ଏହି କଥାରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ, ଶିବଭକ୍ତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ କୈଳାସ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହିଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ ନିଜ ନିଜ ଲୋକର ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଦାନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ରବିବାର ଦିନେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦଶଗୁଣ ଭୋଜନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅପର ଜନ୍ମରେ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମହା ସମ୍ମାନ, ନିମନ୍ତ୍ରଣ, ଅଭ୍ୟଞ୍ଜନ, ପାଦସେବା, ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର, ଘୃତ, ପିଠା, ମିଠା, ଷଡ୍ରସ ଭୋଜନ, ଶାକ-ଶବ୍ଜି, ପାନ, ଛୋଟ ବଡ଼ ଦାନ, ନମସ୍କାର, ସାଥି ଓ ଦଶଗୁଣ ପକାଉଥିବା ଭୋଜନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯଦି ରବିବାର ଦିନେ ଦଶଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦଶଗୁଣ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଏ, ଦାତା ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ। ସୋମବାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିନ ଅନୁଯାୟୀ ଦାନର ଫଳ ତାହାର ଦିନର ଗୁଣାନୁସାରେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ମିଳେ। ଯଦି ସପ୍ତାହର ସବୁ ଦିନ ଦଶଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦଶଗୁଣ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଏ, ଏକଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ଫଳ ମିଳେ। ଏହିପରି ଯଦି ରବିବାର ଦିନେ ଶତଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଦାତା ଶର୍ବଲୋକରେ ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ ଦିଲେ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ନୀତି ସୋମବାର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁସାରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନଯୁକ୍ତ ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ ରବିବାର ଦିନେ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ସତ୍ୟଲୋକରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଦଶହଜାରଙ୍କୁ ଦିଲେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ, ଲକ୍ଷ ଜଣଙ୍କୁ ଦିଲେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚିନ୍ତନ କରି ଶିଶୁମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପୁତ୍ର ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଚିନ୍ତା କରି ଯୁବକଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ। ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ଭାବନାରେ ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବାମାନେ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ। ପିଲା ଓ ଜନାନୀମାନେକୁ ସରସ୍ୱତୀ ଚିନ୍ତାରେ ବୁଦ୍ଧି ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନେ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯୁବତୀମାନେକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବନାରେ ଭୋଗ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନେ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ। ବୃଦ୍ଧା ଜନାନୀମାନେକୁ ପାର୍ବତୀ ଭାବନାରେ ଆତ୍ମସାକ୍ଷାତ୍କାର ଚାହିଁଥିବାମାନେ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯାହା ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ, ତ୍ୟାଗ, ଭିକ୍ଷା ବା ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଧନ, ସେହି ଶୁଦ୍ଧ ଧନ ଭଲ ଫଳ ଦିଏ। ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ ଭାବରେ ମିଳିଥିବା ଧନ ମଧ୍ୟମ ମାନାଯାଏ, କୃଷି ବା ବ୍ୟବସାୟ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଧନ ନିମ୍ନ ମାନାଯାଏ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ ଧନ ଶୌର୍ୟ ବା ବ୍ୟବସାୟ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ମାନାଯାଏ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେବା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଧନକୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ମାନନ୍ତି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ପିତା ବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମିଳିଥିବା ଧନ, ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ବସନ୍ତ ମାସରେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହା ସହିତ, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, ଘୃତ, ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ, ଗୁଡ଼ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ରୂପା, ଲୁଣ, ଲାଉ, ବାରଟି କନ୍ୟା ଓ ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଗାଈ ସହିତ ତାହାର ଦୁଧ ଓ ଗୋବର ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ଧନ ବା ଧାନ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅପମଙ୍ଗଳ ଦୂର ହୁଏ; ଜଳ ବା ତେଲ ଅଭାବ ଥିଲେ, ଗୋଦୁଧ ଓ ଜଳ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ। ଶରୀର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୁଧ, ଦହି, ଘୃତ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଏହାର ପୋଷଣ ଫଳ ବୁଝିବାକୁ ଚାହିଁ। ଜମି ଦାନ ଏହି ଓ ପରଲୋକରେ ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ; ତିଳ ଦାନ ଶକ୍ତି ଓ ମୃତ୍ୟୁଜୟୀ ଫଳ ଦିଏ; ସୁନା ଅନ୍ତରାଗ୍ନି ବଢ଼ାଏ ଓ ତେଜ ଦିଏ; ଘୃତ ପୋଷଣ ଦିଏ, ବସ୍ତ୍ର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଏ। ଧାନ ଓ ଭୋଜନ ଧନସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଗୁଡ଼ ମିଠା ପୋଷଣ ପାଇଁ, ରୂପା ବୀର୍ୟବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଲୁଣ ଷଡ୍ରସ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ସବୁ ଦାନ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ଲାଉ ପୋଷଣ ଓ ଏହି ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦିଏ। ଏକ କନ୍ୟା ଦାନ ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଦିଏ; ଏହିପରି କଠଳ, ଆମ୍ବ, ବେଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଗଛର ଫଳ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ। କଦଳୀ ଓ ଔଷଧି ଗଛର ଫଳ, ବୁଟ ଓ ମୁଗ ଓ ଶାକ-ଶବ୍ଜି ଦାନ ମଧ୍ୟ ଉପକୃତିକର। ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ଶାକ, ମସଲା (ମରିଚ, ସୋରିଷ) ଓ ଯେଉଁ ଫଳ ଉପଲବ୍ଧ, ତାହା ଦିଅନ୍ତୁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଦିଗ୍ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ନେଇ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, କର୍ମ ଫଳ ଥିବା ବିଶ୍ୱାସକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କୁହାଯାଏ। ଆତ୍ମୀୟ ବା ରାଜାଙ୍କ ଭୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନିମ୍ନ; କିନ୍ତୁ ଯଦି କିଛି ନାହିଁ, ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମନ, ବାଚା, କିମ୍ବା କାୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିପାରିବେ। ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର, ଜପ ଦ୍ୱାରା ବାଚିକ ପୂଜା; ତୀର୍ଥ, ବ୍ରତ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ୟ ଦ୍ୱାରା କାୟିକ ପୂଜା। ଯେଉଁଠି ଅଳ୍ପ ବା ବେଶି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଦେବତା ଉପରେ ନିବେଦନ ଭାବେ ଦିଲେ, ସେହି ଉପଭୋଗଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନ ସଦା କରିବା ଉଚିତ୍, ନିଜ ଶ୍ରେଣୀ ଗୁଣରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଦେବତାଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦାନ କରିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳଦାୟକ, ଏହି ଓ ପରଲୋକରେ ମଙ୍ଗଳ ଦିଏ; ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରି ଦିଲେ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଜ୍ଞାନ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଏହିପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: ମୃତ୍ତିକାମୟ ପ୍ରତିମାର ପୂଜା କେମିତି କରିବେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ? ଉତ୍ତର ହେଉଛି: ଏହି ପୂଜା ସଦା ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ। ଏହା ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଓ କାଳମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରେ, ଦ୍ୱିଜ, ଏହି ପୂଜା ତୁରନ୍ତ ଜୀବନୀ, ପୁତ୍ର, ଧନ, ଧାନ ଦେଇଥାଏ।