ପ୍ରଭୁ ମହାଦେବ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ— “ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମାଣିତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିଠାରୁ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ଆଚରଣ ନ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଆଚରଣ ସଦ୍ବ୍ୟବହାରୀ ଲୋକମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତାହାକୁ ଭଲ ଆଚରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଭଲ ଆଚରଣର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଯଦି କୌଣସି ଭକ୍ତ ନିଜର ଅବଧାନ ଅଥବା ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ କଦାଚିତ୍ ସଦ୍ବ୍ୟବହାରରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେ କେବେ ବି କୁ-ପଥରେ ପଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଏଠାରେ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଆଗାମୀ ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ଚାଲିଥାଏ; ଏହି ବିଶ୍ୱାସକୁ ‘ଶ୍ରଦ୍ଧା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ମହାଦେବ ଏଉଁ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ— “ପ୍ରିୟେ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ କୌଣସି ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କିମ୍ବା ପଶୁକୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଚରିତ୍ର ନାହାନ୍ତି, ଅପତିତ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଜାତିର, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟତୀତ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନାହିଁ। ଚଲୁଥିବା, ଦାଁଡ଼ିଥିବା କିମ୍ବା ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଶୁଭ୍ର କି ଅଶୁଭ୍ର, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ବି ૃଥା ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ଭଲ ଚରିତ୍ର ହୀନ, ଷଡ୍ ଚରିତ୍ର ଅଶୁଭ୍ର, ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶିକ୍ଷା ନ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ବି ૃଥା ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ନିମ୍ନ, ଅଜ୍ଞ, ମୂର୍ଖ, ପତିତ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କେବେ ବି ૃଥା ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ କୌଣସି ସ୍ଥିତିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ପାଏ, ଅନ୍ୟ କାହା ପାଇଁ ଏହି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ପ୍ରିୟେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ କୌଣସି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର, ବାର, କିମ୍ବା ଯୋଗ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଏହା ସାତଟି ନିୟମରେ ବାନ୍ଧା ନୁହେଁ। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କୌଣସି ସମୟରେ, କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ବି କେବେ ବି ବିରୋଧୀ ହୁଏ ନାହିଁ; ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧ, ସିଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ସିଦ୍ଧି ହେବାକୁ ଥିବା— ସବୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏହିପରି ହୁଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଲେ ଏହାକୁ ‘ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦେଇଥିଲେ ଏହା ‘ସିଦ୍ଧ’ କିମ୍ବା ‘ସିଦ୍ଧି ହେବାକୁ ଥିବା’ ହୁଏ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯାହାଙ୍କ ମୋତେ, ମନ୍ତ୍ରରେ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ନଥିଲେ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଆଶ୍ରମରେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଯଦି ସିଦ୍ଧ ହେଉଛି ବି, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ନ ହେଲେ ସେମାନେ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ। ମହାଦେବ କହିଲେ, “ମହାଦେବୀ, ଯେପରି ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାଧାରଣ ଉପାୟରେ ଲାଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ମୋତେ ଲାଭ କଲେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ; ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଅପରାଧ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରରେ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କୁଅଭିଲାଷୀ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ କାମନା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଅତିବଡ଼। ଏପରି ଭାବେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବ ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ବିଧିକୁ ମହାଦେବୀଙ୍କ ନିକଟରେ ସାକ୍ଷାତ୍ କଥାହେଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ। ଯିଏ ଏହାକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, କିମ୍ବା ଏହି କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଉଚ୍ଚତମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମହାଦେବୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ଓ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଯେପରି ବେଦ ଭଳି ସାକ୍ଷାତ୍ ଉପଦେଶ କଲେ, ଏବେ ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମନ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରହ ବିଷୟରେ କିଛି ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ବିସ୍ମୃତି ହୋଇନାହିଁ। ତାହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଜୀ କହିଲେ— “ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଶିବଙ୍କ ନିଜ ମୁଖରୁ କଥିତ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱର କରେ। ଏହି ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ; ତେଣୁ ଏହାକୁ ଷଡ୍ ଚରିତ୍ର ପବିତ୍ରତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ବନ୍ଧନର ନାଶ ହୁଏ, ତେଣୁ ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ ଅଭିଷେକ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ଏହି ଦୀକ୍ଷା ତିନି ପ୍ରକାରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ— ଶାମ୍ଭବୀ, ଶାକ୍ତି, ଓ ମାନ୍ତ୍ରି। କେବଳ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟର ମନରେ ତୁରନ୍ତ ଚେତନା ଉପଜେ, ଏବଂ ବନ୍ଧନର ନାଶ ହୁଏ— ଏହିଠାରେ ଯାହାକୁ ଶାମ୍ଭବୀ ଦୀକ୍ଷା କୁହାଯାଏ। ଏହି ଦୀକ୍ଷା ପୁନଃ ଦୁଇ ପ୍ରକାର— ତୀବ୍ର ଓ ଅତିତୀବ୍ର; ବନ୍ଧନ ନାଶର ଅନୁପାତ ଅନୁଯାୟୀ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ତାକୁ ‘ଅତିତୀବ୍ର’ କୁହାଯାଏ; ତୀବ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଶୁଧ୍ଧ କରେ। ଶାକ୍ତି ଦୀକ୍ଷା ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଦିଆଯାଏ। ମାନ୍ତ୍ରି ଦୀକ୍ଷା ନିୟମାନୁସାରେ, କଳଶ ଓ ମଣ୍ଡଳ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ବାହ୍ୟ ଭାବେ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କ୍ରମିକ ଭାବରେ ଦିଆଯାଏ। ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଶକ୍ତିର ଅବତରଣ ଅନୁଯାୟୀ, ଶିଷ୍ୟ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, କାରଣ ଶୈବ ଧର୍ମ ପାଳନ ଏହାରେ ନିହିତ।