ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଶିବପୁରାଣର ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେଉଁ ଜନ ନିଜ ଜୀବନରେ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସଂସାର ଚକ୍ରରୁ ମୋକ୍ଷ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଯଦି ସେ ଛଅ ପଥର ଶୁଦ୍ଧି ସଠିକ୍ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପିତୃକ୍ରିୟା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରଲୋକୀୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ଯଦି ଏହା ଶିବଙ୍କ ଆଚରଣ କିମ୍ବା ଶିବଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ହୁଏ, ତେବେ ନିଜ ପୁଅ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଚି କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ମାଟି ମଧ୍ୟରେ ପିତିବା, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରିବା, ଜଳରେ ବିସର୍ଜନ କରିବା, କିମ୍ବା ଶିବସ୍ଥଳରେ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିବା—ଏହା ସାଧାରଣ କଠ କିମ୍ବା ମାଟି ଫେଙ୍କିଦେବା ପରି ହେବା ଉଚିତ୍। ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯେକୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ସେଇ ଧନ ଶୈବ ହସ୍ତରେ ଅଛି, ତେବେ ଶୈବ କିମ୍ବା ଶୈବ ବଂଶରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏପରେ, ବାୟୁଦେବ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଯାଦବଙ୍କଠାରୁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ତାହା ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କରି କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଆପଣେ ଆକାଶରେ ଦୂରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହିପରେ ଦିନ ଉଷା ହେବା ସମୟରେ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ତପସ୍ବୀ ଋଷିମାନେ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତି ପରେ ସମୁଦାୟ ଏକାଠି ହୋଇ ଅବଭୃଥ୍ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯିବାକୁ ନିଷ୍କ୍ରମଣ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଖୁସି ହୋଇ, ମଧୁର ଓ ପବିତ୍ର ନଦୀ ରୂପେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ଏହି ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀକୁ ଦେଖି ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତି କରି ଏହି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ପୂର୍ବ ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି ଏବେ ସେମାନେ ବାରାଣସୀ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପଥରେ ଦକ୍ଷିଣାବାହିନୀ ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀକୁ ହିମବତ୍ ପାଦରୁ ଝରି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ତାହାର କୂଳ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବାରାଣସୀ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ଉତ୍ତରବାହିନୀ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି, ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଆକାଶରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା। ଏହି ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଶତାଧିକ ସିଦ୍ଧ ପାଶୁପତ ମୁନିମାନେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଭସ୍ମରେ ଆବୃତ, ସେଇ ଦୀପ୍ତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଏହାରେ ଲୟ ହେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଏଭଳି ଲୟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକ ଏକାକ୍ଷଣରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଏହା କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହା କ’ଣ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାବନ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ବିଶ୍ୱସ୍ଉଦ୍ଧିକାରୀ ବାୟୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ଏକ ମଧୁର ସମ୍ବାଦ କଲେ। ବାୟୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶିବ, ତାଙ୍କ ପରିକର ଓ ଶିବଭକ୍ତି ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ ବାୟୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜଣାଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଅସନରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ ଏକାପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାୟନ ନେଇ ବିବାଦ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଗୀତର ମଧୁରତା ରସାସ୍ୱାଦ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁଯୋଗ ନ ଥିବାରୁ, ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହ ଦ୍ୱାରରେ ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାହାରେ ଅଟକି ରହିଲେ ଓ ବସିଗଲେ। ଏପରେ, ନାରଦ ତୁମ୍ବୁରୁ ସହ ସମାନ ଗାୟନ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ସଙ୍ଗ ଦେବାର ଅବସର ପାଇଲେ। ଦୁଇଜଣ ଏହି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଛାଡ଼ି ଉତ୍ତମ ମିତ୍ରତାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ନାରଦ ନକୁଳୀଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବୀଣା ବଜାଇବାକୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଗୃହରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘରୁ ବାହାରିବା ପରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଛଅ ଗୋତ୍ରର ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅବସର ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ଏହି ସମୟ ଉଚିତ୍, ଚଳନ୍ତୁ ଭିତରକୁ ଯିବା।” ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ତାଙ୍କ ସହ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱାରେ ଥିବା ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଜଣାଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ଅଣ୍ଡଜ ପୁତ୍ରମାନେ ଏକଠି ଗୃହ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଭିତରକୁ ଯାଇ, ଦୂରରୁ ଭୂମିରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, କମଳାସନ, ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳସମ୍ବାଦ ପଛରେ କହିଲେ, “ତୁମମାନଙ୍କ ଘଟଣା ବାୟୁ ଆମକୁ କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଜାଣିଛି।” ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ବାୟୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ ତୁମେ କ’ଣ କଲେ?” ତାହାପରେ ଋଷିମାନେ, ସ୍ନାନ ଶେଷ କରି, ତାଙ୍କ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ବାରାଣସୀ ଗମନ, ଦେବତାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ, ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା, ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଲୋକ, ତାହାରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଲୟ ଓ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା ନମ୍ରତାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଚତୁର୍ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା, ମୃଦୁ ମୁଣ୍ଡ ହେଲେ ଓ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି। ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭଲଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଛ, ସେ ବରଦାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ବାରାଣସୀରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତି ଦେଖିଲ, ସେଇ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ଅଟୁଟ ଦେବ ଚୈତନ୍ୟ।