ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏକ ଦେବତା ଭାବେ ଅପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ— “ଏଠାରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ? ଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ଯାହା ମନରେ ଆସେ, ତାହା କହୁଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମନ କରି।” ସେ କହିଲେ, “କାରଣତ୍ୱ ଆପଣ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଁ ତାହାକୁ ଭୁଲିଗଲି; ମୋ ମନ ମୋହ ଓ ଅହଂକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଆପଣ ପୁଣି ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ବହୁ କଥାର କ’ଣ ଦରକାର? ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଗଭୀର ଭୟରେ ଅଛି, କାରଣ ମୁଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। ମହାଦେବ, ଭୟଭୀତ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ନାଶକ, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଏହିଥିରେ ଆଜି ଆପଣ ମୋ ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ହେ ଶଂକର।” ଏଭଳି ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ମହାପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, କୃପାପୂର୍ଣ୍ଣ ହସରେ କହିଲେ— “ହେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋର ମାୟାରେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲ, ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ତୁମେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲ। ତୁମେ ବିବାଦ କରିଥିଲ, ଏହା ଯୁଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲା, ଏବଂ ତୁମେ ଥମିଲେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଦୁଃସ୍ଥିତିରେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି ବିଘ୍ନିତ ହେଲା, ଯଦ୍ୟପି ତୁମେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ। ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରରୁ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ବିରୋଧ ଦୂର କରିବାକୁ ମୁଁ ନିଜେ ତୁମ ଅହଂକାର ଓ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲି। ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗର ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦମିତ ହେଲ; ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ବିବାଦ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏବେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ହୋଇ, ପୂର୍ବବତ୍ ନିଜ-ନିଜ କର୍ମ କର, ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ସମୂହ ସହିତ। ତୁମର କାରଣତ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ସୂତ୍ର ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ରତ୍ନ ଦେଇଥିଲି। ମୁଁ ଯାହା ଶିଖାଇଥିଲି, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଦିନ ଭୁଲିଗଲ; ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି ପୂର୍ବବତ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ପାଳନ କରିପାରିବ ନାହଁ। ଏହିପରି କହି, ମହାପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ଓ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଲେ। ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରରାଜ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ସମୂହ ଦେଲେ। ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞା, ମହାମନ୍ତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କଳା ଆଦି ପାଇଁ, ସେମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଭୟ ହୀନ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଭରିଯାଇ, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ, ଦିବ୍ୟ, ମାୟାମୟ ଲିଙ୍ଗ କୌଣସିଠିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ ଲିଙ୍ଗକୁ କୌଣସିଠିରେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ, “ହାୟ!” ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରି, ସେମାନଙ୍କର ଆସକ୍ତି ଅଚାନକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା କଣ?” ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସେମାନେ ଶଂଭୁଙ୍କର ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ମହିମା ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରି, ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ, ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହି ଜଗତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲେ। ସେହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅସୁର, ଋଷି, ମାନବ, ନାଗ ଓ ନାରୀମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଲିଙ୍ଗରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଲା— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିଧି ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ଲିଙ୍ଗ କିପରି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା, ଏହି ବିଷୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ତେଣୁ କହାଗଲା— ଶୁଭ ଦିନରେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପଥ ଅନୁସାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଶୁଭ ସ୍ଥଳ ଚୟନ କରି, ଭୂମିର ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଯାଞ୍ଚ କରି, ଦଶ ପୂଜା କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। ପରେ ସ୍ଥଳ ପବିତ୍ର କରି, ଉପଯୁକ୍ତ କ୍ରିୟା କରି, ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନସ୍ଥଳକୁ ନେବା ଉଚିତ। ମୂର୍ତ୍ତିଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଦରକାର। ଲିଙ୍ଗ ଓ ପୀଠିକାକୁ ଆଠ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ମାଟି, ପାଣି ଓ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ପୀଠିକା ସହିତ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରି, ଏକ ଦିବ୍ୟ କଳଶରେ ନେଇ, ତାହାଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଦରକାର। ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଶାଳାରେ, ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱାର ଓ ବାଡ଼ ଥିବା, ଦର୍ଭା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଏଠି ଅଷ୍ଟ ଦିଗ୍ଗଜ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗ୍ପାଳ କଳଶ, ଅଷ୍ଟ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଦିଗ୍ପାଳଙ୍କ ପୂଜା ସହିତ, କେନ୍ଦ୍ରରେ ସୁନା କିମ୍ବା କାଠର ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନିତ ଆସନ ଓ ବଡ଼ ମଞ୍ଚ ସଜାଇବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱାରପାଳ—ସମୁଦ୍ର, ବିଭଦ୍ର, ସୁନନ୍ଦ, ବିନନ୍ଦକଙ୍କୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ପୂଜା କରି, ଲିଙ୍ଗ ଓ ପୀଠିକାକୁ ସ୍ନାନ ଓ ପୂଜା ଦେଇ, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଓ ଦୁଇଟି କୁଶ ଅଙ୍ଗୁଳିବନ୍ଧନ କରି ଲିଙ୍ଗକୁ ମୁଡ଼ିବା ଦରକାର। ଧୀରେ ଜଳ ଢାଳି, ମଞ୍ଚ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ମୁଣ୍ଡ ପୂର୍ବଦିଗକୁ, ତଳେ ଦୋରି, ପଶ୍ଚିମେ ପୀଠିକା। ଶୁଭ ଚିହ୍ନସମୂହ ସହିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପଞ୍ଚ ରାତି, କିମ୍ବା ତିନି ରାତି, କିମ୍ବା ଏକ ରାତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ପୂଜା ଓ ପୂର୍ବବତ୍ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ଉତ୍ସବ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଶୟନ ଶାଳାକୁ ନେବା ଦରକାର। ଶୟନ ଶାଳାର କେନ୍ଦ୍ରରେ ଶୟନସ୍ଥଳ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ପଦ୍ମ ଅଙ୍କି, ଶିବ କଳଶକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ବେଦିର କେନ୍ଦ୍ରରେ ଧଳା ପଦ୍ମ ଅଙ୍କି, ପଶ୍ଚିମେ ଚଣ୍ଡିକା ପଦ୍ମ ଅଙ୍କିବା ଉଚିତ। ଶୟନସ୍ଥଳରେ କପଡ଼ା, ଫୁଲ କିମ୍ବା ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ବିଛାଇ, ସୁନାର ଫୁଲ ରଖିବା ଦରକାର। ଏଠାରେ ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଆଣି, ଲାଲ୍ ବସ୍ତ୍ର ଓ କୁଶ ଅଙ୍ଗୁଳିବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ମୁଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ବିଧାନ ଅନୁସାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ପୂଜା କରାଯାଏ, ଏହି କଥା ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।