ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ଉପଦେଶକ ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଭାଗୀଶାଙ୍କର ସମସ୍ତତ୍ୱ ଉପରେ ଆକାଶ ଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନନ୍ୟତାର ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଉଚିତ୍। ପରେ, ଅବଶିଷ୍ଟ କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଅସୀମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏଠାରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ପୂଜା କରି, ଭାଗୀଶାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇବା ଦରକାର। ତାପରେ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୂର୍ବବତ୍ ଶିବ ଝଳକାଇ, ଶାନ୍ତିଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶକ୍ତିତତ୍ତ୍ୱରେ ଲୟ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଶିବ ଶକ୍ତିକୁ ସମସ୍ତ ଛଅ ମାର୍ଗରେ ବ୍ୟାପି, ସୂର୍ଯ୍ୟମାଳା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ପ୍ରଭା ରୂପେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ଏପରେ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ଆଗକୁ ଆଣି, ଶିବଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କେଶକଞ୍ଚିକୁ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଦରକାର। ଗୁରୁ ଏବେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଚୂଡ଼ା ଓ ଜନ୍ୟୁକୁ କାଉଛିରେ କାଟି, ଗୋମୟ ଉପରେ ରଖି, ଶିବାଗ୍ନିରେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପୁନଃ କେଶକଞ୍ଚି ପରିଷ୍କାର କରି, ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଚେତନାକୁ ଦେହରେ ଫେରାଇବା ଦରକାର। ଏଠାରେ, ଶିଷ୍ୟ ସ୍ନାନ, ଶୁଭ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, କ୍ରିୟା ଦୋଷ ଶୁଧି ପାଇଁ ଅଫର କରି, ଅଧ୍ଵର୍ଯୁ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ତିନି ହୋମ କରିବା ଦରକାର। ମନ୍ତ୍ର ଦୋଷ ଶୁଧି ପାଇଁ ମନସିକ ଜପ ଓ ଅଫର ଦେଇ, ମଣ୍ଡଳରେ ଅମ୍ବା ସହିତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତିନି ହୋମ ପରେ ଗୁରୁ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଛଅ ମାର୍ଗ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ଏହିଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ଅପରିମିତ ଶିବଧାମକୁ ନେଇଯିଅନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ପୂର୍ବବତ୍ ନାଡୀମୁଦ୍ରା କରି, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱକୁ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଚଳ-ଅଚଳ, ଶୀତ-ଉଷ୍ଣତା ଏମାନଙ୍କ ସଂଯୋଗ ଓ ବ୍ୟାପ୍ତି ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱଶୁଦ୍ଧି କରିବା ଦରକାର। ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଗଠିକୁ କାଟି, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶିବ ସାମ୍ୟରେ ଜପ କଲେ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଦେହକୁ ପରିଷ୍କାର, ଦାହ କରି, ଅମୃତବିନ୍ଦୁ ଝରାଇ, ପବିତ୍ର ମାର୍ଗର ଦେହ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଠି, ଆରମ୍ଭରେ ନିଜ ମାର୍ଗର ଶାନ୍ତ୍ୟତୀତ ଶକ୍ତିକୁ ଶିଶୁର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶାନ୍ତିବିନ୍ଦୁରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନକୁ କଣ୍ଠରୁ ତଳକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ରଖି, ଗୁଡ଼ିକୁ ତଳତଳେ ସ୍ଥାପନ କରି, ନିକାସ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ନିଜ ବୀଜାକ୍ଷର ଓ ସୂତ୍ରମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଶିବତ୍ୱକୁ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର କମଳରେ ଅବସ୍ଥାପନ କରି, ଦେବତାକୁ ଆବାହନ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନିତ୍ୟ ଶିବସ୍ୱରୂପ ଆବାହନ କରି, ଏହି ଶିବପ୍ରଭାଶାଳୀ ଶିଶୁକୁ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଦିଅନ୍ତି। ତିନି ହୋମ କରି, “ଅଣିମା ଆଦି ସିଦ୍ଧିମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ” ବୋଲି ଅର୍ପଣ କରି, ପୁନଃ ଗୁଣ ଦିଅନ୍ତି। ଓମ୍ନିସିଏନ୍ସ, ତୃପ୍ତି, ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ ଜ୍ଞାନ, ଅବିଘ୍ନ ଶକ୍ତି, ସ୍ୱାଧୀନତା, ଅନନ୍ତତା ଓ ଶକ୍ତି ଦାନ କରନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ମୁଖ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରି, ହୃଦୟରେ ଦେବେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ପରେ, ଶିଷ୍ୟକୁ ବସାଇ, ପୂର୍ବବତ୍ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିବଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ଶୈବ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଓମ୍ ପୂର୍ବକ ମନ୍ତ୍ର, ନମଃ ଶେଷରେ, ଶିବ-ଶକ୍ତି ସଂଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଏହି ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିବିଦ୍ୟା ଦିଅନ୍ତି। ରଷି, ଛନ୍ଦ, ଦେବତା, ଶିବ-ଶକ୍ତି ଅବସ୍ଥା, ଅର୍ପଣ ପୂଜା, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆସନ ଦେଖାନ୍ତି। ପୁନଃ ଦେବେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, “ମୋର କୃତ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ” ବୋଲି ଶିବଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ମଣ୍ଡଳ ଓ ଅଗ୍ନିରୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦିଅନ୍ତି। ତାପରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସଭ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାକ୍ରମ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସଭ୍ୟ ଓ ରିତ୍ୱିଜ୍ମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ନିଜ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଧନରେ କଞ୍ଚସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏବେ ମୁଁ ସାଧକ ନାମକ ଏହି ବିଧି ବିଷୟରେ କହିବି; ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦୀକ୍ଷାର ମହିମା ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଛି। ପୂର୍ବବତ୍ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳରେ ପୂଜା କରି, ପାତ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ହୋମ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଉଘାଡ଼ି ଶିଷ୍ୟକୁ ଭୂମିର ମଣ୍ଡଳରେ ଆଣିବା ଦରକାର। ପୂର୍ବବତ୍ ପୂର୍ବଦିଗ ଅଂଶ କରି, ଶତ ହୋମ କରି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂର୍ବବତ୍ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳନ, ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ କ୍ରମ କରି, ଅଭିଷେକ ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦିଅନ୍ତି। ଏଠି, ଯଥାକ୍ରମ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ହାତରେ ଫୁଲ ଓ ପାଣି ଦିଆଯାଇ ଶୈବ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଫଳ ଓ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏଭଳି କହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିବଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶିବଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ନିୟମ ଶିଖାନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରସାଧକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଯାୟୀ ମନ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କରିବା ଦରକାର। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ପୂର୍ବକ୍ରିୟା, ସେହି ପୁରଶ୍ଚରଣ ନାମକ ବିନିଯୋଗ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଶିବଦୀକ୍ଷା ଓ ଶିବଯୋଗର ଶିକ୍ଷା ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରମ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଉପଦେଶ ଓ ପୂଜା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।