ଏହି କଥାରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—ଯେଉଁମାନେ ଧନ କିମ୍ବା ଅନ୍ନର ଅଭାବରେ ପୀଡିତ, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂରିଯାଏ; ଯେଉଁମାନେ ପାଣି କିମ୍ବା ତେଲର ଅଭାବରେ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଈର ଦୁଧ ଓ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦୂରିଯାଏ। ଶରୀରୀକ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଦୁଧ, ଦହି ଓ ଘିଅ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଦାନର ଉପକାରିତା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଭୂମି ଦାନ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିବାସ ଦେଉଛି; ତିଳ ଦାନ ସଦା ଶକ୍ତି ଦେଉଛି ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରେ। ସୁନା ଦାନ ଜଠରାଗ୍ନି ବଢ଼ାଏ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଉଛି; ଘିଅ ପୋଷଣ ଦେଉଛି, ଓ ଜମା କପଡ଼ା ଦିर्घାୟୁ ଦେଉଛି। ଧାନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଗୁଡ଼ ମିଠା ପୋଷଣ ପାଇଁ, ଚାଁଦି ଶୁକ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଓ ଲୁଣ ଷଡ୍ରସ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପକୃତ; ଉଚ୍ଚ ଲାଉ ପୋଷଣ ଦେଉଛି ଓ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦେଉଛି। ଯୁବତୀ ଦାନ ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଦେଉଛି; ଏହିପରି କଠଳ, ଆମ୍ବ, ବେଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ। କଦଳୀ ଓ ଔଷଧି ଗଛର ଫଳ, କଳା ଓ ହରଡ଼ ଡାଲି, ଶାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ଉପଜା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଋତୁଅନୁସାରେ ଶାକ, ମସଲା (ମରିଚ, ସରିଷ), ଓ ଏହି ସମୟର ଉପଲବ୍ଧ ଫଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହିପରି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ (ଶ୍ରବଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ) ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦିଗ୍ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର। ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶିଖି, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅଛି ବୋଲି ଯେ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କୁହାଯାଏ। ନିଜ ପରିବାର କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଭୟରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସେଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅଳ୍ପ; ଯଦି କିଛି ନଥାଏ, ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମନ, କଥା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିପାରିବେ। ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର, ଓ ଜପ ଦ୍ୱାରା କଥାମୂଳକ ପୂଜା ହୁଏ; ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ବ୍ରତ ଓ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେହମୂଳକ ପୂଜା। ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଭାବେ, କମ୍ କିମ୍ବା ବେଶି, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଭାବନାରେ ଦିଆଯାଏ, ସେହି ଉପହାର ଭୋଗଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନ ସଦା କରିବା ଉଚିତ; ନିଜ କୁଳର ଉଚିତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଦରକାର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ଦେଉଛି; ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପହାର ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଜ୍ଞାନସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ଜିଜ୍ଞାସୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏ ମହାନ, ମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତିର ପୂଜା କେମିତି କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ?" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ; ଏହା ସଦା ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। ଏହି ବିଧି ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ। ଏହା ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଅପସାରଣ କରେ, କାଳମୃତ୍ୟୁ ନାଶ କରେ, ଓ ତୁରନ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ଧନ, ଧାନ ଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଗବସ୍ତୁ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାହା ମାଟିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହିପରି ମୂର୍ତ୍ତିର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅଧିକାର ଅଛି। ନଦୀ, ପୋଖରୀ କିମ୍ବା କୁଆଁଠାରୁ ମାଟି ଆଣିବା ଉଚିତ। ମନୋହର ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରି, ପବିତ୍ର ମଣ୍ଡପରେ ଭଲ ଭାବରେ ଚକ୍କିରେ ପିସି, ଦୁଧ ଦେଇ ହାତରେ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ସହିତ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ, ପଦ୍ମାସନରେ ରଖି, ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସବୁବେଳେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ମାତୃକା ଓ ଶିବଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଉଚିତ ଫଳ ପାଇଁ ଷୋଡଶୋପଚାର ପୂଜା କରିବା, ଫୁଲ ଛିଟିବା, ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଅଭିଷେକ କରିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଚାଉଳ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଘରେ କୁଡ଼ଭ ମାପ ମାନିବା ଦରକାର, ମାନବ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥ ମାପ ଉପଯୁକ୍ତ। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରସ୍ଥ, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ଥ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନି ଅଧିକ ଦେଲେ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ହଜାର ପୂଜା କଲେ ଦ୍ୱିଜ ଲୋକ ସତ୍ୟଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ମାପ ହେଉଛି ବାରଟି ଅଙ୍ଗୁଳ ଲମ୍ବା, କିମ୍ବା ତାହାର ଦୁଇ ଗୁଣା ବେଶି। ଏହିଠାରେ ଏକ ଅଙ୍ଗୁଳ ଉପରେ ତିନିଟି ପଞ୍ଚକ ହୁଏ; ଲୋହା କିମ୍ବା କାଠର ପାତ୍ରକୁ 'ଶିବ' କୁହନ୍ତି। ଏକ ପ୍ରସ୍ଥର ଏକ ଅଷ୍ଟମାଂଶ ପ୍ରସ୍ଥ ଭାବରେ ମାନାଯାଏ; ଏହା ଚାରି କୁଡ଼ଭ, ଦଶ ପ୍ରସ୍ଥ, ଶତ ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ହଜାର ପ୍ରସ୍ଥ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ମାନାଯାଏ। ପାଣି, ତେଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ମାପ ଦେବା ଉଚିତ; ମାନବ, ଋଷି ଓ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବୃହତ୍ ପୂଜା ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଅଭିଷେକ ଦ୍ୱାରା ନିଜର ପବିତ୍ରତା ହୁଏ; ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆୟୁ ଓ ତୃପ୍ତି ମିଳେ; ଧୂପ ଦ୍ୱାରା କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ। ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ମିଳେ; ତାମ୍ବୁଳ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ମିଳେ; ଏହିପରି ଷଡଉପଚାର ପୂଜା କ୍ରମରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କରିବା ଉଚିତ। ନମସ୍କାର ଓ ପାଠ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ; ପୂଜାର ଶେଷରେ ଏହା ସଦା କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମେ ମନରେ ପୂଜା କରି, ପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେହି ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେହି ମଧ୍ୟ ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗ ମିଳେ; ଏହି ଭେଦଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ କହିବି—ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ଶୁଣ। ଯଥାବିଧିରେ ବିଘ୍ନେଶଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ଏହି ଭୂମିରେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ, ବିଶେଷ କରି ଶୁକ୍ରବାର କିମ୍ବା ଶ୍ରାବଣ କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଥୀରେ। ଧନୁର ମାସରେ ଓ ବୈଦ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବିଧିମତେ ବିଘ୍ନେଶ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଶତ କିମ୍ବା ହଜାର ପୂଜା ଯେତେ ଦିନ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେତେ ଦିନ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।