ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ତିନୋଟି ଲୋକ ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସ୍ୱୟଂ ନିରଲିପ୍ତ ଓ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ମନରୁ ଦଶ ଜଣ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମୁନିମାନେ ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଧାରକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉନ୍ନତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଉଦ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହେ ମହେଶ୍ୱର, ମୋ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ମୁଁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଶିବ, ପଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲି। ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର ସମ୍ବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ପ୍ରକୃତ ଭାବେ ଜାଣିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେଁକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ଭାଗ୍ୟମୟ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ମୋର ପୂଜା କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଓ ମୋତେ ପ୍ରିୟ "ମୁଞ୍ଜବତ୍" ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା ସଦା ମୋର ଭକ୍ତମାନେଁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅତି ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଏକ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାୟୁପାନ କରି ତପ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲି, ସାଙ୍ଗରେ ଋଷି, ଛନ୍ଦ, ଅଙ୍କୁଶ, ବୀଜଶକ୍ତି ଓ ଦେବତା ସହିତ। ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ନ୍ୟାସ, ଦିଶାବନ୍ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବହାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିଖାଇଲି। ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯିବ: ପ୍ରଥମେ 'ନମଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର, ତାପରେ 'ଶିବାୟ', ଏବଂ ତାହା ପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ। ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ବେଦର ଶିରୋମଣି, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ବସ୍ତୁର ଶାଶ୍ୱତ ବୀଜ। ଏହା ପ୍ରଥମେ ମୋ ମୁଁହଁରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ, ଏହି ମୋର ନିଜ ସ୍ୱର, ଗଳିତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉନ୍ନତ ଉରସ୍ଥଳୀ ଥିବା। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେବୀ ଚାରିଟି ହାତ, ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ, ଚାନ୍ଦ୍ରକଳା ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରି, ଏକ ଲୋଟସ୍ ଓ ଏକ ନୀଳ କମଳ ଧରି ଉପକୃତ ହସ୍ତରେ ଅଭୟ ଓ ବର ଦେଉଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ଚିହ୍ନ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଧଳା ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ଘନ ଓ ଚୁରୁଳି ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ରଙ୍ଗ—ହଳଦିଆ, କଳା, ଧୂସର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଲାଲ—ବର୍ଣ୍ଣମାଳାରେ ଚକ୍ରାକାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ, ଯଦି ବିନ୍ଦୁ ଓ ନାଦ ସହିତ ଶୋଭିତ ନୁହେଁ। ବିନ୍ଦୁ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଓ ନାଦ ଦୀପଶିଖା ପରି ଆକୃତିର। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ମଧ୍ୟରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଣ୍ଣ ବୀଜ ଭାବେ, ଚତୁର୍ଥ ବର୍ଣ୍ଣ ଆରମ୍ଭରେ ଦୀର୍ଘ ଥିବା ତୃତୀୟ ଭାବେ, ପଞ୍ଚମ ବର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ବାମଦେବ ଋଷି, ପଙ୍କ୍ତି ଛନ୍ଦ, ମୁଁ ନିଜେ ଶିବ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦେବତା। ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ଭୃଗୁଂ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଏହି ଋଷିମାନେ ଅନୁସ୍ମୃତ। ଗାୟତ୍ରୀ, ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍, ତ୍ରିଷ୍ଟୁପ୍, ବୃହତୀ, ବିରାଟ୍ ଏହି ଛନ୍ଦଗୁଡ଼ିକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ସ୍କନ୍ଦ ଏହି ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଦେବତା। ମୋର ପଞ୍ଚ ମୁଁହଁ ଅଛି, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଉପରକୁ, 'ନ' ଆରମ୍ଭରେ ବର୍ଣ୍ଣଗୁଡ଼ିକ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଖାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମ ବର୍ଣ୍ଣ ଅନୁନାସିକ, ଚତୁର୍ଥ ଦ୍ୱିତୀୟ, ପଞ୍ଚମ ସ୍ୱରିତ, ତୃତୀୟ ନିହତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ମୂଳବିଦ୍ୟା, ଶିବ, ଶୈବ ସୂତ୍ର, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ନାମ—ଏହି ସବୁକୁ ମୋର ମହାଶୈବ ହୃଦୟ ଭାବେ ଜାଣ। 'ନ' ମୁଣ୍ଡ, 'ମ' ଚୂଡ଼ା, 'ଶି' କବଚ, 'ବ' ଚକ୍ଷୁ, 'ୟ' ଅସ୍ତ୍ର। 'ନମଃ', 'ସ୍ୱାହା', 'ବଷଟ୍', 'ହୁଁ', 'ଭୌଷଟ୍', 'ଫଟ୍'—ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଣ୍ଣ ପରେ ଯୋଗ କଲେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅଙ୍ଗ ହୁଏ। ଏଠି ମୂଳମନ୍ତ୍ରର କିଛି ରୂପାନ୍ତର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚମ ବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନ, ବଚନ, କାୟ, ଜପ, ହୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଆମ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାସନା ନିଜର ବୁଝ, ସମୟ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି, ସମ୍ପଦ, ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ରୁଚି ଅନୁଯାୟୀ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି, ଯେତେବେଳେ, ଯେଉଁଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଜଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଥାଏ, ଏହା ମୋକ୍ଷକୁ ଦାନ କରେ। ମୋ ପ୍ରତି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଯାଏ, କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ହେଉ କି ନ ହେଉ, ଯଦି ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ମୁଁ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତଥାପି, ମୋର ଭକ୍ତମାନେଁକୁ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେଁକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଭ୍ର ମନ୍ତ୍ରମାଳା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଛଡ଼ି ଜପ ଅଫଳ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଫଳ ମିଳେ। ଏକ ମନ୍ତ୍ରଜପ ଯଦି ଆଦେଶ ବିନା, କାର୍ଯ୍ୟ ବିନା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିନା, ହୋମ ବିନା କିମ୍ବା ସଦା ହେଉଛି, ତେବେ ଏହା ଅଫଳଦାୟୀ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ସଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ହୋମ ସହିତ କରାଯାଏ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ଓ ମହାଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏକ ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଶିକ୍ଷକ, ଯେଉଁଠି ଗୁଣ ଓ ଧ୍ୟାନ-ଯୋଗ ରେ ନିଷ୍ଠା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ—ବାଣୀ, ମନ, କାୟ ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରୟାସରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମଣି, ଜମି, ଘର ଦାନ କରି।