ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି—ଯେଉଁଜଣ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ 'ପଶୁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଚାଳନାରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ପଶୁ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏଠାରେ ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଛି, ସେଇ ମୁକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବା ଯୋଗ୍ୟ; ଏହା ସତ୍ୟ, ଯଦିଓ ସେ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଯଦିଓ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ବିଧି ଓ କ୍ରିୟା ଜାଣିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଫଳହୀନ; ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟରେ ବ୍ୟତିତ, ତାହାର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରୁ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏମିତି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଗୁରୁ ନମ୍ରତା ଓ ଆଚରଣରେ ଦକ୍ଷ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହେଉନାହିଁ, ମୁକ୍ତିକାମୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିବା ପରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଭକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ। କେବେ ବି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଏହାକୁ କୌଣସି ଭାବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଜାଗୃତି ନାହିଁ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯାଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନେଇଲେ, ପୂର୍ବ ଗୁରୁ, ତାଙ୍କର ଭାଇ, ପୁଅ, ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ନେତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନି, ଜ୍ଞାନୀ, ଶୁଭ, ଓ ମଧୁର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାବରେ, ଯିଏ ଦୟାଶୀଳ ଓ ଭୟହୀନତା ଦେଇପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଶିଷ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଧନ, ମଣି, ଜମି, ଘର, ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର, ଯାନ, ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ। ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାର୍ଗ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଧନ ନେଇ କପଟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁ ଏକମାତ୍ର ପିତା, ମାତା, ପତି, ନାତ, ଧନ, ସୁଖ, ବନ୍ଧୁ, ସଙ୍ଗୀ; ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦାନ ପରେ, ନିଜ, ପରିବାର, ଧନ ଓ ପାନୀୟ ଜଳ ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ସଦା ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନିଜକୁ ଶିବଙ୍କୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଗୁରୁଙ୍କର ଆତ୍ମାକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଶୈବ ହୁଏ; ଏହା ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଗୁରୁ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଶରଣାଗତ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ, ତେବେ ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଜୀବନ, ଧନ ଦାନ ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଆଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ନିମ୍ନ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅପମାନ କିମ୍ବା ଆଘାତ ପାଇଲେ ମନମରା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶିବର କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସଂୟମୀ ଓ ପବିତ୍ର। ଅହିଂସକ, ଦୟାଶୀଳ, ସଦା ଚେତନ, ନମ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ ଓ ମୃଦୁ ଭାଷୀ ହେବା ଉଚିତ। ସରଳ, ସ୍ନିଗ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ, ନିୟମିତ, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ, ଶିବଭକ୍ତ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମର ହେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଆଚରଣରେ ଯୁକ୍ତ, ବାଣୀ, ମନ ଓ ଶରୀରରେ ପବିତ୍ର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା ଓ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ—ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଥିବା। ଏଠାରେ ଜଣେ ନାରୀ ନିଜେ ଶିବ କ୍ରିୟାରେ ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ; ସେ ମାତ୍ର ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଯଦି ସେ ପ୍ରଭୁରେ ଭକ୍ତ। ପତି ନଥିଲେ, ପୁଅ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତିରେ; କୁମାରୀ ପାଇଁ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ; ଶୂଦ୍ର, ମର୍ତ୍ୟ ଓ ବିଶେଷକରି ପତିତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିପରି ନିୟମ। ମିଶ୍ର ଜନ୍ମର ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧି ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ନକଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ତେବେ ଶିବରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣରେ, ପାପ ନିବାରଣ ପାଇଁ ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମର, ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ମାତୃକୁଳ ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ କୁମାରୀକୁ ଶିବଧର୍ମ ପାଇଁ ପିତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, ସେ ଏକ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କିମ୍ବା ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ଯଦି ଭୁଲରେ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହି କାମ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ମନରେ ଧର୍ମାଚରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଏକ ମହାଋଷିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ମଧ୍ୟ ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ। ସେ ପୂର୍ବେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ନିଜ କାମ ପୂରଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପତିଗଣ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ବଡ଼ମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରି ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ସ୍୵ାଧୀନତା ନ ଥିବା ଦୋଷ ନାହିଁ। ଶିବଧର୍ମରେ ନିଯୁକ୍ତ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆଦରରେ, ଏଠାରେ ଅଧିକ କିଛି କୁହିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧିକାର ମିଳେ। ଯଦି ଜଣେ ଦୀକ୍ଷିତ ଓ ଗୁରୁଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ତେବେ ଦୀକ୍ଷା ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ନାହିଁ; କେବଳ ଗୁରୁଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେଠି ପରାଜୟ ନାହିଁ; ମନସିକ ଦୀକ୍ଷା ଯୋଗମାର୍ଗେ କରାଯାଏ। ଏହି ମନସ୍କା ଦୀକ୍ଷା ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଓ କେବଳ ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଅଲଭ୍ୟ; କ୍ରିୟାସମ୍ପନ୍ନ ଦୀକ୍ଷା, ମଣ୍ଡପ ଓ ବେଦୀ ପୂର୍ବକ, ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେବ; ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।