ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନର କଥା ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ସାଧନା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ହୋମ କ୍ରିୟା ମଧୁ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ। ଶାନ୍ତି ବା ପୋଷଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସପ୍ତ ପ୍ରକାର ଦରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଦାନ ହୋମରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ଉପଦାନଗୁଡିକ ଅଭିମନ୍ତ୍ରଣ, ଆକର୍ଷଣ ଓ ବିଜୟ ଲାଗି ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ବିଲ୍ବ ପତ୍ରର ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ଭାବରେ ଆକର୍ଷଣ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଓ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ଲଭିବାଯାଏ। ଶାନ୍ତି କ୍ରିୟା ପାଇଁ ପଳାଶ, ଖଦିର ଓ ଏହାର ସମାନ ଦରୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉଲେଣ୍ଡର, ଅର୍କ ଓ କାଣ୍ଟା ଦରୁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଏକ ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶାନ୍ତି ଓ ପୋଷଣ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ଦୟା ନାହିଁ ଓ ରୋଷ ରହିଛି, ସେ କ୍ରୂର କ୍ରିୟା କରିଥାଏ। ଯଦି ଅତି ଭୟଙ୍କର ପରିସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି କ୍ରୂର କ୍ରିୟା ଆକ୍ରମଣକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ କରାଯାଏ। ଏହି କ୍ରୂର କ୍ରିୟା କେବେ ନିଜ ଦେଶର ଶାସକ, ନୀତିଶୀଳ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ବା ମାନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି କ୍ରିୟା ଶିବ ଭକ୍ତ ଉପରେ ବି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯଦି ସେ ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ବା କଥାରେ ଶିବ ଉପରେ ନିବେଦିତ। ଏହି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି ନିଜ ଦେଶର ଶାସକ ଅଥବା ଶିବ ଭକ୍ତ ଉପରେ କ୍ରୂର କ୍ରିୟା କଲେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ତୁରନ୍ତ ଅଧୋପତିତ ହେବେ। ଏହିପରି ଅନ୍ୟାୟ କ୍ରିୟା କଲେ ନିଜ ସୁଖ ଚାହୁଁଥିଲେ ଦେଶର ଶାସକ ଓ ଶିବ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କ୍ରୂର ଉପାୟରେ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ହତ୍ୟା ଓ ଏହାସମାନ କ୍ରିୟା କରେ, ସେ ଅନୁତାପରେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପ୍ଥର ଲିଙ୍ଗ, ଦରିଦ୍ର ବା ଧନୀ ଲିଙ୍ଗ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗ, ଋଷି ସ୍ଥାପିତ ଲିଙ୍ଗ, କିମ୍ବା ବେଦୀୟ ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ କରାଯାଏ। ଯଦି ସୋନା ବା ମଣି ମାନିକ୍ୟ ମିଳୁନାହିଁ, ତେବେ ମନୋଭାବରେ କିମ୍ବା ବଦଳି ଉପଦାନ ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। କିଏ କ୍ରିୟାର କିଛି ଅଂଶ କରିପାରିଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଫଳ ମିଳିଯିବ। ଯଦି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ ଫଳ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ଦୁଇ ବା ତିନିଥର ପୁନଃ କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଖାଯାଏ ଫଳ ଆସିବ। ପୂଜାରେ ବ୍ୟବହୃତ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦାନ, ସୋନା ଓ ମଣି ମାନିକ୍ୟ ଦେବା ଶିକ୍ଷକକୁ ଦେଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏକ ଅଲଗା ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶିକ୍ଷକ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଉପଦାନ ଶିବକୁ ଦେଇବା କିମ୍ବା ଶିବ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ଶିକ୍ଷକ ବା ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ, ଓ ପୂଜାର ଉପଦାନ ପୁନଃ ନିଜେ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଲୋଭରେ ପୂଜାର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦାନ ନିଜେ ନେଇଥାଏ, ସେ ମୂଢ଼ ଲୋକ ଚାହିଥିବା ଫଳ ପାଇବେନାହିଁ—ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ନୂତନ ବା ପୂର୍ବରୁ ପୂଜିତ ଲିଙ୍ଗ ନେଇ ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟେ କ୍ରିୟା କରିପାରେ। ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିବା ଭଳି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ରମ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଫଳ ଅବିଚଳିତ ରହିଛି, ତେବେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହ ଦେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ତଥାପି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାଧନା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି—ଯଦି ବିପକ୍ଷୀ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ବା ଅନେକ ରୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ଦ୍ୱାର ରେ ମୃତ୍ୟୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୁକ୍ତ ହେଇଯାଏ, ଦରିଦ୍ର ପୂଜିତ ହୁଏ, ଶୂନ୍ୟ ହାତ କୁବେର ସମାନ ଧନୀ ହୁଏ। ଅପଙ୍ଗ ଲୋକ ଚାହିତା ହୁଏ, ବୃଦ୍ଧ ଯୁବକ ହୁଏ; ଶତ୍ରୁ ମିତ୍ର ହୁଏ, ବିପକ୍ଷୀ ଦାସ ହୁଏ। ମରଣୀୟ ଅମର ହୁଏ, ବିଷ ଅମୃତ ହୁଏ; ସାଗର ଭୂମି ହୁଏ, ଭୂମି ସାଗର ହୁଏ। ଖାଦ ଗିରି ହୁଏ, ଗିରି ଖାଦ ହୁଏ; ପଦ୍ମପୁକୁର ଅଗ୍ନି ହୁଏ, ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନର ହ୍ରଦ ହୁଏ। ଜଙ୍ଗଲ ଉଦ୍ୟାନ ହୁଏ, ଉଦ୍ୟାନ ଜଙ୍ଗଲ ହୁଏ; ଦୁର୍ବଳ ହରିଣ ସିଂହ ହୁଏ, ସିଂହ ହରିଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖେଳନା ହୁଏ। ନାରୀ ଆଶୁ ଚେତନା ହୁଏ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଧର୍ମ ହୁଏ, ଭାଷା ଦାସୀ ହୁଏ, କୀର୍ତି ଗଣିକା ହୁଏ। ବୁଦ୍ଧି ନିଜେ ଚାହିଲା ପରି ହୁଏ, ମନ ଅଟୁଟ ହୁଏ, ଶକ୍ତି ବଡ଼ ପବନ ହୁଏ, ଶକ୍ତି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଭଳି ହୁଏ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନର ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସରେ ଶତ୍ରୁ ଦଳର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପାରିଜ୍ୟ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷୀ ମିତ୍ର ହୁଏ। ଶତ୍ରୁ ଜୀବନ୍ତ ଓ ପରିଜନ ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶବ ଭଳି ହୁଏ; ଯେତେ ଦୁଃଖ ଦିଏ, ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ଅମର ହୁଏ। ନିତ୍ୟ ଅପାୟ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ହୁଏ; ନିତ୍ୟ ଭୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଅନୁଭୂତି ଦେଉଛି। ତ୍ରିକାଳର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଫଳ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅଣିମା ଦିବ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ସଂଯୋଗରେ ଆସେ। ଆଉ କଣ କୁହିବି? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଛା ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, କୌଣସି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ପରଲୋକୀୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ବିଷୟରେ କହିବି; ତିନି ଲୋକରେ ଏହା ସମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି କ୍ରିୟା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁଣ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦିଗ୍ପାଳ, ସୂର୍ୟ ଆଦି ନବଗ୍ରହ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷି, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱତର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଦଧିଚି ଓ ଅନ୍ୟ, ଶିବ ଭକ୍ତ ଓ ଗଣପତି ମହାକାଳ, ଭୃଙ୍ଗି ଆଦି ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି। ଉପପାତାଳର ଦୈତ୍ୟ, ନାଗ ଶେଷ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ଭୂତ, ପିଶାଚ—ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଲଭିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେବତ୍ୱ ଲଭିଥିଲେ।