ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବିବେଚନା ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟର ବିନାଶ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟର ଦୈନନ୍ଦିନ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଅତି ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ କୁହାଯାଇଛି, ପାପ କେବଳ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହୁଏ; ଅନ୍ୟଥା ଏହାର ନାଶ ହୁଏନି। ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ ଜପ କରି ଦୂର କରାଯାଏ, ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ ତପସ୍ୟା କରି ଦୂର କରାଯାଏ। ଧନ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ ଦାନ କରି ନଶ୍ଟ କରାଯାଏ; ଯଦି ଦାନ ନ ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ପାପ ଅନେକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବଶ୍ୟ ରହିଯାଏ। କେବେ କେବେ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିବା ପାପ ମନୁଷ୍ୟର ପୁଣ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇପାରେ। ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟର ମୁଳ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ଭୋଗ ଭାଗ ଥାଏ; ଏହାର ମୁଳ ଅଂଶ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ବୃଦ୍ଧି ଅଂଶ ପୂର୍ବରୁ ବିବେଚିତ ଭାବରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଭୋଗ ଅଂଶ କେବଳ ଭୋଗ କରି ବିନାଶ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ମୁଳ ଅଂଶ ନଶ୍ଟ ହେଲା ପରେ, ଶେଷ ଅଂଶ ଭୋଗ ପାଇଁ ରହିଯାଏ। ଦେବତା ପୂଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ଦୀର୍ଘ କାଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଭୋଗ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି। ତେଣୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୁଭ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରାଧ କରିବାରୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଶିଘ୍ର ଭଲ ଆଚରଣ ସିଖାଇବାକୁ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଜଗତରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ସଂପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କୁହିବାକୁ, ଯାହା ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାଏ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ନରକ। ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଜ୍ଞାନ ଓ ଭଲ ଆଚରଣରେ ନିପୁଣ, ସେ 'ବ୍ରାହ୍ମଣ' ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ ଲୋକ 'ବିପ୍ର' ଓ ସେମାନେ 'ଦ୍ୱିଜ'। ଅଳ୍ପ ଆଚରଣ ଓ ଅଳ୍ପ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ 'କ୍ଷତ୍ରିୟ', ରାଜାଙ୍କ ଦାସ; କିଛି ଆଚରଣ ଥିଲେ 'ବୈଶ୍ୟ', ଚାଷ ଓ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲିପ୍ତ। ଯେଉଁ ଲୋକ 'ଶୂଦ୍ର' କିମ୍ବା 'ବ୍ରାହ୍ମଣ' ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ, ସେମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଚାଷୀ; ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା ଲୋକ 'ଚଣ୍ଡାଳ' କିମ୍ବା 'ଦ୍ୱିଜ' ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ। ଜମିକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ରାଜା 'କ୍ଷତ୍ରିୟ', ଧାନ ବିକ୍ରି କରୁଥିବା 'ବୈଶ୍ୟ', ଅନ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟୀ 'ବଣିକ'। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିବା 'ଶୂଦ୍ର', ଚାଷୀ 'ବୃଷଳ', ଅନ୍ୟମାନେ 'ଦାସ୍ୟୁ'। ପ୍ରଭାତରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦେବତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଜୀବିକା ଉପାୟ, କଷ୍ଟ ଓ ବ୍ୟୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଆୟୁ, ଶତ୍ରୁତ୍ୱ, ମୃତ୍ୟୁ, ପାପ, ଭାଗ୍ୟ, ରୋଗ, ଆହାର, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାତର ଫଳ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ରାତିର ଶେଷକୁ 'ପ୍ରଭାତ' କୁହାଯାଏ; ଅର୍ଧ ଯାମାକୁ 'ସନ୍ଧି' କୁହାଯାଏ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦ୍ୱିଜ ମନୁଷ୍ୟ ଉଠି ମୁତ୍ର ଓ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ଘରରୁ ଦୂର ଏକ ବାହ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଯିବା ଉଚିତ; ବାଧା ଥିଲେ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିପାରିବା। ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁହଁ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ବାମ ହାତରେ ଅଙ୍ଗକୁ ଢାକିବା ଓ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ମୁହଁ ଢାକିବା ଉଚିତ। ପ୍ରବେଶ କରି ଉଠିବା ପରେ, ଏହି ମଳକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପାଣି ନେଇ ଜଳ ବାହାରେ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ, ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷିଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ନଉଠି, ମୃତ୍ତିକା ଦ୍ୱାରା ଏକାଠି ସାତ, ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ତିନି ଥର ଅନୁସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅଙ୍ଗ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ମାପ 'କର୍କୋଟା' ପରି ହେବା ଉଚିତ; ମୂଦ୍ରା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଉଠି ହାତ ଧୋଇବା ଓ ମୁହଁ ଏଠାରେ ଏଟି ଥର ପରିସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। କୌଣସି ପାତ୍ର କିମ୍ବା କାଠ ଦ୍ୱାରା, ଜଳ ବାହାରେ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ତର୍ଜନୀ ଉପଯୋଗ କରିବା ଦିଅଯାଏନି; ଦନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ପାଣି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର କରି ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ଅସମ୍ଭବ ହେଲେ ଗଳା କିମ୍ବା କମର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ୍ୟାସ କରିପାରିବା। ଘୁଅଁ ଜଳରେ ଜଣ୍ଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡୁବି ମନ୍ତ୍ର-ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଦେଉଥିଲେ। ଧୋଇଥିବା ପୋଷାକ ନେଇ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ଚେନ୍ଦିବା ଉଚିତ; ଉପର ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ନଦୀ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଜଳରେ ନ୍ୟାସ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପୋଷାକ ଧୋଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଝିଲି, କୂଆ କିମ୍ବା ଘରେ ନ୍ୟାସ କରି ଶେଷରେ ପୋଷାକ ଧୋଇବା ଉଚିତ। ପଥର, ଘାସ, ଜଳ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ, ପୋଷାକ ଧୋଇ ଚିପିବା ଉଚିତ, ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ। ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜାବାଳ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ମୁହଁରେ ତିନି ରେଖା ଦେଇବା ଉଚିତ; ଜଳରେ କଲେ ଏହା ନରକ ଦେଇଥାଏ। 'ଆପୋହିଷ୍ଠ' ମନ୍ତ୍ର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଶିଖା କରିବା ଉଚିତ; 'ଯସ୍ୟ' ମନ୍ତ୍ର ପାଦ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସଂଯୁକ୍ତ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ପାଦ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହୃଦୟ ଉପରେ, ମୁଣ୍ଡ, ହୃଦୟ ଓ ପାଦ ଉପରେ, ହୃଦୟ, ପାଦ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ର-ନ୍ୟାସ ଜାଣନ୍ତି। ଅଳ୍ପ ସଂସ୍ପର୍ଶ, ରୋଗ, ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟର ଭୟ, ଅତ୍ୟଧିକ ଅନୁପସ୍ଥିତି ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ର-ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନୁବାକ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅଗ୍ନି ଅନୁବାକ, ପାଣି ପିବିବା ପରେ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶେଷରେ ପାଣି ଉପରେ ଓ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଫେଙ୍ଗିବା ଉଚିତ; ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକ ଅର୍ଘ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପୃଥିବୀରେ ଉଠି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ପ୍ରଭାତ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଅଙ୍ଗୁଳିର ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ନିଜକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି ପିବିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସନ୍ଧ୍ୟା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପରେ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଫଳହୀନ ହୁଏ; ଅନ୍ୟ ସମୟରେ କଲେ ଦିନ ଶେଷ ପରେ 'ସମୟ' ହେବା କୁହାଯାଏ।