଶ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଛି। ତଳେ ବିନ୍ଦୁ ରୂପ, ଉପରେ ନାଦ ରୂପ; ତଳେ କ୍ରିୟା ଲୋକ, ଉପରେ ଜ୍ଞାନ ଲୋକ। ଉପରେ ନମସ୍କାର ଅଭିମାନ ନଶ୍ଟ କରେ; ଜନ୍ମ ଜନିତ ଲୁଚାଇବା ଏଠି ନିଷିଦ୍ଧ ନୁହେଁ। ଏଭଳି, 'ଜ୍ଞାନ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥରେ ଲୁଚାଇବା ଦୂର ହୁଏ; ପ୍ରକୃତି ଉପାସନା କରୁଥିବା ତଳେ ଘୁଞ୍ଚିବା। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଉପାସନା କରୁଥିବା ସତ୍ୟ ଉପରେ ଯାଉଥିବା, ମହାଲିଙ୍ଗ ଲୋକର ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ପ୍ରକୃତି ଆଦି ଅଷ୍ଟବିଧ ବନ୍ଧ ଏଠି ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି; ଏଭଳି ଏହି ପ୍ରକାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ବେଦ ମାନ୍ୟ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍। ଅଧର୍ମର ମହିଷ ଉପରେ ବସି, କାଳଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚିବା; କିନ୍ତୁ ଶିବ ଉପାସନାରେ ଏକାଗ୍ର, ସତ୍ୟ ଓ ଦୟା ଆଦି ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଲୋକ ଭିନ୍ନ। ଉପରେ ଧର୍ମ ଉପରେ ବୃଷ, ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ଶିବ ଲୋକର ନାୟକ ଭାବରେ, ସତ୍ୟ ଓ ଦୟା ଆଦି ଚରଣ ସହ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ବୃଷର ଶିଙ୍ଗ ହେଉଛି କ୍ଷମା, କାନ ହେଉଛି ଶାନ୍ତି, ବେଦ ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ; ଚକ୍ଷୁ ହେଉଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଶ୍ବାସ ହେଉଛି ଶିକ୍ଷକ, ମନ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ।