ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ପବିତ୍ର ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଦ୍ୱାଦଶ ନଡିଆ ଫଳ, ଦ୍ୱାଦଶ ପାନ ଗୁଆ ଓ ଛଅତ୍ରିଶଟି ପାନପତ୍ର ଏକାସାଥିରେ ସଂଯୋଜିତ ହୋଇ ମହାନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ତିଆରି କରାଯାଉଥିଲା। ଏହି ନୈବେଦ୍ୟରେ କପୂର, ଏଳାଚୀ ଗୁଣ୍ଡ ଓ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଗନ୍ଧଦ୍ରବ୍ୟ, ସହିତ ପାନପତ୍ର ମିଶାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମହାନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟଟି ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରି, ଶ୍ରେଣୀଅନୁଯାୟୀ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ବିତରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ। ପକାଯାଇଥିବା ଭୋଜ୍ୟ ଦାନ କଲେ ଏହି ଭୂମିର ଶାସକ ହେବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ମିଳେ, ଏବଂ ଏହି ମହାନ୍ନ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଲାଭ ହୁଏ। ଏକ ହଜାର ମହାନ୍ନ ଦାନ କଲେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ ସତ୍ୟଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତିରିଶି ହଜାର ମହାନ୍ନ ଦାନ କଲେ ଉଚ୍ଚ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ଓ ପୁନଃଜନ୍ମ ନ ହୁଏ। ଛଅତ୍ରିଶି ହଜାର ଦାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାକୁ ଜନ୍ମ ନିମିତ୍ତିକ ଦାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଦାନ ଦେଇଲେ ପୁର୍ଣ୍ଣତା ମିଳେ। ଏହି ଜନ୍ମ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଉର୍ଜା ମାସର ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ବିଶେଷକରି ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ବିଷୁବ, ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ର, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଆଦି ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଜନ୍ମତିଥିରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମାସରେ ଯେଉଁଦିନ ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଏକାତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେଦିନ ମଧ୍ୟ। ସମାବେଶ, ଭୋଜନ କିମ୍ବା ବୀଜ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ସମୟରେ ଏହି ଜନ୍ମ ଦାନ ହଜାର ବେଳେ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନିବେଦନର ଫଳ ମିଳେ। ଏହିପରି ଜନ୍ମ ନିବେଦନ କଲେ ଶିବ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ଓ ନିଜ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ଦାନ କେବଳ ଶିବଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଶିବ, ଯୋନି ଓ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ, ଜନ୍ମର ନିର୍ଣ୍ଣୟକ; ଏହିଠାରୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଶିବ ଜନ୍ମର ଉପାସନା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିନ୍ଦୁ ଓ ନାଦ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ବିନ୍ଦୁ ହେଉଛନ୍ତି ଶକ୍ତି, ନାଦ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ। ବିନ୍ଦୁ ନାଦର ଆଧାର ଓ ନାଦ ବିନ୍ଦୁର ଆଧାର; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବିନ୍ଦୁ ଓ ନାଦ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଯେଉଁଠି ବିନ୍ଦୁ ଓ ନାଦ ଅଛି, ସେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ଘଟେ; ଏହିଠାରୁ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—ଏହା ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବିନ୍ଦୁ ଓ ନାଦ ମିଶିଥିବା ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ; ବିନ୍ଦୁ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବୀ, ନାଦ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ, ଏବଂ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଏହିଭଳି ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହିଠାରୁ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ; ମାତା ଦେବୀ ବିନ୍ଦୁର ଆକାର ଓ ପିତା ଶିବ ନାଦର ଆକାର। ଦୁଇ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ ପରମାନନ୍ଦ ମିଳେ; ଏହି ପରମାନନ୍ଦ ପାଇଁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା ଓ ଶିବ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପିତା; ସଦା ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା କଲେ କୃପା ବଢିଯାଏ। ଏହି କୃପା ଦ୍ୱାରା ଉପାସକ ଅନ୍ତଃରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହିଠାରୁ, ଅନ୍ତର୍ସୁଖ ପାଇଁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପିତା ଓ ମାତା ରୂପେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ; ଭର୍ଗ ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରକୃତି ଦୁହିଁ ଆକାର। ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅନ୍ତଃସ୍ଥାନ ଥିବା ଗର୍ଭକୁ ପୁରୁଷ, ବ୍ୟକ୍ତ ଅନ୍ତଃସ୍ଥାନ ଥିବାକୁ ପ୍ରକୃତି କୁହାଯାଏ। ପୁରୁଷ ଗର୍ଭ, ସେ ଉତ୍ପାଦକ; ପୁରୁଷ ପ୍ରକୃତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ହୁଏ। ପ୍ରକୃତି ବ୍ୟକ୍ତ ହେଲେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ ହୁଏ; ଏହି ଜନ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜୀବ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଅନ୍ୟଥା, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ; ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ କାଳକ୍ରମେ ନଶ୍ୱର; ଏହିପରି ଦେହୀକୁ ଜୀବ କୁହାଯାଏ। ଜନ୍ମ ଜୀବକୁ ବନ୍ଧନ କରେ; ଏହି ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଚିହ୍ନର ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ‘ଭଂ’ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ବୃଦ୍ଧି, ତେଣୁ ‘ଭଗ’ କୁ ମୂଳ କୁହାଯାଏ; ସାଧାରଣ ଶବ୍ଦ ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ଉପାୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ଜଣାଯାଏ। ‘ଭଗ’ର ମୂଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭୋଗ; ଏହା ମୁଖ୍ୟ ଅର୍ଥ। ମୁଖ୍ୟ ‘ଭଗ’ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତି, ଓ ଶିବଙ୍କୁ ‘ଭଗବାନ’ କୁହାଯାଏ। ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଏହି ଭୋଗ ଦାତା; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଭଗର ନାଥକୁ ‘ଭର୍ଗ’ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କୁହନ୍ତି। ଚିହ୍ନ ଭଗ ସହିତ ଯୋଗ ହେଲେ, କିମ୍ବା ଭଗ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଭୋଗ ଓ ନିତ୍ୟ ଭୋଗ ପାଇଁ ଏହା ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏହିପରି, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶିବଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହି ଚିହ୍ନ ସୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନର ଅର୍ଥକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଉଁଠି ଚିହ୍ନ ହେଉଛି। ଚିହ୍ନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ସୂଚିତ କରେ, କାରଣ ଏହା ଶିବ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ; ଶିବ ଓ ଶକ୍ତି ଚିହ୍ନର ଏକତାକୁ ଚିହ୍ନ କୁହାଯାଏ। ନିଜ ଚିହ୍ନ ଉପାସନା କଲେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ; ଚିହ୍ନର କାର୍ଯ୍ୟ କଦାପି ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ଜନ୍ମ ଠାରୁ ଚିହ୍ନର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପସାରଣ ହୁଏ। ଶିବଚିହ୍ନକୁ ଷୋଳ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା, ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉପାୟରେ, ସାଧାରଣ ଲୋକ ଏବଂ ପ୍ରାକୃତିକ ଉପାୟରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟବାରେ ଉପାସନା କଲେ ଜନ୍ମର ନିବୃତ୍ତି ହୁଏ; ପ୍ରଥମ ଦିନ ମହାଚିହ୍ନକୁ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମ ଦିନ ଗୋମୟ, ଗୋମୁତ୍ର, ଦୁଧ, ଦହି, ଘୃତ—ଏହି ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ ବିଶେଷ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଦୁଧ, ମଧ, ଔଁଶ ରସ, ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଶବ୍ଦର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର; ଧ୍ୱନିର ଚିହ୍ନ ସ୍ୱୟଂଭୂ; ବିନ୍ଦୁର ଚିହ୍ନ ଉପକରଣ, ଏବଂ ‘ମ’ ଅକ୍ଷର ସ୍ଥିତି ମାନାଯାଏ। ଏଭଳି ଶିବ ଉପାସନା ଓ ଚିହ୍ନ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି, ପରମାନନ୍ଦ ଓ ଶିବ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଏଭଳି ଶ୍ରୁତିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।