ମହାଦେବ ତାଙ୍କର ଆଦର୍ଶ ପ୍ରିୟ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ—ମନ୍ତ୍ର ଜପ ପାଇଁ ମାଳା ଚୟନ କେମିତି ହେବା ଉଚିତ, ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ କଣ ତାହା ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତିରିଶ ଗୁଣା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଜପ କଲେ ଧନ ଲାଭ ହୁଏ, ସତେଇ ଗୁଣା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଜପ କଲେ ଶରୀରର ପୋଷଣ ହୁଏ। ପ୍ଚିଶ ଗୁଣା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ, ପନ୍ଦର ଗୁଣା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ର ଫଳ ମିଳେ। ଅଙ୍ଗୁଳିର ଉପଯୋଗ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଧାନ—ଅଂଠା ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ, ତରଜି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ନାଶ ହୁଏ, ମଧ୍ୟମା ଦ୍ୱାରା ଧନ ଲାଭ ହୁଏ, ଅନାମିକା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ମିଳେ। ଏହାପରେ ମାଳାର ଆକ୍ରମଣ ଅନୁସାରେ ଫଳ ଭିନ୍ନ—ଏକ ଶତ ଏଠାରେ ଆଠ ଗୁଣା ମାଳା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏକ ଶତ ଗୁଣା ମାଳା ଉତ୍ତମ, ପଞ୍ଚାଶ ଗୁଣା ମାଳା ମଧ୍ୟମ। ଚଉଁଶି ଗୁଣା ମାଳା ହୃଦୟ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନାଯାଏ; ଏହିପରି ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଜପ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେହିଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କାନ୍ପା ଅଙ୍ଗୁଳି 'କ୍ଷରିଣୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଏହା ଜପ ପାଇଁ ଶୁଭ। ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଅଂଠା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ। ଅଂଠା ବିନା ଜପ କଲେ ଫଳ ମିଳେନାହିଁ; ଘରେ ଏହି ଫଳ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ଗୋଶାଳାରେ ଏହା ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ। ପବିତ୍ର ବନ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଏହା ହଜାର ଗୁଣା, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ଦଶ ହଜାର ଗୁଣା, ନଦୀରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ଦିଏ। ମନ୍ଦିରରେ ଏହା କୋଟି ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ଦିଏ, ମୋର ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦିଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଗୁରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦୀପ, ଜଳର ସାମ୍ନାରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋମାତାଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ ଜପ ଉତ୍ତମ; ପୂର୍ବ ଦିଶାରେ ମୁହଁ କରି ଜପ କଲେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାରେ ମନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ର ଫଳ ଦିଏ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଶାରେ ଧନ ଲାଭ ହୁଏ, ଉତ୍ତର ଦିଶାରେ ଶାନ୍ତି ମିଳେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ଦିଏ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦ୍ୱେଷ ଭାବରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପଗଡ଼ି, ଉପର ଚାଦର, ନମ୍ର ଭାବ, ଖୋଲା ଚୁଲ, ଗଳା ଢାକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜପ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅଶୁଦ୍ଧ ହାତ, ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥା, ଶୋକ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ଛିଙ୍କ, ଥୁ, ଆଳସ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହା ସମୟରେ କୁକୁର ଓ ଚଣ୍ଡାଳ ଦେଖିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ; ଯଦି ସଂସ୍ପର୍ଶ ହୁଏ, ଶୁଧ୍ଧି କରିବା କିମ୍ବା ମୋତେ ଓ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଦୀପକୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ; ବସି, ଶୋଇ, ଚାଲି, ଉଠି—ଏହା ଯେପରି ହେବ ଜପ କରିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ରାସ୍ତା, ଅପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଅନ୍ଧାରରେ, ଚାଉଁ ଦିଏ ଥିବା, କୁକୁଡ଼ା ଭଙ୍ଗୀରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଗଡ଼ି ଚାଲିବା, ଶୟନ, ଚିନ୍ତାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଯେପରି ଅବସ୍ଥା ହେଉ, ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ, ଯେପରି ଶକ୍ତି ହେଉ, ତାହାପରି ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଦେଶର ମୁଖ୍ୟ ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ଏହି—ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୁଭ ଆଚରଣ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଧ୍ୟାନ ନିମନ୍ତେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଆଚରଣ ହେଉଛି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ, ଉତ୍ତମ ଧନ, ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ, ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ନାହିଁ, ସେ ଏହି ଲୋକରେ ନିନ୍ଦିତ ହୁଏ, ପରଲୋକରେ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ; ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଇ ଆଚରଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ; ସତ୍ୟ ଆଚରଣ ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଆଚରଣ କିଏ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଉତ୍ତମ; ଏହି ଆଚରଣର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଯଦି ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କେବେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ କେବେ ଦୃଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ଏହିପରି ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ହେବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଏଠାରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ଦିଏ, ସେପରି ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ; ଏହି ବିଶ୍ବାସ ହେଉଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା। ବଲିଛି, ପ୍ରିୟେ, ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି; ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ କେହି ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କିମ୍ବା ପଶୁକୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ବିହୀନ, ପତିତ, କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଜାତିର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଳି କାଳରେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନାହିଁ। ଚାଲିବା, ଦଉଁଡ଼ିବା, କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କରିବା, ଅଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ବିହୀନ, ଷଡ଼ ମାର୍ଗ ଅଶୁଦ୍ଧ, ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ନ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବେ ଅଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ନିମ୍ନତମ, ଅଜ୍ଞ, ମୂଢ଼, ପତିତ, ଅନିୟମିତ, ନିମ୍ନ ଜନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଅଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ପ୍ରିୟେ, ଶୁଭ ଦିନ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର, ବାର, ଯୋଗ ଏହିପାଇଁ ଗଣନା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସପ୍ତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର କେବେ କାହାପାଇଁ, କେହି ଦିନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁ ହୁଏନାହିଁ; ସିଦ୍ଧ, ଅର୍ଦ୍ଧସିଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହିପରି ଫଳ ଦିଏ। ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି, ଅସିଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ ଏହା କେବଳ ସିଦ୍ଧି ଓ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା। ସିଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋପାଇଁ, ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ଗୁରୁ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଆଶ୍ରମରେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଶିଖିବା ଉଚିତ।