ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଚେଷ୍ଟା ସହିତ, ମନୁଷ୍ୟ ମାନେ ସଦା ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଫଳ ପାଉନାହାନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ କହିବି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଯାହା ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦବିଦ୍ ମନ୍ଦିରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି। ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ମଦ୍ୟପାନ କରିଥାଏ, ଚୋରି କରିଥାଏ, ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥାଏ, ମାତା ବା ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ବୀରପୁରୁଷଙ୍କୁ ମାରିଥାଏ କିମ୍ବା ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ନାଷ୍ଟ କରିଥାଏ— ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କେହି ଭକ୍ତି ଓ ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପରମ କାରଣ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତେବେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦେହରୁ ଏହି ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ପତିତ ହେଉଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଭକ୍ତ ପାଇଁ, ମଧୁକୁ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା, ଶିବ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଯଦି କେହି ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଜଳ, ବାୟୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କଠିନ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବାମାନେ କେବଳ ସେଇ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଶିବଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ଓ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବମନ୍ତ୍ରର ମହିମାରୁ ଶିବଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଧନ ଦାନ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିର ପୂଜାର ଏକ ଅଂଶ ସମାନ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ବନ୍ଧନରେ ହେଉ କି ମୁକ୍ତିରେ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜା କଲେ, ଭକ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କ୍ରୋଧୀ ହେଉ କି ଅକ୍ରୋଧୀ, ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକଥର ପତିତ ହେଲେ ବା ମୋହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ଅଥବା, ଯଦି କେହି ଦେବଙ୍କୁ ଷଡଅକ୍ଷରୀ କିମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ରମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଶିବଭକ୍ତ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ବା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ମନ୍ୟ ହେବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଶ ବା ହଂସ ସହିତ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ଏକଥର, ଦୁଇଥର, ତିନିଥର ବା ଯେତେବେଳେ ହେଉ, ସଦା ସ୍ତୋତ୍ରମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ନାୟକ ମନ୍ୟ ହେବେ; ଶିବଙ୍କୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଆତ୍ମା ସହିତ ମଧ୍ୟ, ପୂଜା କରିହେବେ ନାହିଁ। ଏମିତି ମନୁଷ୍ୟ, ଏହି ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବହୁଦିନ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ; ଦୁର୍ଲଭ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳିଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ମୋହିତ ମନେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେନି, ତେବେ ସେଇ ଜନ୍ମ ଅଫଳ ହୁଏ, କାରଣ ଏହା ମୁକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଏ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳିଲାପରେ ପିନାକଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜନ୍ମ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ସେମାନେ ଭବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ମନ ଭବଙ୍କୁ ନମାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆନନ୍ଦମୟ ଗୃହ, ରତିର ଭୂଷଣ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନ—ଏସବୁ ଶିବପୂଜାର ଫଳ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମଣ୍ଡଳରେ ବଡ଼ ଭୋଗ ଓ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ହରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଆଶା କରନ୍ତି; ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ, ଶୋଭା, ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ, ଚରିତ୍ର ଓ ବିରାଗୀ ମନ—ଏସବୁ ଶିବପୂଜାର ଫଳ। ସାହସ ଓ ଖ୍ୟାତି ମଧ୍ୟ ଶିବପୂଜକଙ୍କୁ ମିଳେ। ଏହିକାରଣରୁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ମନକୁ କେବଳ ଶିବରେ ଲଗାଇ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଶିବପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଜୀବନ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଏ, ଯୌବନ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଏ, ରୋଗ ଶୀଘ୍ର ଆସେ; ଏହିକାରଣରୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଆସିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ହରାଇନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶଂକରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଶିବପୂଜା ସମାନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରପୂଜା, ପଟପୂଜା ଓ ପାର୍ଷ୍ୱଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସଦା ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ, ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଏ ତେବେ କ୍ଷମା ସମୟରେ ଅର୍ପଣ କରି, ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସେବକ ମାଧ୍ୟମରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦୟାଳୁ ପାର୍ଷ୍ୱଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅର୍ପଣ କରି, ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ନେଇ, ସେଇ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦଢ଼ିଅଛିବା ଉଚିତ। ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଭୋଗ ଓ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ବଡ଼ ବେଦୀ ଉପରେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ, ଯେଉଁ ଭୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି, ସେସବୁ ଅଂଶ ଅଥବା ଅଂଶ ବିନା ଚଣ୍ଡକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହୋମ କରି, ଶେଷ ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ନିୟମିତ ଭାବରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶିବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ, ବଡ଼ ଦୀପ୍ତିମାନ ପାତ୍ର ଓ ଲାଲ ଲୋଟସ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସଜାଇ। ସେଠାରେ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଶିବପାତ୍ରଟି ଏକ ସଜା ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଅସ୍ତ୍ରର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଚମକୁଥିବା ଦଣ୍ଡ ଧରି, ମନ୍ଦିର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିକରେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ସହିତ ବାହାରେ ରହିବା ଉଚିତ। ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ, ଦୀପ, ଧ୍ୱଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଦ୍ୱାରା, ତିନିଥର ବେଦୀକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ—ନ ଅତି ଦ୍ରୁତ, ନ ଅତି ଧୀରେ।