ଶତ୍ରୁମାନେ ଯଦିଉ ଜୀବନ୍ତ ଓ ତାଙ୍କର ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେମାନେ ମୃତ ଦେହର ପରି ହୋଇଯାନ୍ତି; ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କ୍ରିୟା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଯାନ୍ତି। ଏଠି, ସଦା ଅପାୟ ଦେଉଥିବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଉପଯୋଗ କଲେ ପୋଷକ ହୋଇଯାଏ; ଏବଂ ଯଦି ସେହି ଆନନ୍ଦ ସଦା ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ, ତଥାପି ସେ ନିତନୂତନ ଲାଗେ। ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଏକ ହାତରେ ଫଳ ଦେଖିବା ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏଠି ଅଣିମା ଦିବ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ସଂଯୋଗ ଭାବେ ମିଳିଯାଏ। ଏହାଠାରେ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନୁହେଁ; ଏହି କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିତ ହୋଇଯାଏ, କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଉଲ୍ଲୋକିକ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ବଖାନା କରିବି; ଏହି କ୍ରିୟା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ଏକାନ୍ତ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ, ଏହି କ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଓ ବିଶେଷ ଭାବେ ରୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ନଉ ଗ୍ରହ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱତର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଦଧିଚି ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଶିବରେ ଭକ୍ତ, ଗଣପତିମାନେ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ମହାକାଳ, ଭୃଙ୍ଗି ଓ ଅନ୍ୟ ଗଣନାୟକମାନେ, ପାତାଳରେ ଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାନାଗମାନେ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ଭୂତ, ପିଶାଚ—ସମସ୍ତ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ପାଇଛନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତେ ଏହି କ୍ରିୟା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ପଦ୍ଧତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ ଦେବତ୍ୱ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ, ବିଷ୍ଣୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ, ରୁଦ୍ର ରୁଦ୍ର ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ସ୍ଥିତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଦ୍ଧତି ଦ୍ୱାରା ଗଣେଶ ଭାବରେ ସ୍ଥିତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି—ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ଶୀତଳ ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ, ଧଳା ଫୁଲିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା, ଏବଂ ନମସ୍କାର କରି। ଏଠି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମାସନ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଜାଯିବା ଉଚିତ, ସମ୍ଭବ ହେଲେ ସୁନା କିମ୍ବା ମଣିମାଣିରେ, କିମ୍ବା ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ। ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅଙ୍ଗୁଠି ଆକାରର ଲିଙ୍ଗ, ଶୁଭ ଓ ମନୋହର, ସମସ୍ତ ଖୁସି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ତିଆରି, ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଦକ୍ଷିଣରେ ଏହାକୁ ବିଳ୍ବ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଦକ୍ଷିଣପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଗୁରୁ ଦେବା, ପଶ୍ଚିମରେ ରାସ ଦେବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତରରେ ଚନ୍ଦନ ଦେବା, ପୂର୍ବରେ ହଳଦି ଦେବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଖୁସି ଓ ମନୋହର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତେ ତରଫରେ କଳା ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଓ ଗୁଗ୍ଗୁଳ ଦେବା ଉଚିତ; ଅତି ଉତ୍ତମ ଓ ଚମକଦାର ପୋଶାକ ଦେବା ଉଚିତ। ଖିର ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ମିଶାଇ ଓ ଘିଅ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେଇ, ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବଦେବ ଶିବକୁ ଭକ୍ତି ସହ କୁଣ୍ଡଳି ଦେଇ, ଷ୍ଟୁତି କରି, ଶେଷରେ କ୍ଷମା ଚାହିଁ, ଲିଙ୍ଗକୁ ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଦେଇ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦକ୍ଷିଣ ରୂପ ଶିବ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଏହିପରି ଖୁସି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ତିଆରି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପ୍ରତି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଗୁପ୍ତ ବ୍ରତ, ଶିବଲିଙ୍ଗର ମହାବ୍ରତ, ଭକ୍ତକୁ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି; ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଶିବଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ମାତ୍ର, ଯେପରି ଶିବ ପୁରାତନ କାଳରେ କହିଥିଲେ। ଦୈନିକ, ନିମିତ୍ତିକ ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରି କ୍ରିୟାର ସଫଳତା ଏଠାରେ ଘୋଷିତ; ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ତୁରନ୍ତ ମିଳିଯାଏ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ; ସମସ୍ତ କିଛି ଲିଙ୍ଗରେ ସ୍ଥିତ। ଏହିପରି, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ହେଉ, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥିତି କରନ୍ତି। ଏଠି ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନୁହେଁ; କାରଣ ଲିଙ୍ଗ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ଶିବ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ, ଶ୍ରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଏହା ଶୁଭ ପାଇଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ କ'ଣ? କିପରି ମହାପ୍ରଭୁ ଲିଙ୍ଗଧାରୀ? କିପରି ସେ ଲିଙ୍ଗ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ କିପାଇଁ ଶିବକୁ ଏହି ରୂପରେ ପୂଜା କରାଯାଏ? ଲିଙ୍ଗ ଅପରିଚିତ ଭାବରେ ଜନ୍ମିଥାଏ, ତିନି ଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନାଦି ଏବଂ ଅନନ୍ତ, ଏହା ବିଶ୍ୱର ମୂଳ କାରଣ। ଏହିଠି ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ମାୟା, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଆକାଶ; ଏହାରୁ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶୁଦ୍ଧ-ଅଶୁଦ୍ଧ ତିନିପ୍ରକାର; ଏଠାରୁ ଶିବ, ମହେଶ, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ। ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ବିଳୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏହିଠି ଶିବ ଲିଙ୍ଗ, କାରଣ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ବିନା କିଛି କ୍ରିୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ, ଏବଂ ଜଗତର ବିଳୟ ଏଠି ଘଟେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କର ସ୍ଥିତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିଙ୍କର ଶରୀର, କାରଣ ଦୁଇଜଣେ ଏହାକୁ ଅଧିଷ୍ଠିତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏଠି ଶିବ ଓ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛି ବେଦୀ, ମହାଦେବୀ, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ନିଜେ ମହାପ୍ରଭୁ। ଦୁଇଜଣେ ପୂଜିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ପୂଜିତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ପ୍ରକୃତରେ ଲିଙ୍ଗର କୌଣସି ଶରୀର ରୂପ ନାହିଁ। ଦୁଇଜଣେ ଶୁଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଶରୀର କେବଳ ଉପମା; ଏହି ଏକ ଶିବଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା। ଶକ୍ତି ଆଜ୍ଞା ପାଇଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାଏ; ଏହାଙ୍କର ମହିମା ଶତ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ବିବରଣ କରିହେବ ନାହିଁ। ପ୍ରାରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତିନି ଲୋକର ବିଳୟ ଆସିଥିଲା।