ମହାଦେବ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟେ, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସାଧନା ପାଇଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର, ଦିନ ବା ଯୋଗ ଦେଖିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ଏହା କୌଣସି ସାପ୍ତ ନିୟମରେ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କେବେ କାହା ପାଇଁ, କୌଣସି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁ ହୁଏ ନାହିଁ; ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧ, ଅର୍ଦ୍ଧସିଦ୍ଧ ବା ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରୟାସରତ ଯେପରି ହେଉନାହିଁ, ସବୁବେଳେ ଏହି ଭାବରେ ରହେ। ଜେତେବେଳେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳେ, ତେବେ ଏହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର କୁହାଯାଏ; ଯଦି ଅସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବଳ ସିଦ୍ଧ ଓ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷାଶୀଳ ହୁଏ। ଯିଏ ମୋତେ, ମନ୍ତ୍ରକୁ ଓ ଗୁରୁକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭଜେ, ସେ ସଂଦେହ ଛାଡି ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଯେପରି ହେଉନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ ଆଶ୍ରମରେ ନିଜେ ଶିଖିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଯଦିଓ ସିଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଉନି; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ମହାଦେବୀ, ଯେପରି ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଦା ନ ପାଯାଏ, ମୋତେ ପାଇଲେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପାଉଛ; ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅଟୁଟ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଯେପରି ଦୋଷ ଥାଏ, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେ କେବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜାତି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧ ଦେଖି ହୁଏ ନାହିଁ। ତଥାପି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ନିମ୍ନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏଭଳି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ବିଧିକ୍ରମ ସ୍ୱୟଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବ, ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ସିଧାସଳଖ କହିଦେଲେ। ଯିଏ ଏହାକୁ ଭକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ ବା ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ ଓ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହିପରେ ମହାଦେବୀ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ଓ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ବିଧି ବେଦ ସମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ କହିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ପରମ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ମନ୍ତ୍ରମାଳା ବିଷୟରେ ଅଲ୍ପ କିଛି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଭୁଲିନି।” ତେବେ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିବ ସ୍ୱୟଂ କହିଥିବା, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ପରମ ପୁଣ୍ୟମୟ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ କହିବି। ଏହି ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପାସନା ଓ ଅନ୍ୟ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଛଅ ମାର୍ଗର ପବିତ୍ରତା ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ଏହି ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଏ ଓ ବନ୍ଧନ ନାଶ ହୁଏ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ ଅଭିଷେକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଦୀକ୍ଷା ଶିଖାଯାଏ: ଶାମ୍ଭବୀ, ଶାକ୍ତୀ ଓ ମାନ୍ତ୍ରୀ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟର ମନରେ ତୁରନ୍ତ ପରିଚୟ ହୁଏ ଓ ବନ୍ଧନ ନାଶ ହୁଏ। ଏହାକୁ ଶାମ୍ଭବୀ ଦୀକ୍ଷା କୁହାଯାଏ ଓ ଏହା ଦୁଇ ପ୍ରକାର: ତୀବ୍ର ଓ ଅତିତୀବ୍ର, ବନ୍ଧନ ନାଶର ଦ୍ରୁତି ଅନୁଯାୟୀ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ତାହାକୁ ଅତିତୀବ୍ର କୁହାଯାଏ; ତୀବ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ପାପ ପବିତ୍ର କରେ। ଶାକ୍ତୀ ଦୀକ୍ଷାରେ, ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଗୁରୁ, ଯୋଗମାର୍ଗ ଓ ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟର ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ମାନ୍ତ୍ରୀ ଦୀକ୍ଷାରେ, କ୍ରମଶଃ କଳଶ ଓ ମଣ୍ଡଳ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପୂର୍ବକ, ବାହ୍ୟ ଭାବରେ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପାଦିତ ହୁଏ। ଶକ୍ତିର ଅବତରଣ ଅନୁଯାୟୀ, ଶିଷ୍ୟ ଦୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ; କାରଣ ଶୈବ ଧର୍ମର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏହି ଶକ୍ତିରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତି ଅବତରିତ ହୁଏନି, ସେଠାରେ ପବିତ୍ରତା, ଜ୍ଞାନ, ଶୈବ ଆଚରଣ, ମୋକ୍ଷ ବା କୌଣସି ସିଦ୍ଧି ମିଳେ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ଶକ୍ତି ଅବତରଣର ଚିହ୍ନ ଦେଖି ଗୁରୁ ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭ୍ରମରେ ପଡି ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରେ, ସେ ଅନ୍ଧକାରରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରୁ ଗୁରୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଶକ୍ତି ଅବତରଣର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦ; କାରଣ ସେହି ପରମ ଶକ୍ତି ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ। ଜାଗୃତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ କ୍ଷୁଭ୍ଧା, ଶରୀର କମ୍ପନ, ଚମଡିରେ ରୋମାଞ୍ଚ, କଣ୍ଠ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଶିବାରାଧନା କିମ୍ବା ଶିବସଂପୃକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଏହା ଦ୍ୱାରା। ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ମହିମା ଦ୍ୱାରା, ଶିଷ୍ୟ ସର୍ବଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ କୁହାଯାନ୍ତି ଶିବ ହେବା; ଶିବ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି ଗୁରୁ ଭାବେ; କିମ୍ବା ଶିବ ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ଆକାର ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଯେପରି ଶିବ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ; ଯେପରି ଜ୍ଞାନ, ସେପରି ଗୁରୁ; ଶିବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପାସନାର ଫଳ ଏକାକାର। ଗୁରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାର, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ; ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଶିର ଉପରେ ଧରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଲୋକ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନର ଧନ ମିଳେ। ଚାଲିବା, ଦଁଡାଇବା, ଶୋଇବା ବା ଖାଇବାବେଳେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କିଛି କରିବାକୁ ହେଲେ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କ ଘରରେ ବା ସାମ୍ନାରେ ଇଚ୍ଛାମତି ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ଗୁରୁ ଏକଦମ ଦେବତ୍ୱ ରୂପ, ତାଙ୍କ ଘର ମନ୍ଦିର ସମାନ। ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗରେ ଲୋକ ତାଙ୍କର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଅଗ୍ନି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସୁନା ତାର ମଳ ଛାଡେ। ଏହିପରି ଗୁରୁଙ୍କ ସଂଗରେ ଲୋକ ପାପ ଛାଡେ; ଯେପରି ଘିଅ ଭରା ହଣ୍ଡି ଅଗ୍ନି ନିକଟରେ ଗଳିଯାଏ।