ସେହିପରି, ବର୍ଷ ହଜାର ଧରି, ଶ୍ରୀହରି ବରାହ ଆକାର ଧରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତଳକୁ ଯାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଲିଙ୍ଗର ମୂଳ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସେହି ହଜାର ବର୍ଷ ଉପରକୁ ଯାଇ ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ତାହାର ସୀମା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀହରି ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ତଳରୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଉପରକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇଁ ଦେବତା ଏକାଠି ହେବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ନୟନ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ହସରେ ମିଶିଗଲା। ଶିବଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଁଝଣ ମୋହିତ ହୋଇ, କଣ କରିବେ କି କରିବେ ନାହିଁ, ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପଛେ, ପାଖେ ଓ ସାମ୍ନାରେ ଦାଣ୍ଡିଥିଲେ, ଦୁଇଁଝଣ ନମସ୍କାର କରି, ମନେ ଭାବିଲେ—"ଏହି ଆତ୍ମା କିଏ?" ତେବେ, ସେଠାରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ସହିତ, ଏକାକ୍ଷର ବ୍ରହ୍ମ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା "ଓଁ" ଶବ୍ଦରେ ଚିହ୍ନିତ, ଏହି "ଓଁ" ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ନିଜର ଚିହ୍ନ। ଯେପରି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ମନ ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ଏହିଠାରେ ସେଠି ଏକାକ୍ଷର ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା: "ଅ", "ଉ", "ମ୍" ଏବଂ ଏହି ତିନି ମାପରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଅର୍ଧମାତ୍ରା। "ଅ" ଶବ୍ଦ ତାପ୍ତ ଲିଙ୍ଗର ଦାହିଣପଟେ, "ଉ" ବାମପଟେ, "ମ୍" ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଅର୍ଧମାତ୍ରା ଯାହାକୁ ନାଦ କୁହାଯାଏ, ସେହି ଲିଙ୍ଗର ଶିର ଉପରେ ଶ୍ରବଣ ହୁଏ; ଏପରି ଭାଗିଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ପ୍ରଣବ ଏଠି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଅଛି। ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ପାଇଁ, ସେହି ଦୁଇଁ ଦେବତା କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେହି ସମୟରେ, ଅପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରଣବ, ଯାହା ବେଦର ସାର, ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲା। "ଅ" ହେଲା ଋକ୍, ଅବିନାଶୀ "ଉ" ହେଲା ଯଜୁର୍, "ମ୍" ହେଲା ସାମନ୍, ଓ ନାଦ ହେଲା ଅଥର୍ବଣ ସୂତ୍ର। ଋକ୍ ନିଜ ସାରକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲା: ବ୍ରହ୍ମା, ସବୁ ଆକାରରେ ପ୍ରଥମ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଓ ଗୁଣରେ ରଜସ୍; ସୃଷ୍ଟି, ଭୂତତ୍ତ୍ୱରେ ପୃଥିବୀ, ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା, କଳାର ପଥରେ ସଂହାର, ଏବଂ ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାରେ ତୁରନ୍ତ। ଲିଙ୍ଗର ତଳ ଭାଗରେ, ଯାହାକୁ ବୀଜ କୁହାଯାଏ, ଏଠିଏ ଚୌଷଠି ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିର ଶାସନ। ଏହି ଦଶ ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା, ଋକ୍ ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଗଲା; ପରେ, ଯଜୁର୍ ନିଜ ଦଶ ଅର୍ଥ ସ୍ଥାପନ କଲା। ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଆକାରରେ ପ୍ରଥମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସ୍ଥିତି, ମଧ୍ୟଭୂମି, ତିନି ତତ୍ତ୍ୱରେ ଜ୍ଞାନ; କଳାର ପଥରେ ସ୍ଥିତି, ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାରେ ବାମ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟ ଅଂଶରେ, ତିନି କାରଣରେ ଯୋନି। ଏବଂ ସ୍ୱାଭାବିକ ଶାସନ ଯଥା ଅଛି; ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱ ଯଜୁର୍ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ପରେ, ସାମନ୍ ନିଜ ଦଶ ଅର୍ଥ ସ୍ଥାପନ କଲା। ତମସ୍ ଗୁଣରେ, ରୁଦ୍ର ପ୍ରଥମ ଆକାର ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ତିନି ଲୋକରେ ଲୟ, ତତ୍ତ୍ୱରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବ। ଜ୍ଞାନ ଓ କଳାର ଆକାରରେ, ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାରେ, ଲିଙ୍ଗର ପୀଠିକା ଉପର ଅଂଶରେ, ତିନି କାରଣରେ ବୀଜ। ଏପରି, ପୁରୁଷ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶାସନ ମଧ୍ୟ; ଏହିପରି, ସାମନ୍ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ବ୍ୟାପିତ। ଏହା ପରେ, ଅଥର୍ବଣ ଆତ୍ମାର ଗୁଣାତୀତ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପକୁ ଘୋଷଣା କରେ। ତାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ଏଠି ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ଆକାର ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଯଦ୍ୟପି ଶିବ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ପରେ। ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ଦାନ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ସେଉଁଠାରେ ଭାଷା ଓ ମନ ମିଶି ଯାଏ। ସେଠାର ଉପରେ ଅଛି ଅନ୍ମନା ଲୋକ, ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳ ଉପରେ, ସାଧାରଣ ଲୋକ ଉପରେ, ସେଉଁଠାରେ ସୋମ ହୋମ ସହିତ, ପ୍ରଭୁ ଚିରକାଳ ରହନ୍ତି। ଅନ୍ମନା ଲୋକ ଉପରେ, ଯିଏ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ସେ ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସେ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତିର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶକ୍ତି ଅଛି। ସେହି ପୁରୁଷ, ସେହି ଈଶାନ, ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗର ଶିଖର, ଶବ୍ଦର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶରେ। ଯେଉଁଠାରେ ନିର୍ମଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଶିବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ ଓ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟ, ବିନ୍ଦୁରୁ, ଶବ୍ଦରୁ, ଶକ୍ତିରୁ ଏବଂ ସେଠାର ଉପରେ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା କୌଣସି ତତ୍ତ୍ୱ ନୁହେଁ, ତିନି କାରଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମାୟାର ଚଞ୍ଚଳତାର ମୂଳ। ଅସୀମ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରୁ ଉପରେ, ମହେଶ୍ୱର ଉପରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଦେବତା ଉପରେ, ସଦାଶିବ ଉପରେ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଶରୀରର ନାଥ, ତିନି ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ପଞ୍ଚ ମୁଖ, ଦଶ ଭୁଜା, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ। ଏହା ଉପରେ, ବିନ୍ଦୁର ଅର୍ଧ ଭାଗରୁ, ରାତ୍ରି ନାଥ ଉପରେ, ଶବ୍ଦ ନାମକ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉପରେ। ଏହି ଉପରେ, ମଧ୍ୟ ନାଡୀ ନାଥରୁ, ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ର ନାଥରୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିରୁ, ଶିବ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉପରେ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ ସ୍ୱୟଂ ଶିବ, ଯିଏ କାରଣହୀନ, ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳ, ଧ୍ୟାନୀମାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନର ଅବଧାନ, ଅବିନାଶୀ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଉପରେ, ସମସ୍ତ ଶାସନରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ। ଶାସନ, ମାୟା, ମଳ, ମାନବ ଓ ଅନ୍ୟ, ଉପର, ତଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତାର ପଥରୁ। ଏହି ଉପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅନ୍ମନା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସନ, ଅନ୍ମନାରୁ, ଆଦିହୀନ। ସୀମା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପର ନାହିଁ, ଅତିରିକ୍ତ ନାହିଁ, ଅଚଳ—ଏଠି ଦଶ ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଅଥର୍ବଣ ଘୋଷଣା। ଏହିଠାରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ମହାନ, ତେଣୁ ବିଶ୍ୱ ଅଥର୍ବଣ ବେଦରେ ବ୍ୟାପିତ; ଋକ୍ ବେଦ ପୁନି ଏହିକୁ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରେ, ଯାହା ମୁଁ କହିଛି। ଯେଉଁ ବେଳେ ମୁଁ ସତତଃ ଆତ୍ମାର ସାର ଉଦ୍ଘାଟନ କରେ—ଏହିପରି ଯଜୁର୍ ବେଦ ଘୋଷଣା କରେ; ସେଇପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ କହିଛି।