ଏକ ଶିଶ୍ୟ ଜୀବନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଲାଭ କରିବାକୁ, ସେ ଦିନେ ଦିନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଭରି ଏକ ହଜାର ଏଠି ଅଟ୍ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ । ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ଅକ୍ଷର ଚାରି ଥର ଭକ୍ତି ସହ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯିଏ ରାତିରେ ମାତ୍ର ଖାଏ ଏବଂ ନିଜକୁ ନିୟମିତ ରଖେ, ସେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କ୍ରିୟା ପାଳନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବେ ପରିଚିତ ହୁଏ । ଯିଏ ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରି, ସଦା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ତାଙ୍କ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ; ସେ ସଫଳ ହୁଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସଫଳତା ଦେଇପାରିବା । ଏହି କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଏକ ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ପ୍ରଥମେ ହୃଦୟରେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାପରେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ । ଉଚ୍ଚାରଣ ସମୟରେ ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି, ନିରବତା ବ୍ୟବହାର କରି, ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖି, ଅଗ୍ନି ଓ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ । ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କ୍ରିୟାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଦେହକୁ ଫଳଦାୟକ କରି, ଆମ ଦୁଇ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ । ମନ୍ତ୍ରର ଆସନ, ତାହାର ରୂପ, ଋଷି, ଛନ୍ଦ, ଦେବତା, ବୀଜ, ଶକ୍ତି ଓ ମନ୍ତ୍ରର ବାକ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ । ମନସିକ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଗଣନା କରାଯାଏ; ଜପକୁ ମଧ୍ୟମ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କୁ ନିମ୍ନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ । ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣର ଦେବତା ଅନୁସାରେ ମନସିକ ଉଚ୍ଚାରଣର ଦେବତା ରୁଦ୍ର, ମଧ୍ୟମ ଉଚ୍ଚାରଣର ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ, ନିମ୍ନ ଉଚ୍ଚାରଣର ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମା ଅଟେ । ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ନିମ୍ନ ତାନ, ସ୍ପଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅକ୍ଷର ଓ ଶବ୍ଦ ଥିଲେ, ଏହାକୁ ବାଚିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କୁହାଯାଏ । ଯଦି ମନ୍ତ୍ର କେବଳ ଜିଭାର ହଳକା ଚଳନ କିମ୍ବା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅଳ୍ପ ଶୁଣନ୍ତି, ଏହାକୁ ଉପାଂଶୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କୁହାଯାଏ । ଯଦି ମନ ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷର, ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ଏହାକୁ ମନସିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କୁହାଯାଏ । ବାଚିକ ଉଚ୍ଚାରଣ ଏକ ଗଣାଯାଏ, ଉପାଂଶୁ ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରତି ଶତ ଗଣାଯାଏ, ମନସିକ ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରତି ହଜାର ଗଣାଯାଏ, ଏବଂ ଧାରଣ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ଏକ ଶତ ଅଧିକ ହୁଏ । ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ "ଧାରଣ ସହିତ" କୁହାଯାଏ; ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଧାରଣ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପ୍ରଶଂସିତ । ଚାଳିଶି ଥର ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ; ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ । ଧାରଣ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ପଞ୍ଚ, ତିନି କିମ୍ବା ଏକ ଥର କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଧାରଣ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରଶଂସିତ । ଧାରଣ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ହଜାର ଥର ହେଲେ, ଏହାକୁ ସଫଳ କୁହାଯାଏ; ଏହି ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟରୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ । ଉଚ୍ଚାରଣ ଗଣନା ପାଇଁ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଗଣାଯାଏ, ଏହା ଏକ ଗଣାଯାଏ; ହାତର ରେଖାରେ ଏହା ଅଠ ଗୁଣା ହୁଏ; ପୁତ୍ରଜୀବ ବିଜରେ ଦଶ ଗୁଣା । ଶଂଖ କିମ୍ବା ମଣିରେ ଏହା ଶତ ହୁଏ; ପ୍ରବାଳରେ ହଜାର; କ୍ରିଷ୍ଟାଲରେ ଦଶ ହଜାର, ମୁକ୍ତାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ । ପଦ୍ମ ବିଜରେ ଏକ ମିଲିଅନ, ସୁନାରେ ଦଶ ମିଲିଅନ; କୁଶ ଘାସର ଗଠି କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ଏହା ଅସଂଖ୍ୟ ଥର ହୁଏ । ତିରିଶ ଦାଣାର ମାଳା ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଧନ ଦେଇଥାଏ; ସତର ଦାଣାର ମାଳା ପୋଷଣ ଦେଇଥାଏ । ପଚିଶ ଦାଣାର ମାଳା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ; ପନ୍ଦର ଦାଣାର ମାଳା ତନ୍ତ୍ର କ୍ରିୟାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ଅଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ତର୍ଜନୀ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରେ, ମଧ୍ୟମା ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଅନାମିକା ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ । ଏକ ଶତ ଏଠି ଦାଣାର ମାଳା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ଶତ ଦାଣାର ମାଳା ଉତ୍ତମ, ପଞ୍ଚାଶ ଦାଣାର ମାଳା ମଧ୍ୟମ । ଚଉନ୍ତିଶ ଦାଣାର ମାଳା ହୃଦୟ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏଭଳି ମାଳା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେହିକୁ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଛୋଟ ଅଙ୍ଗୁଳି "କ୍ଷରିଣୀ" ଭାବରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଶୁଭ; ମନ୍ତ୍ର ଅଙ୍ଗୁଠି ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ । ଅଙ୍ଗୁଠି ବିନା ଉଚ୍ଚାରଣ ଫଳଦାୟକ ନୁହେଁ; ଘରରେ ଏହା ସମାନ, ଗୋଅଁ ଶାଳାରେ ଏହା ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ । ପବିତ୍ର ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଉଦ୍ୟାନରେ ଏହା ଏକ ହଜାର ଗୁଣା, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ଦଶ ହଜାର ଗୁଣା, ନଦୀରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗୁଣା । ମନ୍ଦିରରେ ଦଶ ମିଲିଅନ ଗୁଣା ଅଧିକ, ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅସିମ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଗୁରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦୀପ, ପାଣି ଉପସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋମାତା ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରଶଂସିତ; ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ତନ୍ତ୍ର କ୍ରିୟାର ଫଳ । ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଧନ ଦେଇଥାଏ; ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଗୁରୁ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦ୍ୱେଷ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପାଗ, ଉପର ଛାଡ଼, ଜୁକା ମୁଣ୍ଡ, ଖୋଲା କେଶ, ଗଳା ଢାକି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଅଶୁଧ୍ଧ ହାତ, ଅଶୁଧ୍ଧ ଅବସ୍ଥା, ବିପ୍ରଳାପ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ହାଛି, ଥୁ, ଆଉ ଜମ୍ଭା ସମୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଉଚ୍ଚାରଣ ସମୟରେ କୁକୁର ଓ ଚଣ୍ଡାଳ ଦେଖିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ; ଯଦି ସଂସ୍ପର୍ଶ ହୁଏ, ଶୁଧ୍ଧି କିମ୍ବା ମୋତେ ଏବଂ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ । ଏକ ଦୀପକୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ; ବସି, ଶୋଇ, ଚାଲି, କିମ୍ବା ଉଠିବା ପରେ ମଧ୍ୟ । ରାସ୍ତା, ଅଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଥାନ, ଅନ୍ଧାର, ଦୀର୍ଘ ପାଦ, କୁକୁଡ଼ା ଆକୃତିରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।