ସେହି ସମୟରେ, ହିମବତ ପାଦରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ତାହାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଏବଂ ନଦୀର କୂଳ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ। ପରେ, ସମସ୍ତେ ଭାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସ୍ନାନ କଲେ। ତା'ପରେ, ସେମାନେ ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ଆକାଶରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ। ସେହି ଆଲୋକ ଦେବମୟ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା, ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପରି ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧିରେ ତାହାର ତେଜ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ତା'ପରେ, ଶତ-ଶତ ପାଶୁପତ ଋଷି, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ସେହି ଆଲୋକ ପାଖକୁ ଆସି ତା'ରେ ଲୟ ହେଲେ। ଏମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାପସମାନେ ଲୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଯେପରି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନୈମିଷ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହା କ'ଣ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାବନକୁ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଉଠିବା ପୂର୍ବରୁ, ବିଶ୍ୱକ୍ଷେମକାରୀ ବାୟୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ମୁନିମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ। ବାୟୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପରିକରମାନେ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବୋଧ ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞକୁ ସଫଳ କରାଇଲେ। ପରେ, ବାୟୁ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଅନୁମତି ନେଇ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଏବଂ ନାରଦ, ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ସଙ୍ଗୀତରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଗୀତର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଉପରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁଯୋଗ ନ ମିଳିଥିବାରୁ, ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାହାରେ ରୁକିଯାଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହ ବାହାରେ ବସିଥିଲେ। ପରେ, ଯେତେବେଳେ ନାରଦ ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ସମତା ଅর্জନ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଦେବାକୁ ଅନୁମତି କଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ ମିତ୍ରତା ଅर्जନ କଲେ ଏବଂ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଠି ରହିଲେ। ତା'ପରେ, ନାରଦ ନକୁଳୀଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବୀଣା ବଜାଇବା ପାଇଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ବାହାରି ଗଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଭିତରୁ ବାହାରି ଆସେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଷଡ୍ଗୋତ୍ରୀୟ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପଚାରିଲେ। ନାରଦ ଉତ୍ସାହରେ କହିଲେ, "ଏହି ସମୟଟି ଉପଯୁକ୍ତ, ଚଳନ୍ତୁ ଭିତରକୁ ଯିବା," ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ନେଇ ଯାଇଲେ। ତା'ପରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଣ୍ଡଜ ସନ୍ତାନମାନେ ଏକାଠି ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତେ ଦୂରରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ଅନୁମତି ପାଇ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସେମାନେ ଏପରି ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର କୁଶଳକୁ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ତୁମମାନେ କ'ଣ କଲେ ତାହା ବାୟୁ ଆମକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି।" ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପଚାରିଲେ, "ବାୟୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ ତୁମେ କ'ଣ କଲେ?" ତେବେ, ମୁନିମାନେ ସ୍ନାନ ସମାପ୍ତ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତୀରର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଯାତ୍ରା, କାଶୀ ଯାତ୍ରା, ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟ ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେମାନେ ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଥିବା ଏବଂ ଆକାଶରେ ଦେଖିଥିବା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆଲୋକ ବିଷୟରେ ବି ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ। ସେଠାରେ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁପରି ଆଲୋକରେ ଲୟ ହେଲେ, ଏବଂ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ବିଷୟରେ ନିଜମାନେ ଯେଉଁପରି ବୁଝିଥିଲେ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ କଥା ହେଲା। ଏପରି ଭାବରେ, ମୁନିମାନେ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର କରି ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏକେକ୍ କରି କହିଲେ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣିଲେ। ସେ ମାନ ହେଲେ ଏବଂ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଏବେ ଆସିଛି।" "ତୁମେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛ, ଏବେ ତାଙ୍କର କୃପା ପ୍ରାପ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟର ଅର୍ଥ ଏହି ଠାରେ ରହିଛି।" "ଭାରାଣସୀରେ ତୁମେ ଆକାଶରେ ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତି ଦେଖିଥିଲ, ସେହି ହେଉଛି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ।" "ସେଠାରେ ବେଦ ଓ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଋଷିମାନେ ଲୟ ହୋଇ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସ୍ଥିର ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।" "ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବେ; ତୁମେ ଦେଖିଥିବା ଆଲୋକର ଅର୍ଥ ଏହି ଅଟୁଟ ମୁକ୍ତି।" "ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଆସିଛି; ତୁମେ ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଦକ୍ଷିଣ ଶିଖରକୁ ଯାଅ।" "ସେଠାରେ ମୋର ପୁତ୍ର, ମହାମୁନି ସନତ୍କୁମାର ବସିଛନ୍ତି, ନନ୍ଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" "ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସନତ୍କୁମାର ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଯୋଗୀଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବରେ ଅହଂକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇନଥିଲେ।" "ସେ ଭୟ ଓ ବିନମ୍ରତା ଛାଡ଼ି ବନ୍ଦନା କରିନଥିଲେ; ଏହି ଅପରାଧରେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନନ୍ଦି ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଉଠ ରୂପେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ।" "ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲି।" "ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ, ତାଙ୍କର ଉଠ ରୂପ କିଛିପରି ଦୂର କରାଯାଇ, ସନତ୍କୁମାର ପୁନି ତାଙ୍କର ପ୍ରାକୃତିକ ବାଳ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲେ।" "ତା'ପରେ, ମହାଦେବ ହସି କହିଲେ, 'ଏହି ଋଷି ମୋତେ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଏମିତି ଅହଂକାର ଦେଖାଇଲେ।