ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି—ଯେତେବେଳେ ଶିବଭକ୍ତ ଜଣେ ନିଜ ଗୃହେ ଉଚିତ୍ ରୀତିରେ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ମନ୍ତ୍ର ମଣ୍ଡଳର ପୂର୍ବରୁ ଗୁରୁଙ୍କର ଚିତ୍ରକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ଏକ ଉତ୍ତମ ଆସନ ତିଆରି କରି, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇବା ଓ ଭୁକ୍କା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଉପରାନ୍ତ, ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ଭୋଜନ ଇଚ୍ଛାମତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯାହା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ହୋଇଛି, ଓ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ତାହାକୁ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଲୋଭରେ ନୁହେଁ, ଅପାତ୍ରଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ନିୟମ ଚନ୍ଦନ, ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ବେଳେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ‘ମୁଁ ଶିବ’ ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଭୋଜନ କରି, ମୁଁହ ଧୋଇ, ହୃଦୟରେ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ଶିବଶାସ୍ତ୍ର କଥା ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟତୀତ କରିବା ଉଚିତ୍। ରାତିର ପ୍ରଥମ ଭାଗ ଯିବା ପରେ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପୂଜା କରି, ଶିବ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଶୟନାସନ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ମନ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ, ମାଳା ଇତ୍ୟାଦି ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ, ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଜନନୀ ସହ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ୍; ଅନ୍ୟମାନେ ଏକାକି ଶୁଅନ୍ତୁ। ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ସଚେତନ ହୋଇ, ଦିନର ପ୍ରଥମ ମାପ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ, ଉମା ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କୁ ମନରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନୁକୂଳ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ନିଜ ସମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଶୌଚାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଦିବ୍ୟ ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣର ଧ୍ୱନିରେ ଦେବୀ-ଦେବତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ଉଚିତ୍। ପରେ, ଯଥାଯଥିତ ସମୟରେ ତୁଳସୀ ଓ ଅତି ସୁସ୍ବାଦୁ ଫୁଲରେ ଶିବ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପୂର୍ବବର୍ଣ୍ଣିତ ରୀତିରେ ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବେ ମୁଁ ଶିବ ଆଶ୍ରମର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଶିବଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ କ୍ରିୟା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାସରେ, ଦୁଇଁପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଏବଂ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଉତ୍ସବ ଦିନଗୁଡିକରେ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ବିଷୁବ ଓ ବିଶେଷ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ନିଜ ସମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ମହାପୂଜା କିମ୍ବା ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତିମାସରେ ଉଚିତ୍ ରୀତିରେ ବ୍ରହ୍ମକୁର୍ଚ୍ଚ ତିଆରି କରି ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବା ଓ ଉପବାସ ରହି ଅବଶିଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମକୁର୍ଚ୍ଚ ପାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମହାପାପ ମଧ୍ୟ ଦୂରୀଭୂତ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାପାପ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ପୌଷ ମାସରେ ପୁଷ୍ୟା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦୀପାର୍ଚ୍ଚନ କରିବା ଉଚିତ୍; ମାଘରେ ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଘୃତସିକ୍ତ କମ୍ବଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଫାଲ୍ଗୁନର ଉତ୍ତରା ଶେଷରେ ମହାଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଓ ଚୈତ୍ରରେ ଚିତ୍ରା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଝୁଲାଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ୍। ବୈଶାଖରେ ବିଶାଖା ଦିନରେ ଫୁଲମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ କରିବା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠରେ ମୂଳା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଶୀତଳ ଜଳଘଟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଆଷାଢ଼ରେ ଉତ୍ତରାଷାଢ଼ା ଦିନରେ ଉପବୀତ ଧାରଣ କରିବା, ଶ୍ରାବଣରେ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ମଣ୍ଡଳ ବିଧାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ଦିନରେ ଓ ଭାଦ୍ରପଦ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ପୂର୍ବାଷାଢ଼ା ଦିନରେ ଅଭିଷେକ ଓ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିବା ଉଚିତ୍। ଆଶ୍ୱୟୁଜରେ ଦୁଧପଖାଳ ଓ ନୂଆ ଧାନ ଦେବା, ଶତଭିଷା ଦିନରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। କାର୍ତ୍ତିକରେ କୃତ୍ତିକା ଦିନରେ ହଜାର ଦୀପ ଜଳାଇବା, ମାର୍ଗଶିରେ ଆର୍ଦ୍ରା ଦିନରେ ଘୃତାଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଏହି ସମୟରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଉତ୍ସବ କିମ୍ବା ଆସନ ସ୍ଥାପନ କିମ୍ବା ବିଶେଷ ପୂଜା କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରସ୍ତାବିତ ଉପାସନା କରିପାରିବେ। ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ବା ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ, ଅଚରଣ, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ବା ଅଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଲେ, ବା ଦୁର୍ଗତି, ଅପମୃତ୍ୟୁ, ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଆସିଲେ, ତେବେ ସ୍ନାନ, ପୂଜା, ଜପ, ଧ୍ୟାନ, ହୋମ ଓ ଦାନ ଇତ୍ୟାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡିକୁ ନିୟମାନୁସାରେ, ପୂର୍ବପ୍ରସ୍ଥାପନ ସହିତ କରିବା ଦରକାର; ଯଦି ଶିବହୋମ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉଛି, ତେବେ ଏହାକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଏଭଳି ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶର୍ବଙ୍କ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାସହିତ ବ୍ୟସ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମହାପ୍ରଭୁ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ନିୟମିତ ଓ ବିଶେଷ ଦିନରେ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପରମଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠି ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସମୟ ଆସିଲେ ଉମା ବା କୌମାର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମ, ବିଶେଷକରି ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାହାଠାରେ ରହି, ବର୍ଣ୍ଣିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁନଃ ସେଠାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପଞ୍ଚ ଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ଶିବପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ଧ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇଥର କରି ପରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି ଶିବସାୟୁଜ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ଥାଂଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶରୀର ପରିତ୍ୟାଗ ପରେ ଅଣ୍ଡ ଓ ଦୁଇ ଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉପରେ ଅବ୍ୟକ୍ତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠି ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପୌରୁଷ ଓ ରୌଦ୍ର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ହେଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ମହାନ୍ତ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୂର୍ବସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି। ବନ୍ଧନର ପଥ ଛାଡ଼ି, ଶିବଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶିବପୁରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍।