ଏହାପରେ, ମହାମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଋଷିମାନେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମାନବମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏବେ ଏହି ପରମ ଜ୍ଞାନର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯିବାକୁ ଯାଉଛି—ପ୍ରଥମେ 'ନମଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର, ତାପରେ 'ଶିବାୟ' ଏବଂ ପରେ ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି ସମସ୍ତ ବେଦର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଶାଶ୍ୱତ ବୀଜ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରଥମେ ମୋ ମୁଁହରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ, ଏହା ମୋର ନିଜ କଥା, ଗଳିତ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉନ୍ନତ ଉରସ୍ଥଳୀ ସହିତ। ସେ ଚାରିହାତ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ, ଶିରରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଲା ଶୋଭିତ, ହସ୍ତରେ ଲୋଟସ୍ ଓ ନୀଳପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୃଦୁ ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ଏବଂ ଦାନ ଦେବା ଓ ଭୟ ଦୂର କରିବା ହସ୍ତ ରଖିଥିବା ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତୀ। ସେ ସମସ୍ତ ଶୌଭାଗ୍ୟ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧଳା ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା, କୁଞ୍ଚିତ କଳା କେଶରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ—ହଳଦିଆ, କଳା, ଧୂସର, ସୁନା ଓ ଲାଲ। ଏହି ରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ବିନ୍ଦୁ ଓ ନାଦ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ନହେଲେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ; ବିନ୍ଦୁ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଓ ନାଦ ଦୀପଶିଖା ପରି ଅଟଳ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବିଶେଷ ଅର୍ଥ ଦିଆଯାଇଛି—ଦ୍ୱିତୀୟ ଅକ୍ଷର ହେଉଛି ବୀଜ, ଚତୁର୍ଥ ଅକ୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ ଦୀର୍ଘ ହୋଇ ତୃତୀୟ ଅନୁକ୍ରମରେ, ପଞ୍ଚମ ଅକ୍ଷର ଶକ୍ତି ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ହେଉଛନ୍ତି ବାମଦେବ, ଛନ୍ଦ ପଙ୍କ୍ତି, ଦେବତା ମୁଁ ନିଜେ ଶିବ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଭୃଗୁ ଅନୁସାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ଛନ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଗାୟତ୍ରୀ, ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍, ତ୍ରିଷ୍ଟୁପ୍, ବୃହତୀ, ଓ ବିରାଟ୍; ସେମାନଙ୍କର ଦେବତା କ୍ରମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ଓ ସ୍କନ୍ଦ। ମୋର ପାଞ୍ଚ ମୁହଁ ଥିବା କଥା କୁହାଯାଏ; ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଉପରକୁ, 'ନ' ଆଦି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ନିୟମିତ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ। ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ଅନୁନାସିକ, ଚତୁର୍ଥ ଦ୍ୱିତୀୟ, ପଞ୍ଚମ ସ୍ୱରିତ, ତୃତୀୟ ନିହତ ଅଟନ୍ତି। ମୂଳବିଦ୍ୟା, ଶିବ, ଶୈବ ସୂତ୍ର, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ନାମଗୁଡ଼ିକ—ଏହି ସବୁ ମୋର ମହାଶୈବ ହୃଦୟ ବୋଲି ଜାଣ। 'ନ' ହେଉଛି ମୁଣ୍ଡ, 'ମ' ଚୂଡ଼ା, 'ଶି' କବଚ, 'ବ' ଚକ୍ଷୁ, 'ୟ' ଅସ୍ତ୍ର ରୂପେ ବିବେଚିତ। ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକର ପଛରେ 'ନମଃ', 'ସ୍ୱାହା', 'ବଷଟ୍', 'ହୁଁ', 'ଭୌଷଟ୍', 'ଫଟ୍' ଯୋଗ କରିଲେ ଏହାର ଅଙ୍ଗ ହୁଏ। ଏଠି ମୂଳମନ୍ତ୍ରର କିଛି ଭିନ୍ନ ରୂପ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚମ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ କାୟରେ, ଜପ, ହୋମ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜର ବୁଝ, ସମୟ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି, ସମ୍ଭାବନା, ସମ୍ପଦ, ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ଆଗ୍ରହ ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁଠି, ଯେତେବେଳେ, କେଉଁଠି, କିଏ ଯେପରି ଭାବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ହେ ଦେବୀ, ତାହା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ କାମ ମୋପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ମନରେ କରାଯାଏ, ଚାହେଁ ନିୟମିତ କ୍ରମରେ ହେଉ, କିମ୍ବା ନ ହେଉ, ଯଦି ତାହା ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭ, ତେବେ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଏହିପରି ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ବିନା ଜପ ଫଳଦାୟକ ନୁହଁ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତାହା ଫଳଦାୟକ ହୁଏ। ଯଦି ଜପରେ ଅନୁଶାସନ ନାହିଁ, ଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଅର୍ପଣ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସଦା ସଦା ହେଉଛି—ତେବେ ଏହି ଜପ ଫଳଦାୟକ ନୁହଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାହିତ, ଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ଅର୍ପଣ ସହିତ କରାଯାଏ, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ ଓ ବଡ଼ ଫଳ ଦିଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ ପାଇଁ ଏକ ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଶିକ୍ଷକ, ଯିଏ ଗୁଣବାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍—ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ମନଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ବାକ୍ୟ, ମନ, କାୟ ଓ ଧନରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପ୍ରୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚେଷ୍ଟାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ—ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମଣି, ଜମି, ଘର ଦାନ କରି। ଯଦି ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ, ତେବେ ଭୂଷଣ, ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ୍ୟ ଓ ଧନ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ କଦାପି ଧନରେ କଞ୍ଜୁସି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ; ପରେ ନିଜକୁ ଓ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତିକୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ଏପରି ଭାବରେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଓ ଯଥାଶକ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପ୍ରତିକ୍ରମେ ଗୁରୁଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଶିଷ୍ୟ ସେବା, ଅହଂକାରଶୂନ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଓ ନିୟମିତ ହୁଏ, ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଘିଅ ଓ ମନ୍ତ୍ରସିଂଚିତ ଜଳ, ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇ, ମଙ୍ଗଳ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱ, ଗୋଶାଳା, ମନ୍ଦିର, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଘରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ତିଥିରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ, ଶୁଭ ତାରା ଓ ଯୋଗରେ, ଦୋଷମୁକ୍ତ ଭାବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେବା ଉଚିତ। ସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ୱରରେ, ଏକାନ୍ତରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ଗୁରୁ ଏହି ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ ଓ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇବେ। 'ଶୁଭ ହେଉ, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରେମ ରହୁ'—ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନୁଶାସନ ଦେବେ।