ଏକ ସମୟର କଥା, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମହାର୍ଷି ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ଭୃଗୁ ଓ ଭୃଗୁପୁତ୍ର ଭୃଗୁ, ଏହି ଋଷିମାନେ ଅନୁସୂଚୀତ ଅକ୍ଷରମାଳାର ଅନୁସାରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛନ୍ତି। ଗାୟତ୍ରୀ, ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍, ତ୍ରିଷ୍ଟୁପ୍, ବୃହତୀ ଓ ବିରାଟ୍—ଏହି ଛନ୍ଦମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏହାଙ୍କର ଅଧିଷ୍ଠାତୃ ଦେବତାମାନେ କ୍ରମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସ୍କନ୍ଦ। ମୋର ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ମୁହଁମାନେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଉପରକୁ, ‘ନ’ ଅକ୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ ସଜାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ଅନୁନାସିକ ନୁହେଁ, ଚତୁର୍ଥ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱିତୀୟ, ପଞ୍ଚମ ଅକ୍ଷର ସ୍ୱରିତ ଏବଂ ତୃତୀୟ ଅକ୍ଷର ନିହତ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ମୂଳବିଦ୍ୟା, ଶିବ, ଶୈବ ସୂତ୍ର, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ନାମଗୁଡ଼ିକ—ଏହାମାନେ ମୋର ମହାଶୈବ ହୃଦୟ ବୋଲି ଜାଣ। ‘ନ’ ଅକ୍ଷର ମୁଣ୍ଡ, ‘ମ’ ଚୂଡ଼ା, ‘ଶି’ ଖଡ଼ଗ, ‘ବ’ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ‘ୟ’ ଅସ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ‘ନମଃ’, ‘ସ୍ୱାହା’, ‘ବଷଟ୍’, ‘ହୁଁ’, ‘ବୌଷଟ୍’, ‘ଫଟ୍’—ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ତରେ ଯୋଗ କଲେ ଏହାର ଅଙ୍ଗ ହୁଏ। ଏହି ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚମ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍ୱରରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନ, ବାଚ୍, ଶରୀର, ଜପ, ହୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, କାଳ, ଶାସ୍ତ୍ର, କ୍ଷମତା, ସମ୍ପତ୍ତି, ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ରୁଚି ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ।