ଏହିପରି ନିୟମାନୁସାରେ ଚତୁର୍ଥ ବାହ୍ୟ ବୃତ୍ତକୁ ପୂଜା କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲାପରେ, ମହେଶଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବାହାରେ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିବା କଥା କହାଯାଇଛି। ଏଠିରେ, ଇଶାନଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିଗରେ ବଜ୍ରକୁ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦିଗରେ ପରଶୁକୁ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବାଣକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତଦୁପରି, ନୃତ୍ୟ ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଖଡ଼ଗକୁ, ବରୁଣଙ୍କ ଦିଗରେ ପାଶକୁ, ବାୟୁଙ୍କ ଦିଗରେ ଅଙ୍କୁଶକୁ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପିଣାକଧନୁକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗ ଦେଖି କ୍ଷେତ୍ରପାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପଞ୍ଚମ ବୃତ୍ତର ପୂଜା ସମାପ୍ତ କଲାପରେ ବାହାରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତଦେବତାଙ୍କ ବାହାରେ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚମ ବୃତ୍ତରେ, ମାତୃଗଣ ସହିତ ମହାଉକ୍ଷକୁ ସାମ୍ନାରେ ପୂଜା କରିବା ଦିଆଯାଇଛି। ଏହାପରେ, ଦେବ, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଆକାଶବାସୀ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅନନ୍ତ ଆଦି ସର୍ପରାଜାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ସର୍ପମାନେ, ଡାକିନୀ, ଭୂତ, ବେତାଳ, ପ୍ରେତ, ଭୈରବମୁଖ୍ୟ ନାୟକମାନେ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେବେ। ପାତାଳବାସୀ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ମଜାତ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ସାଗରମାନେ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, କୀଟପତଙ୍ଗ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀ, ନାନା ପ୍ରକାର ମାନବ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଛୋଟ ଜନ୍ମବଂଶୀ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେବେ। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଭିତରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ବାହାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଶାସକମାନେ ସମେତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦଶ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଗୌଡ, ମୈମେୟ, ଶାକ୍ତ ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବକୁ ଏଠି ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଯାହା କି ବାଣୀର ଅର୍ଥ ଭାବେ ଅବିଧାନ କିମ୍ବା ସଚେତନ, ସବୁ ଶିବଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ବୁଝି ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହାତ ଜୋଡି ଭଗବାନ ଶିବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ରହନ୍ତି। ଏଭଳି ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ବୃତ୍ତମାଳାର ପୂଜା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ପୁନି ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଅକ୍ଷୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀଙ୍କୁ ଅମୃତ ସମାନ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ମହାନ ବଳି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ମୁଖ୍ୟ ବଳି ବତ୍ତିଶ ପ୍ରମାଣରେ, ଅନ୍ୟ ଅଳ୍ପ ପ୍ରମାଣରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଏହି ବଳି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ, ପାନସର୍ବତ, ଦୀପାରାଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶେଷ କ୍ରମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଉପଚାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯେଉଁଭଳି ଭକ୍ତ ସାମର୍ଥ୍ୟବାନ୍, ସେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା କିମ୍ବା କପଟତା ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କାରଣ, କପଟୀ, ଅଲସ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଚିତ୍ତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ଦିଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଅଲସତା ଛାଡ଼ି, ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଇଚ୍ଛିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ। ଏପରି, ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ତାହାପରେ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ତେ, ସ୍ତୋତ୍ରାନ୍ତେ, ପାଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକହଜାର ଏବଂ ଆଠଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅନୁସାରେ ସଭ୍ୟମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜିତ ହେବେ। ତାପରେ ଦେବଦେବ ଓ ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତଦେବତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ମଣ୍ଡଳ ଓ ଉପକରଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା, ଏହି ସମସ୍ତକୁ ଶିବଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବାକୁ, ନାହିଁଲେ ଶିବସ୍ଥଳରେ ଶିବଙ୍କୁ ନିବେଦିତ କରିବା ଉଚିତ। ଅଥବା, ଶିବାଗ୍ନିରେ ସପ୍ତବଳି ଦେଇ, ବୃତ୍ତଦେବତାମାନେ ଯଥାବିଧି ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ଏହି ଉପାସନାକୁ 'ଯୋଗେଶ୍ୱର' ବୋଲି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଭୂମିରେ ନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସାଧ୍ୟ, ସାଉଳିକ କିମ୍ବା ପାରଲୌକିକ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହାର ଫଳ ସୀମିତ କରି କିଛି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ; ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳକାମନା ପାଇଁ ଏହିଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ନାହିଁ। ଏଠିରେ କି ପୂଜା ହେଉଛି ତାହା କେହି ଏଠିକି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହା ଚିନ୍ତାମଣି ମଣି ପରି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଫଳ ଦିଏ। ତଥାପି, ଏହି ଉପାସନାକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କାମନା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନେଲେ, ମହତ୍ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରୁ ଅପମାନ ହୁଏ। ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଫଳ ଯେଉଁଠି ନିଷ୍ପାଦିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ସାଧ୍ୟ ନୁହଁ—ଶତ୍ରୁବିଜୟ, ମୃତ୍ୟୁଜୟ, ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ କିଛି ଅଟଳ କାମନା—ସେଠି ଏହି ଉପାସନା କରିବାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ କହିଛନ୍ତି। ବଡ଼ ବିପଦ—ତୀବ୍ର କାମ, ଭୟ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପଦରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ବେଶୀ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏହି ଉପାସନା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୈବମାନେ ପାଇଁ ଶିଖାଯାଇଛି, ବଡ଼ ବିପଦ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନାହିଁ; ଏପରି ଭାବି, ଯିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ କେବଳ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ, ସେ ଅପେକ୍ଷିତ ଫଳର ଏକ-ଅଠମାଂଶ ଲାଭ କରେ। ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାମନା ପାଇଁ ଉପବାସ ରହି, ପର୍ବଦିନ, ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ପାଠ କଲେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଫଳ ମିଳେ। ଯିଏ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାମନା ପାଇଁ ବ୍ରତ ରହି, ପର୍ବଦିନ ଏକମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏବେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଞ୍ଚବୃତ୍ତ ମାର୍ଗାନୁସାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ ସାଧିତ ହୁଏ।