ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ଭଗବତୀ କହିଲେ—"ହେ ଶୁଭେ, ଯେଉଁଠି, ଯେଉଁ ସମୟରେ, ଯେଉଁ ଉପାୟରେ, ଯେଉଁ କୌଣସି ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋର ପୂଜା କରେ, ସେହି ପୂଜା ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତିକୁ ଦିଏ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏବଂ ଭକ୍ତିସହିତ କରାଯାଏ, ଚାହେଁ ସେଠାରେ କ୍ରମ ରହୁନ୍ କି ନ ରହୁ, ମୁଁ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେ। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସାହାୟ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ବିନା ଜପ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସଫଳ ହୁଏ। ହେ ସୁନ୍ଦରେ, ଯଦି ଜପରେ ନିୟମ ନାହିଁ, କ୍ରିୟା ଶୁଦ୍ଧ ନୁହଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ନୈବେଦ୍ୟ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସେହି ଜପ ସବୁବେଳେ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେଠାରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେନି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିୟାରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ଜପ କରାଯାଏ, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ। ଏହି ପାଇଁ ଜଣେ ଜପକାରୀ, ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ, ଗୁଣବାନ୍, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ମନ, ବାଣୀ, କାୟା ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଥାଶକ୍ତି ପ୍ରଶ୍ରମରେ ପୂଜା କରିବେ, ହାଥୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମଣି, ଜମି, ଘର ଦାନ କରିବେ। ଯଦି ସାମର୍ଥ୍ୟ ଥାଏ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ୍ୟ, ଧନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସ୍ଵୟଂ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ କଦାପି ଧନରେ କଞ୍ଚନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପରେ ନିଜ ଓ ନିଜର ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇ ଦେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଓ ଯଥାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କରି, କୌଣସି ଚତୁରତା ଛାଡି, ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ରମରେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଶିଷ୍ୟ ନିରହଙ୍କାର, ଶୁଚି, ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ଶିଷ୍ଟ ଓ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ଥାଏ, ଗୁରୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ତାପରେ ଗୁରୁ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଘୃତ, ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଜଳ ଓ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାନ୍ତି। ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ଶୁଭ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସମୁଦ୍ର ତଟ, ନଦୀ କୂଳ, ଗୋଶାଳା, ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ, କିମ୍ବା ଘରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ତିଥି ଶୁଭ ଓ ସିଦ୍ଧିଦାୟକ, ସେଠି ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଯୋଗରେ, ଦୋଷ ରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ସଠିକ୍ ପଦ୍ଧତିରେ ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଏ। ଏକାନ୍ତ ଜାଗାରେ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରରେ, ଚିତ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ରଖି, ଗୁରୁ ଉଭୟଙ୍କର ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବେ ଓ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ କରାଇବେ। ଶୁଭ ହେଉ, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ସ୍ନେହ ହେଉ—ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଗୁରୁ ପରେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ନିୟତ ରୂପେ ପ୍ରତିଦିନ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବିଧିରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାବେ ପ୍ରତିଦିନ, ଜୀବନ ଧାରାରେ, ଏକ ହଜାର ଆଠ ଜପ କରି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମନା ରଖିବା ନାହିଁ; ଏହିପରି ଶିଷ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଅକ୍ଷର ଚାରିଗୁଣା ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରିବା ଉଚିତ; ଯିଏ ରାତିରେ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଯିଏ ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ସଦା ଜପ କରେ, ସେହି ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସିଦ୍ଧ ଓ ସିଦ୍ଧିଦାତା ହୁଏ। ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ, ଶାନ୍ତ ମନରେ, ମୋତେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଓ ଏହିପରି ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁଁହ କରି, ମୌନ ରହି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଚାହିଁ। ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ନିୟମ କରି, ଦେହକୁ ସଫଳ କରି, ଉଭୟଙ୍କ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ରର ଆସନ, ରୂପ, ଋଷି, ଛନ୍ଦ, ଦେବତା, ବୀଜ, ଶକ୍ତି ଓ ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ସ୍ମରଣ କରି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବେ। ମନସିକ ଜପକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଉପାଂଶୁ ଜପକୁ ମଧ୍ୟମ, ଓ ବାଚିକ ଜପକୁ ନିମ୍ନ ବୋଲି ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜପରେ ଦେବତା ରୁଦ୍ର, ମଧ୍ୟମରେ ବିଷ୍ଣୁ, ନିମ୍ନରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛନ୍ତି। ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଯାହା ବାଚିକ ଜପ। ଜିହ୍ୱା ହଳକା ଚଳାଇ କିମ୍ବା ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ, ଅନ୍ୟେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଅଲ୍ପ ଶୁଣିଥାନ୍ତି, ଏହାକୁ ଉପାଂଶୁ ଜପ କୁହାଯାଏ। ମନେ ଅକ୍ଷରକ୍ରମ ଓ ଶବ୍ଦକ୍ରମ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅର୍ଥ ଚିନ୍ତନ କଲେ ଯାହାକୁ ମନସିକ ଜପ କୁହାଯାଏ। ବାଚିକ ଜପ ଗଣନାରେ ଗୋଟିଏ, ଉପାଂଶୁ ହେଉଛି ଶତଗୁଣା, ମନସିକ ହେଉଛି ଶହେଜାରିଆ, ଏବଂ କୁମ୍ଭକ ସହିତ ହେଉଛି ତାହାର ଶତଗୁଣା। ପ୍ରାଣାୟାମ ସହିତ ଯାହା ହୁଏ ତାହାକୁ 'କୁମ୍ଭକ' କୁହନ୍ତି; ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ କୁମ୍ଭକ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାଣାୟାମ ପ୍ରଶଂସିତ। ଚାଳିଶି କୁମ୍ଭକ କରି, ମନ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ; ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣି, ଯଥାଶକ୍ତି ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚ, ତିନି କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, କୁମ୍ଭକ ସହିତ କିମ୍ବା ବିନା କରାଯାଏ; ଏହାରେ କୁମ୍ଭକ ସହିତ ଜପ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। କୁମ୍ଭକ ସହିତ ହଜାର ଜପ ସିଦ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ମଧ୍ୟରୁ, ଯଥାଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଆଙ୍ଗୁଳି ଗଣନା ଏକ, ରେଖା ଗଣନା ଏଠିଏ ଅଷ୍ଟଗୁଣା, ପୁତ୍ରଜୀବ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ଦଶଗୁଣା। ଶଂଖ କିମ୍ବା ମଣିରେ ଶତଗୁଣା, ପ୍ରବାଳରେ ହଜାର, ସ୍ଫଟିକରେ ଦଶ ହଜାର, ମୁକ୍ତାରେ ଲକ୍ଷ ଗୁଣା ଫଳ। ପଦ୍ମବୀଜରେ ଦଶ ଲକ୍ଷ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ କୋଟି ଗୁଣା, କୁଶଗ୍ରାସ ଗଠି କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ।