ଏକ ଛୋଟ ଦୀପ ଯେପରି ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ମାଟିଦେଇପାରେ, ସେପରି କିଛିମାତ୍ର ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପାପକୁ ନଶ୍ୱତ କରିଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଦ୍ରଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହାର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ। ଧ୍ୟାନ ପରି କୌଣସି ତୀର୍ଥ, କୌଣସି ତପସ୍ୟା, କିମ୍ବା କୌଣସି ଯଜ୍ଞ ନାହିଁ; ଏହିକାରଣରୁ ମନିଷ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯୋଗୀମାନେ ପାଣି ଭରା ତୀର୍ଥକୁ କିମ୍ବା କ୍ଳେଶରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାଥର କିମ୍ବା ମାଟିର ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ରହିଛି। ଯେପରି ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହକୁ ଦେବତା ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେପରି ଯୋଗରେ ନ ଥିବା ଲୋକେ ମାଟି କିମ୍ବା କାଠର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେବତା ଭାବେ କଳ୍ପନା କରନ୍ତି। ଯେପରି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାସାଦ ଭିତରେ ଥିବା ଲୋକେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି, ବାହାରେ ଥିବା ନୁହେଁ, ସେପରି ଶିବଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, କେବଳ କ୍ରିୟାକଳାପରେ ଲିନ ଥିବା ନୁହେଁ। ଯେମିତି ପ୍ରାସାଦରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାହାରର ଲୋକ ଅଧିକ ଫଳ ଭୋଗ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେପରି କେବଳ କ୍ରିୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟପଥରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୋଗର ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଯୋଗୀ ପରିବାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ମାତ୍ର ଯୋଗ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେନାହିଁ। ଏକ ଶିବଯୋଗୀଙ୍କୁ ଏକ ଦାନ ଦେଇ ଯେତେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେଉଁଠି କୋଟି କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଯେତେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ସମାନ। ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଯୋଗୀ ମାନେ ମାତ୍ର ଅନ୍ନଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଶିବଯୋଗୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶ୍ରୋତାମାନେ ସହିତ ଯମର ନିୟନ୍ତ୍ରଣାଧୀନ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି ଏହି ନିନ୍ଦାକୁ କେହି ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ଶ୍ରୋତା ଅଧିକ ପାପୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶାସ୍ତି ଯୋଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶିବଯୋଗୀଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି—ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଭୋଗ ଓ ଶିବଙ୍କ ଅନନ୍ତ ଯୋଗକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଭକ୍ତ ଯୋଗୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଶିବଯୋଗୀ ବାସ କରନ୍ତି, ସେଠି ସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ—ଯଦି ସ୍ଥାନଟି ଆଗରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଥାଏ, ତାହା ତ ଅଧିକ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯୋଗୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ, ଅନ୍ନ, ପାନୀୟ, ବିଛାନା, ଉଡ଼ଣା ଓ ଏହିପରି ସେବା ଦେଲେ, ଯୋଗର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାପର ପ୍ରହାରକୁ ଅଟୁଟ ରଖେ। ଧାନ୍ୟ ଦାଣା ଯେପରି କଠୋର, ସେପରି ଯୋଗୀମାନେ ପାପରେ ଅଟୁଟ; ଯେପରି ପଦ୍ମପତ୍ର ଜଳରେ ଭିଜେନାହିଁ, ସେପରି ଯୋଗୀମାନେ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଶିବଯୋଗୀଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଶିବଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଯୋଗୀ ଯଦି ସଫଳ ଯୋଗର ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେ ଚାହିଁଲେ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଭୋଗ କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଏଠି ରହିପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା, ସେଉଁଠି ସଂସାର ଭୋଗକୁ ତ୍ରିଣବତ୍ ମନି, ବିରାଗ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କୌଣସି ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଲୋକ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପ ବା ଅନେକ ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ଯୋଗ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ। ସେଠି ଥାଇ, ମନ ଅଟୁଟ ରଖି, ରୋଗ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ଛଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ଯାଇପାରନ୍ତି। ଉପବାସ, ଶିବାଗ୍ନିରେ ଦେହ ଅର୍ପଣ, କିମ୍ବା ଶିବତୀର୍ଥର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଦେହ ବିଲୀନ କରି ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ, କିମ୍ବା ଶିବଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶିତ ପଦ୍ଧତିରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ, କିମ୍ବା ରୋଗ ବା ଅନ୍ୟ କ୍ଳେଶରେ ଶିବସ୍ଥାନରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି—ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେପରି ଶିବ ଉପଦେଶରେ ଅଟୁଟ ମନ ରଖି ଉପବାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେପରି ଯଦି କେହି ଶିବନିନ୍ଦକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ନିଜ ଦୁର୍ଲଭ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ଯଦି ଶିବନିନ୍ଦକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିଲେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ସେ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ୨୧ ପୁରୁଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯିଏ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଶିବଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ମୁକ୍ତିପଥରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଉପାୟ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଯଦି ଶଟ୍ପଥ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି କୌଣସି ପିତୃକ୍ରିୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶିବାଚରଣ କିମ୍ବା ଶିବଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ପୁତ୍ର ବା ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଚି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ବଦଳରେ ଦେହକୁ ଭୂମିରେ ପୋତିବା କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରିବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା ଜଳରେ ବିଲୀନ କରିଦେବା, କିମ୍ବା ଶିବସ୍ଥାନରେ ଛାଡ଼ିଦେବା, କିମ୍ବା ମାଟି କିମ୍ବା କାଠ ପରି ତ୍ୟାଗ କରି ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ କୌଣସି କ୍ରିୟା କରିପାରିବେ। ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଧନ ଏକ ଶୈବର, ତେବେ ଏହା ଶୈବଙ୍କୁ କିମ୍ବା ଶୈବ କୁଳକୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଓ ଯୋଗ ଯେଉଁଠି ଉପମନ୍ୟୁ ଯାଦବଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିଲେ, ସେଥିରେ ମୁନିମାନେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।